Eindhoven is de bakermat van de Nederlands(talig)e rock-'n-roll. Want plat gesteld: er was niks en er bestond niks tot Peter Koelewijn (1940) met zijn Rockets op een woensdag in november 1959 op weg ging naar een heuse opnamestudio in Heemstede. Met de trein, compleet met drumstel, versterkers en vriendinnen. Onderweg speelde Koelewijn een nieuw liedje voor, dat 'misschien ook wel leuk was om op te nemen'. Kom van dat dak af, heette het.

Tegenwoordig wordt Kom van dat dak af algemeen beschouwd als het startschot van rock-'n-roll muziek in Nederland. Eindhoven Rockcity was toen eigenlijk al een feit. Peter Koelewijn in een interview met FRITS: "Wij waren de underground van toen. Het was niet alleen de muziek die we maakten, maar alles waar we voor stonden: rock-'n-roll. In de ogen van de burgerij waren we tuig en maakten we herrie. Dit was toch zeker geen muziek? We kregen ook vaak commentaar dat het te hard ging. Kun je nagaan: we hadden zelfgemaakte versterkertjes, omgebouwde radio's in feite, van een paar wattjes. In een zaal was meestal maar één microfoon, voor de zang. Harrie's piano was altijd onversterkt, de drums ook."

De gedachte dat je van die 'herrie' zou kunnen leven, leek belachelijk. Dus ging de jonge Koelewijn ook een heus vak leren. In 1960, terwijl zijn lied niet uit de jukeboxen te branden was, werd hij leerling-journalist. Jawel: bij úw dagblad. Twee jaar later slaagde hij zelfs voor zijn opleiding.

Maar journalist werd hij nooit. Want hij was in de greep van de muziek. Natuurlijk kende zijn carrière ups en downs, zeker met de Rockets. Jarenlang tourde de groep uitputtend langs de podia, grote hits werden afgewisseld met flops. Koelewijn: "Niet alleen wij wisten niet wat we deden, de platenmaatschappij wist het ook niet. We hebben echt draken van nummers opgenomen, die dus ook voor geen meter verkochten. Toen we zelf gingen produceren en arrangeren, halverwege de jaren zestig, wisten we eigenlijk maar één ding zeker: hoe het niét moest. Hoe het dan wel moest, daar moesten we maar achter komen." Dat lukte.

Zowel Peter Koelewijn als Harrie van Hoof wist een zeer succesvolle carrière als producer te starten. Van Hoof maakte bijvoorbeeld een ster van Berdien Stenberg. En als dirigent van het Metropole Orkest werd hij zelfs 'Mr. Songfestival': de vaste dirigent van de Nederlandse inzending. Daarmee staat ie echter altijd nog in de schaduw van zijn vroegere buurjongen. Peter Koelewijn maakte immers vanaf de jaren zestig tot ver in dit millenium een onafzienbare rits hits. Een hele stoet musici wist via zijn producershand de weg naar het publiek te vinden. Niet alleen bekende artiesten als Bonnie St. Claire, Armand en Nico Haak, maar ook vreemder volk als Johan Cruyff, Egbert Douwe en Gompie.

Zijn eigen carrière kreeg in de zeventiger jaren nog een behoorlijke nieuwe golf van succes, met hits als Je wordt ouder papa en een nieuwe versie van Kom van dat dak af. En voor een nummer als KL204 (Als ik God was) kreeg hij lovende kritieken. Daarnaast was hij actief als discjockey – niet te verwarren met het hedendaagse begrip dj. Maar het meest was hij actief als producer met gouden handjes. Want of het nu om Kom uit de bedstee mijn liefste ging of Clap your hands and stamp your feet of Ik ben gelukkig zonder jou: in alle gevallen knikte de oud-Eindhovenaar tevreden door de ruit van de opnameruimte. Pas vanaf de latere jaren tachtig wordt het werktempo wat lager. We horen minder vaak Koelewijn-hits op de radio. Maar áls ie het doet, doet ie het goed. Zijn platen met Helmut Lotti zijn een immens succes.

Tegenwoordig is het rustig rond de ouwe rocker. Hij is de pensioengerechtigde leeftijd dan ook ruimschoots gepasseerd. Maar zijn oren zijn nog prima, voor je het weet hoort hij weer ergens een hit in en duikt hij de studio in om het op te nemen…