1/4
8.30 uur. De dagploeg leest hoe de acht tijdelijke bewoners de afgelopen 24 uur volgens hun collega's hebben doorgebracht. Wie heeft wat gedaan, hoe is de meidenavond de avond ervoor verlopen en welke proefwerken zijn goed afgerond? Alles wat de jongeren meemaken wordt in een elektronisch dossier gedocumenteerd.
9.00 uur. De jongeren zelf verzamelen in de huiskamer voor de dagopening. De
taken voor de dag worden verdeeld en iedereen vertelt 'hoe hij of zij erbij
zit'. Jongeren krijgen in de Wederik geen 'stempel' met een psychiatrische
aandoening, vertelt verpleegkundig begeleider Bart van Litsenburg. "
Daar zijn ze nog te jong voor." Heel soms blijkt na de opname dat de
jongere 'gewoon' pubergedrag vertoont en er van psychische problemen geen
sprake is.
9.45 uur. Klik, klik. Zodra de deur van de afdeling van
het slot gaat – de Wederik is een zogenaamde gesloten afdeling – klikken ook
de aanstekers. Veel jongeren roken. Op weg naar de sportzaal sjokken ze over
het terrein. Wijde kleding, een enkel doodshoofd op de trui, laaghangende
rugzakken, een zorgvuldig aangedrukte muts of petje en stoere sportschoenen.
Begeleider Bart hoort dat zijn rugzak 'echt niet kan'. "Die is voor
nerds", concluderen de meiden. "Vrienden van de opgenomen jongeren
hebben vaak een beeld van een gekkenhuis. Maar als je hier even rondloopt,
zie je dat het gewoon jongeren zijn", zegt Bart.
10.00 uur.
In de sportzaal is Lotte lastig te motiveren. Ze hangt aanvankelijk
nonchalant over de fiets en doet daarna liggend op haar buik onder luidkeels
geklaag en gegil 'mee' met de buikspieroefeningen. Voor een buitenstaander
is niet te onderscheiden wat puberale dwarsigheid is en welk gedrag mogelijk
bij de psychische ziekte hoort. Bart neemt Lotte onder zijn hoede en werkt
onderdeel voor onderdeel met haar af.
10.45 uur. De zakjes koek
gaan open in de hal van de sportzaal. Er is limonade en koffie. De jongeren
staan alweer buiten. Ze roken. Theo komt terug sjokken. Hij was halverwege
de fitness naar de school op het GGzE-terrein gegaan, maar zijn pet stond
vandaag niet naar techniek. Uit voorzorg is hij teruggekomen. "Anders
was het zeker fout gegaan". Hij wordt net als de meiden die niet mee
willen gaan zwemmen, terug naar de afdeling gestuurd. "Zwemmen is voor
veel meiden te confronterend. Ze hebben soms een verleden van misbruik of
hebben zichzelf beschadigd", vertelt verpleegkundig begeleidster Anke
van Ettinge.
11.15 uur. Door de bewakingssluis in de nabijgelegen
tbs-kliniek. Lotte is lichtelijk opgewonden over het feit dat we nu langs de
'boeven' lopen. De leiding maakt zich enige zorgen of ze niemand provoceert.
Het terrein is verlaten, maar op de terugweg zal Lotte nog enkele uitdagende
blikken werpen.
11.30 uur. In het zwembad van de tbs'ers is het
dikke pret. Even lijkt het alsof er vooral een leuk schooluitje gaande is.
Het personeel is echter voortdurend alert. Wat gebeurt er met de jongeren,
welke interactie is er en is iedereen er bij? Activiteitenbegeleidster Truke
Klamer is één bonk enthousiasme. "Soms word ik helemaal hyper
om de jongeren uit een negatieve sfeer te halen."
12.30 uur.
Terug op de afdeling. De jongeren ogen de hele dag door afwisselend fit en
doodmoe. Dat kan aan hun ziekte liggen, aan medicijngebruik, maar kan –
opnieuw – ook pubergedrag zijn. Janne, de rustigste van allemaal, dekt de
tafels. Bart vraagt aan een van de meiden hoe haar toets is gegaan. Sommigen
volgen (gedeeltelijk) hun gewone schoolprogramma, anderen bezoeken net als
Theo de school op het terrein.
13.30 uur. Het animo voor het
onderdeel 'creatief' is niet erg hoog. Bart, Truke en Anke proberen nog
zoveel mogelijk jongeren te motiveren. Janne pakt meteen haar schilderij.
Het is goed gelukt, vindt iedereen, behalve zijzelf. Ze zal er nog een uur
aan prutsen, daarna wil ze het 'kapot maken'. Het lukt Truke niet om de
lamlendige stemming – waarin vooral de begeleiders knutselen – te keren. Aan
het einde van de les besluit Janne na wat dollen van de leiding het
schilderij toch nog een kans te geven.
14.30 uur. Pauze. De
jongeren scholen samen in de woonkamer en de groepsleiding trekt zich even
terug in hun (piepkleine) kantoortje. Post voor de jongeren staat voor het
raam. De meesten krijgen veel bezoek, vrijwel iedere dag van hun ouders en
vaak ook van vrienden en vriendinnen. Na het avondeten mogen veel jongeren
even vrij over het terrein wandelen. Sommigen kunnen zelfs naar de
binnenstad, mits ze om negen uur 'thuis' zijn. Structuur is het codewoord.
Bij enkelen is het lang geleden dat ze op tijd in bed lagen.
15.30
uur. De dagelijkse wandeling voert op verzoek van de verslaggeefster langs
de kinderboerderij. Het wordt even onrustig. Theo is duidelijk: "We
willen de autistenroute." Gelach. Bart: "Ze weten het zelf ook als
ze autist zijn. En die willen iedere dag hetzelfde."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
