Sonja van den Berg-Groenen. foto René Manders.
Sonja van den Berg-Groenen (39) werkt sinds 1995 bij Tegema Group
Eindhoven.
Sonja studeerde werktuigbouwkunde aan de TU/e, met als
specialisatie productietechnologie. Ze begon vrijwel direct na haar studie
bij Tegema Group als constructeur, werd vervolgens hoofdconstructeur en
later projectleider voor voornamelijk automotiveprojecten. Ze is nu
accountmanager Automotive bij Tegema.
"Techneuten zijn echte no-nonsense types. Ze doen wat ze zeggen en ze
zeggen wat ze doen. Ja, ik denk dat ikzelf ook een echte techneut ben. Ik
zou nooit alleen willen werken. Als projectleider zat ik ook nog eens in de
luxepositie dat ik vaak zelf de teams waarmee ik werkte, kon samenstellen.
In een team, of dat nu met klanten of met collega's is, kom ik veel beter
tot mijn recht. Bovendien zie ik mezelf niet als een specialist, maar veel
meer als een generalist.
Voordat ik aan mijn studie begon,,
wist ik heel goed wat ik niet wilde en ik wist ook wat ik wel wilde,
namelijk een brede studie waar ik alle richtingen nog mee uit kon. In de
werktuigbouwkunde vond ik de combinatie van aan de ene kant dingen bedenken
en aan de andere kant dingen doen. Technische zaken lijken vaak ingewikkeld.
Ik redeneer altijd vrij simpel: ik analyseer het probleem/ vraagstelling en
als ik weet wat het probleem is, bedenk ik hoe ik het ga aanpakken. Nou, dan
kan ik het dus ook oplossen. Als je dat eenmaal kunt, ligt er een wereld
voor je open. Ook tijdens mijn studie ging mijn voorkeur uit naar het werken
in teams. Je kunt met elkaar sparren en steeds de vraag blijven stellen: hoe
zou jij dat doen/ aanpakken? Het grappige was dat ik, in tegenstelling tot
veel mannelijke studenten, bijvoorbeeld nooit aan brommers had gesleuteld.
Ik had geen praktijkkennis en ik leerde het methodisch aan te pakken. Ik
startte vanaf een blanco papier. Dat bracht vaak voordelen met zich mee. Nog
steeds trouwens. Dan word je ook niet gehinderd door je evaring, je benadert
je werk vaak vanuit nieuwe invalshoeken.
Bij toeval ben ik de
automotive-sector ingerold. Ik wist helemaal niets van auto's, dus voordat
ik startte aan de opdrachten een eenvoudige redenering vanuit mijn
achtergrond: 'Een vrachtwagen is eigenlijk niet meer dan een machine op
wielen' en ik ben de uitdaging aangegaan. Een van de eerste projecten die ik
heb geleid, was het ontwikkelen van een ophangconstructie voor de cabines
van trucks uit de CF-serie. Het werken als extern bureau binnen een bedrijf
als DAF heeft veel voordelen. Natuurlijk moet je je gewoon houden aan
regels, afspraken en procedures die gelden voor de klant, maar je mag heel
vrij werken en op alles en iedereen afstappen voor informatie of vragen om
medewerking. Je hoeft minder rekening te houden met de bedrijfscultuur. In
het begin vond ik het vervelend dat ik steeds weer aan een nieuw project
moest beginnen. Ik had het gevoel dat ik me moest specialiseren en daar
kreeg ik zo de kans niet voor. Maar nu zie ik er wel de lol van in. Elke
keer ontstaat er weer iets nieuws en je leert telkens nieuwe dingen. Als ik
op straat om me heen kijk, zie ik voertuigen waaraan ik gewerkt heb. Als
projectleider had ik vaak het gevoel dat ik onmisbaar was, dat ik overal
constant bij aanwezig moest zijn. Toen ik zes jaar geleden moeder werd, ben
ik minder dagen gaan werken. Tot mijn verbazing bleek dat ik mijn werk in 3
dagen geregeld kreeg. Brandjes blussen op de dagen dat ik er niet was, deed
ik via de telefoon en het is wel eens voorgekomen dat ik met mijn kinderen
naar kantoor reed en om iets te regelen. Maar als een team eenmaal op de rit
staat, kan het veel meer dan je denkt. Gelukkig is mijn man vrij flexibel,
anders zou ik zou dit werk niet zo kunnen doen. Vrouwen in de techniek
hoeven niet onder te doen voor hun mannelijke collega's. Wel val je als
vrouw meer op. Dat begint al in de collegezaal. Lekker onzichtbaar zijn, dat
kan niet. Als je iets goed doet, wordt het direct opgemerkt, maar ook als
iets niet goed gaat, sta je in de spotlight.
Het is nu een
lastige tijd in de automotive-sector, maar ik zie het als een horde die we
kunnen nemen. Ook nu moeten we blijven doorontwikkelen met onze klanten. Als
het goed gaat, heb je het druk en is het lastig om goede mensen te vinden
voor projecten. En als het niet goed gaat, moet je op zoek naar werk voor de
toekomst als het weer aantrekt. Ik kijk nu samen met klanten naar wat me nog
meer samen kunnen innoveren, bijvoorbeeld ook binnen de Automotive Campus in
Helmond. Een ingenieursbureau kan niet denken in nu, we moeten in straks
denken. Want er valt altijd iets te verbeteren, zeker in de automotive."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
