Roland Pieter Smit: "Ik vind het heel bizar dat zoiets puurs als Nederlandse wol een afvalproduct is geworden. Maar je kunt er hele mooie dingen mee doen." "In Europa importeren we wol uit Nieuw-Zeeland. De schapen daar leveren meer wol op. Bovendien is het product fijner en gemakkelijker te verwerken. Nederlandse schapen worden gehouden voor het vlees, maar moeten wél worden geschoren. Dat kost 3,50 euro per schaap, terwijl de wol 2,50 euro oplevert. Deze wordt opgekocht en gebruikt voor bijvoorbeeld isolatie-materiaal."

"Ik wilde onze wol weer op de kaart zetten en ben gaan rondkijken op Texel, de bekendste Nederlandse plek voor schapen. Daar heb ik overal informatie ingewonnen. Tijdens mijn zoektocht naar een plek waar ik een eindproduct kon maken, ben ik beland bij het Maartenhuis. Dit is een antroposofische instelling voor mensen met een beperking. We zijn tijdens de dagbesteding gaan oefenen met het weven van garens en hebben vervolgens een analyse gemaakt. Daaruit bleek dat mensen met autisme graag verfijnd werken, met dun garen, terwijl personen met het syndroom van Down een voorkeur hebben voor een grove variant. We hebben garens laten maken uit Texelse wol en ik ontwierp speciale weeframen. Uiteindelijk ontwierpen we een serie van zeven dekens."

"Het is een mooi gegeven dat een baby bij zijn geboorte een laken of doek om zich heen krijgt. En iemand die is overleden kan in een lijkwade worden gewikkeld. Daarom hebben we onder meer een geboortedoek en lijkwade vervaardigd. Ik wilde weer waarde toekennen aan wol en in dat proces de mens centraal stellen."

"Het project is enthousiast ontvangen en daar ben ik heel blij mee. Ik ben nu één dag per week aan het werk op Texel. We verkopen dekens in onder meer Den Haag, Amerika en ja - zelfs in Nieuw-Zeeland."