Een klopje op de schouder
- Foto's
- 1
EINDHOVEN - Er zijn er, die kunnen het overal: op het balkon in de zon, op een bankje wachtend op de tram en zelfs wandelend van punt A naar B. Werken. Met de laptop waar die hoort – op schoot dus – of de smartphone aan het oor. Pratend, beslissend, bevragend, dankend. Werken dus op een heel andere dan de traditionele manier. Daar gaat de tentoonstelling De toekomst van het (nieuwe) werken in het stadhuis over. Elf vormgevers en kunstenaars uit Eindhoven hebben zich maanden geleden op dat thema gestort en presenteren nu hun bevindingen. En die zijn verrassend.
Lotte van Wulfften Palthe draaide – als een waarachtig ontwerper – de boel eens flink om. Zij stelde zich de vraag wie opdrachten aan wie verstrekt als iedereen (maar dan ook íedereen) freelancer is. Een boeiend idee dat Van Wulfften Palthe bracht tot een 'Opdrachtenfabriek'.
Marcel Sloots van het Eindhovense bureau Volle Kracht stelt dat het tegenwoordig prima mogelijk is om met één apparaat al je werk te doen. De smartphone is een zegen, zeker, maar breekt ook in. Op een manier die ons soms helemaal niet aanstaat. Maar tóch nemen we dat stomme ding maar weer mee. En als je het thuislaat, voel je je zo ongeveer geamputeerd. Sloots geeft een prima antwoord (en is dus soms niet bereikbaar...).
Ronduit grappig is het werk dat Yksi heeft bedacht. Het nieuwe werken doe je thuis, aldus de drie ontwerpers van het Eindhovense ontwerpbureau.
Dat is handig, maar wil niet altijd even gezellig. Want het gebabbel met collega's bij de koffieautomaat, dat mis je. En dat schouderklopje? Dat krijg je niet, want er is niemand die dat kan doen. Dus bedacht Yksi allerhande dingen die dat gemis compenseren. Spuitbussen met de geur van de collega's bijvoorbeeld. Je mist Piet? Even spuiten en je weet: hij is er. En een foto van je gewaardeerde collega wordt geprojecteerd op het blad van de keukentafel. En het mooiste is natuurlijk de schouderklopmachine. Een taak goed uitgevoerd? Zet het ding aan en je wordt stante pede beloond. En net zo lang als je wilt.
In het Van Abbe is de tentoonstelling te zien van de Doen Materiaalprijs 2012. Ook die geeft – als altijd – een mooie inkijk in waar kunstenaars en vormgevers mee bezig zijn als het gaat om nieuwe materialen. Nu is het experimenteren met materialen kunstenaars eigen, maar werkelijk vernieuwende projecten zie je toch vooral bij deze jaarlijkse prijs. Zoals Jan Eric Visser die van zijn huisvuil beelden maakt. Hij heeft een röntgefoto opgehangen waarop te zien is dat er van alles in het ernaast hangende beeld zit. Tot en met een haarborstel aan toe.
De Doen Materiaalprijs ging naar The Energy Collection van Marjan van Aubel. Een project dat gaat over licht dat wordt opgevangen door glas en speciaal pigment. Hoe subtiel kan kwaliteit zijn.
