Volledig scherm
Mevrouw van Diesen tijdens zwemles © Fotopersburo van de Meulenhof BV

'Supervrouw' uit Eindhoven doet voor de laatste keer de Superman

EINDHOVEN - Haar bijna een eeuw oude schouders draaien voor de laatste keer nog een paar rondjes in het water van zwembad de Tongelreep. Vrijdagochtend stapte Anna van Diesen (97) voor de laatste keer uit het bad. Ze zwom in het Dommelbad tot de sluiting in 1984 en vanaf die tijd in de Tongelreep. Tot vrijdag nog drie keer per week. Maar haar heup bezorgt haar te veel pijn.

Zwemmen leerde de hoogbejaarde in de Dommel. "Stiekem." Voor zwemlessen was thuis geen geld. In 1983 behaalde ze na wat baantjes met kleding aan en meters onder water - op haar 63ste - alsnog haar A-diploma.

Of ze nog verzoekjes heeft voor deze allerlaatste Meer Bewegen Voor Ouderen-les, vraagt zwemdocente Jolanda Frisart. ,,Geef ik niks om, als ik maar beweeg", zegt Van Diesen. Op z'n Eindhovens. In die stad werd ze geboren en groeide ze op. Ze doet alsof ze schrikt wanneer ze de ED-verslaggever en fotograaf ziet. ,,Oh, maar dan had ik schmink moeten meenemen." Ze stift haar lippen denkbeeldig rood. Een oranje badmuts, acht grijze hoofden en een enkel kleurtje - om de jeugdigheid wat langer vast te houden - lopen als warming-up kletsend rondjes door het water. Van Diesen luistert en kijkt een halfuur geconcentreerd naar docente Frisart. Die doet de 'superman' voor: steunend op een been, het andere been naar achteren strekken en een arm naar voren. De 'man van staal' werd in 1938 geboren in een stripverhaal, achttien jaren nadat in Woensel het leven van de 'superwoman' met kunstheup begon.

Volledig scherm
Van Diesen toont haar in 1983 behaalde A-diploma. © nvt

'Poaling'
Na de les worden wat woordjes aan haar afscheid gewijd. Van Diesen schiet vol. ,,Houdoe hè", zegt ze terwijl ze zonder naar de groep te kijken, zwaait en met rood omrande ogen naar het trapje waadt. Normaal gaat ze na de les altijd een visje halen. ,,Een 'poaling'." Nu stuurt ze haar scootmobiel rechtstreeks naar haar appartement in de Wilgenhof. Daar woont ze zo'n tien jaar. Altijd alleen. Haar man Tinus overleed - na ruim zestig jaar huwelijk - in zijn zorgflat. Dagen voordat zij bij hem in de buurt kon intrekken. ,,Hij wou nie meer. Ik zeg altijd: 'het is altijd goed gegaan, want hij was bijna nooit thuis." Ze lacht hardop. Maar: ,,Ik zou 'm op m'n knieën terughalen als ik kon."

De familie kent sterke genen. Haar zus Jo (99) woont een paar deuren verder. Maar die begint te dementeren, vertelt Van Diesen. Ze vindt haar eigen leven prima. ,,Wat ik wou hebben, kon ik kopen." Al kende de Eindhovense de nodige tegenslagen. Ze verloor twee dochters. Kanker kreeg haar er niet onder. Nu geniet ze van haar kleinkinderen, twee zoons en schoonfamilie. Vanuit haar appartementje, zonder geraniums aan het balkon. Anders wilde Van Diesen er niet wonen. Aan de reling hangen allerlei beeldjes en figuurtjes. "Sneukelerij. Ouw rommel. Ze kunnen wel denken 'daar woont er een die heeft haar verstand nie op orde' maar dat kan mij niks verrekken. Heerlijk."

Telefoon
Ze ziet de telefoon van de verslaggever. Haar kinderen vonden ooit dat zij er ook een nodig had. Dan kon ze bellen in geval van nood. ,,Maar dat ding sprong 's nachts ineens aan en begon Engels te praten. Ik kreeg er schrik van. Ben al blij dat ik Eindhovens kan." Haar externe geheugen ligt onder het plastic zeiltje op tafel. Van Diesen klapt het opzij en grabbelt wat briefjes bijeen. Een kleinzoon zit in Portugal en komt in augustus thuis, leest ze. Op een ander kladje staat welke kleinkinderen nog een leuk envelopje kunnen verwachten en wie de oma-bonus al heeft gekregen.

Quote

Ik ben al blij dat ik Eindhovens kan

Anna van Diesen

Van Diesen weet haar boontjes prima te doppen. Maar haar lijf is wat sport betreft nu het struikelblok. ,,Hoe ouder je wordt, hoe meer 'kneusjes' je krijgt." Iedere keer als 's nachts de heuppijn wegtrok, besloot ze toch door te gaan met gym in het water. Ze is kwaad op zichzelf omdat het lichaam nu niet meer wil. ,,Ik heb er nachten niet van geslapen." Na de zomer gaat ze onderzoeken of de gymles bij de Wilgenhof leuk is. Want haar lichaam moet nog even mee. ,,Ik word 105. En als het bevalt pak ik er een paar jaar bij."

Volledig scherm
Mevrouw van Diesen tijdens zwemles © Fotopersburo van de Meulenhof BV

In samenwerking met indebuurt Eindhoven