Mede dankzij dat ontwerp won de Eindhovenaar vorig jaar de Mini Young Designer Award. Maar Hess is meer dan zijn recente Gaga-roem. Zijn stoffen worden gebruikt door mode-ontwerpers als Iris van Herpen en duiken op in fotoreportages van onder andere Vogue en AnOtherMan. Ook maakt hij animaties (bijvoorbeeld die voor het STRP Festival) en campagnes (zoals voor Levi's).

Deze week is hij bovendien fabrieksdirecteur.

Voor het vervaardigen van vier van zijn stoffen heeft hij -in samenwerking met MU- in het Klokgebouw een aantal productielijnen opgezet, waardoor DDW-bezoekers de ontwerper kunnen helpen. Omdat hij er in zijn eentje jaren over zou doen om een dergelijke handwerkklus te klaren, maar vooral om te laten zien hoe een maakproces in het echt verloopt.

Aanmelden was zo gebeurd. Echt handig hoefde je er niet voor te zijn, had hij vooraf beloofd.

Aan een lange tafel zit een stel mede-fabrieksgenoten op krukjes gebukt over duizenden knopspelden. Met een in elkaar geklust stuk gereedschap -een blokje hout met een paar uitstekende schroeven erin- harken ze bergen spelden bij elkaar. "Het is de bedoeling dat al die spelden afzonderlijk in het gaas eronder prikken. Dat doen ze vanzelf door veel te harken. Uiteindelijk fixeer ik het geheel en is het een kleed", licht Hess toe. Al die spelden, daarmee doelt hij op een totaal van honderdvijftig kilo. Als het af is (de teller staat nu op vijftig kilo) wordt dit het grootste knopspeldenkleed dat hij ooit geproduceerd heeft. "Toen ik net begon met deze materiaalverwerking stak ik die naalden er stuk voor stuk in. Daarna stapte ik over op een soort zeef, dat ging al een stuk sneller, maar daarvoor is dit kleed gewoonweg te zwaar." Om de motivatie hoog te houden hangt er een voorbeeldkleedje. "Ik noem het zelf imitatiebont. Als je er van een afstand naar kijkt, zie je niet dat het spelden zijn."

Na een aantal kilo weggeharkt te hebben, is door de naalden het gaas niet meer te ontdekken en omgekeerd. Tijd om over te schakelen naar monnikenwerkje nummer twee: met vloeibare latex zwarte stippen zetten op een zwarte latex ondergrond. Het zal niet voor niets zijn dat de krukjes daar vele malen beter bezet zijn. Hess reikt een blauw schortje van plastic aan. In het potje vloeibare latex zit een omgekeerde haaknaald, waarmee je de stippen aanbrengt. "Je moet eigenlijk bolletjes maken. Niet te groot en niet te klein." Hij haalt er een lapje eindresultaat bij, dat er prachtig uitziet. Als een soort rubberen dierenvel. "Deze stof gaat ook echt gedragen worden. Het gaat na deze week in elk geval naar Mugler."

Vol overgave stort het blauw geschorte gezelschap zich op het stippengebeuren. Tot scheelkijkens toe. De pop van een tafel verderop wordt ondertussen een maatpak van naalden aangemeten. Over een aantal weken kruipt daar een model in voor een fotoshoot in We magazine. Met een beetje dank aan ons, de arbeiders van de Bart Hess-fabriek.

Work with me people - Bart Hess in samenwerking met MU.
Dagelijks in het Klokgebouw (zij-ingang, tegenover parkeergarage) vanaf 12 uur.
Er rijdt dagelijks van 13 tot 20 uur een (gratis) MU- bus tussen Strijp S, de Witte Dame en sectie C.