Wladimir Marshanden, ooit beboet vanwege het spuiten van graffiti, deed het nu door met overheidsondersteuning lelijke, stenige plekken in de stad met poëtische woorden als 'Woestenij' en 'Restruimte' te verfraaien. En Richard van Kruysdijk deed het met het ontwerpen van hoezen voor zijn Eindhovense platenlabel Music For Speakers.

Cultuurwethouder Mary-Ann Schreurs ging met beeldend kunstenaar Frank Eerhart in debat over de vraag of al die aandacht voor design, waar Eindhoven momenteel bol van staat, niet ten koste gaat van plekken waar kunstenaars kunnen exposeren.

Eerhart noemde op wat intussen verdwenen is: De Krabbedans, Museum Kempenland, Galerie Schoots en het Museum Kunstlicht in de Kunst. "De gemeente zorgt dat kunstenaars betaalbare ateliers hebben. Da's mooi, maar vervolgens zijn er bijna geen podia meer over waar zij hun werk kunnen laten zien."

Schreurs hield staande dat er ondanks de sluiting van een aantal instellingen wel degelijk wat aan gedaan wordt. "Samen met particuliere partners zoals woningbouwverenigingen zal de gemeente voor expositieruimtes blijven zorgen. Maar het zullen flexibele plekken zijn, waaronder de Catharinakerk en de kapel van Mariënhage. Ook in het voormalige Natlab zal ruimte vrijkomen. Na de vier grote steden geeft Eindhoven nog altijd het meeste geld uit aan kunst. Maar de beperktheid van het cultuurbudget vergt dat iedereen een beetje inschikt opdat het allemaal kan gebeuren."