Volledig scherm
Kevin Sluyter op het terras bij Usine. foto Rene Manders © VDM

Kevin uit Gemert komt overal en eet alles: Je hoorde het snaveltje kraken

GEMERT - Een net niet uitgebroed eendenembryo, de levensgevaarlijke kogelvis, kippenpootjes of paardenanus. De in Gemert opgegroeide Kevin Sluyter heeft het niet alleen gegeten, hij schrijft er ook over op zijn eigen foodblog. 

Als hij de menu-kaart van Usine in de Eindhovense Lichttoren ziet, hoeft hij niet lang na te denken. ,,Een salade met mango, geitenkaas en saffraan, dat klinkt als een bijzondere combinatie. Laat ik die maar nemen." Eten is een hobby voor Kevin Sluyter (38), maar dan wel een hobby die hij heel serieus neemt. Op zijn eigen blog worldsbestfoodblog.com schrijft hij over zijn eetervaringen in sterrententen én op straat.

Over de hele wereld

Sluyter vliegt voor zijn werk de hele wereld over, gemiddeld 150 dagen per jaar.  Hij werkt voor een Vlaamse chocoladeproducent en vliegt voor de verkoop van chocoladepasta naar klanten in verschillende landen. ,,Mijn werkgebied ligt tussen Polen en Nieuw-Zeeland", vertelt Sluyter op het terras in Eindhoven, enkele uren nadat hij is geland vanuit Roemenië. 

Volledig scherm
Het Filipijnse eendenembryo. © ED

Dat vele reizen maakt het voor de geboren Gemertenaar mogelijk om vaak uit eten te gaan. Heel vaak. De afgelopen twintig jaar at hij in zeker 1000 restaurants in ongeveer 50 landen op 4 continenten. Daarbij zitten sterrenrestaurants, maar ook eettentjes op straat, streetfood dus. Op zijn blog beoordeelt hij hetgeen hij eet. ,,Ik ben een amateur, maar wel een met enig verstand van zaken. Dat durf ik na al die jaren best over mezelf te zeggen."

Foodblog

Sluyter kreeg de voorliefde voor lekker eten met de spreekwoordelijke paplepel ingegeven.  Ma Miriam en pa Peter waren 'echte bourgondiërs'. ,,Mijn pa had een dikke buik, een grote ronde neus; hij zou een hele goede Vlaming zijn geweest", zegt hij met een lach. ,,En mijn ma kookte het liefst exotische gerechten.'' Zelf is Sluyter ook al enige jaren Vlaming, met dank aan zijn vrouw Kelly, afkomstig uit Antwerpen. Samen wonen ze in Oostmalle. 

Het overlijden van zijn vader, nu zes jaar geleden, was voor Sluyter de aanleiding om met zijn foodblog te starten. ,,Ik eet al zoveel jaren op zoveel geweldige plaatsen, ik kreeg de behoefte om dat vast te leggen. En te delen. Mijn kinderen zijn nu tien en acht jaar oud, ik wil vastleggen wat ik allemaal meemaak." 

Vrachtwagen

Toen hij een jaar of zestien was, droomde hij er al van de wijde wereld in te trekken. Om dat doel zo snel mogelijk te bereiken, werd hij meteen na het behalen van zijn mavo-diploma vrachtwagenchauffeur. ,,Het was voor een bedrijf in Helmond, ik was net drie weken achttien." 

Al heel snel hield hij het voor gezien. ,,Ik had in Italië mijn vracht gelost en ging op eigen houtje onderzoeken of ik niet iets anders mee terug kon nemen, ik vond het jammer om met een lege wagen terug te rijden. Maar mijn baas kon dat niet waarderen."

Bekijk hier de foodblog van Kevin.

Pas daarna leerde hij meer over het horeca-vak, toen hij bij groothandel Sligro terechtkwam. ,,Daar heb ik echt veel kennis over de keuken opgedaan, zelfs menukaarten voor restaurants mee opgesteld. Heel leerzaam." Die kennis komt hem nu als foodblogger goed van pas. 

Iets bijzonders

Sluyter oriënteert zich meestal wel, voordat hij naar een bepaald land afreist. ,,Vaak zoek ik op internet naar plekken die hot zijn, of die iets bijzonders op de kaart voeren. Maar ik stop ook wel eens bij een eetkraampje op straat, daar is het eten vaak super."

Wat hij geleerd heeft, is dat 'je met je mond moet proeven, niet met je ogen'. ,,Als je de verwachting kan loslaten, proef je veel beter. Op de Filipijnen at ik een bijna uitgebroed eendenembryo, dat is daar een delicatesse. Je hoorde het snaveltje kraken, zo krokant. Dat klinkt smerig, maar het smaakte verrukkelijk. Je moet niet denken over wat je eet, maar puur op de smaak afgaan."

Volledig scherm
De Japanse kogelvis. © ED

In Japan at hij de beruchte kogelvis, die alleen op de juiste manier bereid niét dodelijk is. ,,Dat wil ik dan wel proberen ja." Op zijn lijstje staan nog 'delicatessen' als tarantula ('dat eten ze op bepaalde plekken in China') en ook hondenvlees. ,,Dat laatste klinkt misschien gek, maar ik zou het best wel eens willen proeven. Waarom is het wel normaal om een varken te eten, maar een hond niet?"

Dat sterren niet altijd aangeven dat een tent top is, ondervond Sluyter vorig jaar, toen hij met zijn Kelly in het 'beste restaurant ter wereld' aanschoof: Osteria Francescana in het Italiaanse Modena. ,,Dat was een grote deceptie. Natuurlijk, het eten was niet slecht, maar we hadden er voor 360 euro per persoon meer van verwacht. En de bediening, dat waren net robots. Nee, dan eet ik liever bij De Lindehof in Nuenen of Avantgarde in Eindhoven. Als de verwachting niet overeenkomt met hetgeen je krijgt, is het niet goed."

Gemert e.o.