Volledig scherm
© ANP

Ze waren graag bij de finale geweest, Tom en Frans

LIESSEL - Ze hebben zondag met tranen in de ogen naar de finale van het EK vrouwenvoetbal gekeken. Niet van blijdschap, maar van frustratie. De familie Damen uit Liessel greep net naast kaartjes door verwarring over de invalidenplaats voor zoon Tom. "De zoveelste keer gedoe. Om moedeloos van te worden."

Ze hadden zich er enorm op verheugd, vader en moeder Damen en hun twee zoons. Het Liesselse gezin wilde naar de finale van het EK vrouwenvoetbal en er waren nog kaartjes genoeg. Tot vader Frans een rolstoelplek voor zijn zoon Tom moest reserveren. "Ik ben er dertien dagen mee bezig geweest. Zonder succes. De mensen van de ticketservice konden me niet verder helpen. Het is 2017 en nog altijd moet je veel energie steken om een uitje met je invalide kind te regelen."

Hij had er zijn zinnen op gezet. Al na de eerste EK-wedstrijd stuurde Frans Damen op 17 juli een mail naar de organisatie. Daarin schreef hij dat hij graag vier kaartjes wilde kopen. Twee voor in het 'gewone' tribunevak en twee invalideplaatsen, waarvan eentje voor zoon Tom en eentje voor hemzelf als begeleider. "Het leek ons heel leuk. Normaal gesproken gaan we niet naar voetbal, omdat de kans groot is dat er trammelant ontstaat. Dat wil je niet als je met hem bent", zegt Frans terwijl hij naar zijn zoon Tom wijst. Tom is 23 en zit sinds zijn negende in een rolstoel. Tom heeft Duchenne, een ziekte waardoor de kracht van de spieren afneemt.

"Het vrouwenvoetbal leek ons gemoedelijker. Een leuk uitje." Maar naar het uitje konden ze uiteindelijk fluiten. "Dat was jammer", zegt Tom.

Apart account

Om een lang verhaal kort te maken: Frans hoorde via de mail dat hij de kaarten online via een gewoon account moest kopen. De rolstoelplaatsen moesten via een apart account. Daar kwam hij niet uit. Ondanks herhaaldelijke verzoeken was er niemand van de ticketservice die hem echt verder kon helpen. Als hij belde, werd hij toch weer doorverwezen naar de website, vertelt hij. Na anderhalve week heen en weer mailen en bellen, kon Frans online twee invalidenplekken reserveren. Maar toen waren de gewone kaarten inmiddels uitverkocht.

"De rompslomp, daar word ik moe van. Als je met een invalide bent, kost het altijd veel extra tijd. Waarom? Als ik nou de hele dag achter de computer zat, dan kon ik het er nog tussendoor doen. Maar ik zit in de wegenbouw."

Moeilijk te regelen

In het geval van het EK konden de mensen van de kaartverkoop telefonisch niks regelen, vertelt hij. "Daarvoor moest ik echt op de website stappen doorlopen. Weet je: het gaat me niet eens meer om die kaartjes. Het gaat me om het grote geheel. Gewone mensen kunnen dingen makkelijk regelen. Even met de bus naar Deurne. Naar een hotel in Duitsland. Je zou zeggen dat het in deze tijd voor minder validen ook makkelijk kan. Niet dus. Er wordt maar weinig met je meegedacht, dat valt me op. Dat gedoe komt bovenop alle dingen die je al moet regelen, zoals de zorg. Als er dan iets leuks in duigen valt door een paar formulieren op internet, dan is dat voor mij echt even slikken."

De organisatie achter de ticketservice van het EK heeft nog niet gereageerd op vragen.

Deurne e.o.