FILMRECENSIE: Alleen maar nette mensen * * *

Foto's
1
Afbeelding
Het bezoek van Davids ouders aan de flat van Rowena is het hoogtepunt van de film. foto GPD

Alleen maar nette mensen was een boek dat er om vroeg om verfilmd te worden. En niet alleen omdat honderdduizenden mensen het boek met veel plezier lazen (met wenkbrauwen die af en toe in de lucht schoten), maar omdat het een boek is over het stadsleven van vandaag, over de botsing der culturen en over de dingen die onder onze neus gebeuren, maar waar we geen weet van hebben.

En verder is het een boek met een soundtrack (die we nu eindelijk eens echt kunnen horen) en over uiterlijkheden (en daar is film ook heel geschikt voor).

De eerste keer dat Rowanda (Imanuelle Grives) door het beeld marcheert en het wereldbeeld van David (de uitstekende Géza Weisz) aan gruzelementen gaat, werkt dat heel goed op film, al was het maar omdat hij omver wordt gekegeld door haar fysieke verschijning – waar Grives in korte tijd vijftien kilo voor moest aankomen. Hij ontdekt dat hij op grote zwarte vrouwen valt, maar in hoeverre komt dit gevoel voort uit het diepe verlangen zijn keurige ouders te shockeren?

Alleen maar nette mensen gaat over de cultuurclash in de grote stad, waarbij de verschillen en de vooroordelen nu eens niet omzichtig of politiek correct worden benaderd, maar het toneel op worden gesmeten. Iets wat het boek aanvankelijk op kritiek (en daarmee veel publiciteit) uit de zwarte Surinaamse hoek kwam te staan.

Maar auteur Robert Vuijsje (en regisseur Lodewijk Crijns) schetsen een beeld van een samenleving, waar geen enkele groep zich op zijn gemak voelt bij een andere groep.

David, afkomstig uit een intellectueel-Joods milieu in Amsterdam Zuid, loopt met een Davidster om zijn nek, om niet de hele tijd voor Marokaan of Mocro te worden versleten (running gag in de film). Dat mensen hem dan voor Ajaxfan houden, geeft nog even een venijnige draai aan het portret van de muliticulturele stad.

En als hij, voor het gemak, zijn Surinaamse belagers voor antisemieten uitmaakt, verstaat een van hen de zin 'Anti's (Antillianen) zijn mietjes'. En is het daar natuurlijk helemaal mee eens.

Het milieu van David zelf krijgt er in zijn zogenaamde tolerantie en culturele verlichtheid misschien nog het meest van langs. Jeroen Krabbé en Annet Malherbe maken een fraai komisch nummer van het ouderpaar, met als hoogtepunt (net als in de roman trouwens) een bezoek aan de Bijlmerflat van Rowanda.

Het is niet allemaal even sterk. Sommige scènes blijven in cabaret steken, waardoor de toon niet altijd in balans is. De naargeestige scènes waarin onze vrolijke David terechtkomt – in situaties waar jonge vrouwen zich prostitueren in een soort perverse ruilhandel – hebben niet het gewicht dat ze zouden moeten hebben. En het slot is wat al te krampachtig bedoeld om iedereen vrolijk naar huis te sturen.

Er hangt veel van deze film af. Is er een breed publiek te vinden voor een scherpe, eigentijdse komedie van Nederlandse bodem, die nu eens niet gebaseerd is op een zouteloze thriller? De voortekenen lijken goed: de trailer werkte als een trein – en als we ons niet vergissen, hangt er een opgewonden sfeertje rond Alleen maar nette mensen. Als er nu nog een actiegroep zo vriendelijk zou willen zijn...?

Alleen maar nette mensen
Regie: Lodewijk Crijns
Met:Géza Weisz, Imanuelle Grives, Jeroen Krabbé, Annet Malherbe.
Te zien in Pathé Eindhoven en Helmond en Zien Eindhoven.

Eindhovens Dagblad, op dit artikel rust copyright.


Home / Extra / Film / FILMRECENSIE: Alleen maar nette mensen * * *