Trudi Sonderkamp. foto Irene Wouters
Trudi Sonderkamp (44) werkt sinds 2004 bij Virtual Proteins als
wetenschappelijk directeur (CSO)
Trudi studeerde scheikunde aan
de TU/e. Ze studeerde af op organische chemie, omdat ze geïnteresseerd was
in de chemie van het leven. Na haar studie deed ze als AIO een tweejarige
onderzoeksopleiding.
"Bij molecuulberekeningen werk je als chemicus steeds met bouwmodellen,
die iedereen kent als van die bolletjes en stokjes. Allerlei invloeden
kunnen molecuulstructuren veranderen. Om dat te bestuderen zijn er talloze
computerprogramma's. Om daar mee te werken, moeten de moleculen wel worden
omgezet in cijfertjes. Maar om vervolgens de getallen weer te transformeren
naar de vormen, dat was allemaal heel erg bewerkelijk. Met Virtual Proteins
willen we eigenlijk de cijfertjes er tussenuit halen. Chemici, maar ook
biologen en farmaceuten kunnen dan gemakkelijker werken met driedimensionale
modellen en zo op moleculaire schaal nauwkeurig blijven volgen wat de
invloed is van bepaalde veranderingen. Bijvoorbeeld het toevoegen van
medicijnstoffen. Deze manier van bestuderen kan wetenschappers veel nieuwe
inzichten geven. Allerhande onderzoeken kunnen nu via de computer worden
uitgevoerd, die fungeert dan als een soort virtueel proefdier.
We moeten steeds op zoek naar hoe dingen te visualiseren zijn. Bijvoorbeeld
de ziekte van Alzheimer, die wordt nu onder andere bestudeerd via PET- en
CT-scans. Dit zijn platte 2D-plaatjes die via de computer omgezet kunnen
worden naar 3D-modellen van de hersenen. Weergeven en combineren van die
modellen in een 3D virtual reality object dat je in je hand kan houden,
draaien, omkeren en uit elkaar kan trekken, geeft veel meer inzicht in wat
er ruimtelijk precies aan de hand is. Hiermee kan tot in het kleinste detail
invloed van diverse medicijnen op dat model bestudeerd worden. Het is
eigenlijk een combinatie van onderzoek en toepassing en vervolgens het
toegankelijk maken van die toepassing. Voor dit soort dingen moet ik me
steeds opnieuw in de positie van onze klanten verplaatsen.
Werken aan nieuwe dingen, dat is wel de rode draad in mijn loopbaan. Alles
waar ik me in heb gestort, heeft iets nieuws. In de onderzoekersopleiding na
mijn studie, deed ik onderzoek naar een vetzuur dat na een hartinfarct
overmatig in een hart aanwezig was. De vraag was of dat vetzuur nu een
afbraakproduct was van het hartinfarct of dat dat vetzuur juist mede de
aanleiding was van het infarct. Maandenlang bestudeerde ik in een
laboratorium de werking van specifieke enzymen in rattenhartjes. Het was
verdieping op een heel klein stukje van de werkelijkheid. Ik kwam erachter
dat ik daar te ongeduldig voor ben. Bij het ingenieursbureau waarvoor ik
daarna kwam te werken lag de nadruk veel meer op de procestechnologie. Het
had veel meer te maken met de proceskant van de chemie, de technische kant.
Het was een mannenwereld, maar niet vervelend. Voor grote bedrijven als
Basf, Shell, DSM, Akzo droeg ik bij aan uiteenlopende projecten om processen
te optimaliseren, zodat ze bijvoorbeeld met minder energie toe kunnen.
Hoewel het werk boeiend was, bleef de biologische kant trekken.
Nadat ik in contact kwam met iemand die een materiaal had ontwikkeld dat kon
worden toegepast als afdekdopje van orthopedische schroeven, zag ik daar
weer een uitdaging. Dergelijke schroeven vergroeien na een operatie vaak met
menselijk weefsel. Als na verloop van tijd die schroeven weer moesten worden
verwijderd, konden chirurgen door dat dopje gemakkelijker bij de kop van de
schroef. Naast het materiaal dat verder moest worden doorontwikkeld, was het
vooral ook productontwikkeling. Het mooie was dat de ervaring die ik tot dan
toe had opgedaan op zowel het procesmatige vlak als de biologische aspecten,
samen kwamen. Ik leerde ook mee een bedrijf opbouwen, dat is weer iets heel
anders. Die ervaring komt me nu weer goed van pas. Met mijn vakkenpakket op
de middelbare school, vier talen en vier exacte vakken, kon ik eigenlijk
twee kanten op. Ik vraag me wel eens af hoe het me vergaan zou zijn als ik
voor de niet-exacte kant zou hebben gekozen. Maar het lag meer in mijn lijn
om dingen net even anders te doen; niet te doen wat iedereen doet.
Uitdagingen liggen voor mij, ook toen al, in het andere, in nieuwe
richtingen, in nieuwe dingen."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
