Volledig scherm
Archieffoto © anp

Bewoner Helmond-West: Ik voel me onveilig in mijn eigen huis

HELMOND - De een durft 's middags geen boodschappen meer te doen, de ander zegde een vakantie af uit angst dat het huis werd leeggeroofd. Bewoners in Helmond-West voelen zich continu in de gaten gehouden en opgejaagd door de groep rondhangende mannen voor de deur. 

In de achtertuin legt een van de omwonenden even de vinger op zijn lippen, om te luisteren naar de geluiden die van de hangplek komen. "Hoor je dat geschreeuw, dat gescheld?", vraagt de man. "Het aantal decibel is niet eens zozeer vervelend, het gaat om de agressie die er in doorklinkt." Daarna loopt hij ter demonstratie even de straat op. Meteen wordt hij uitgescholden voor 'homo'. Bedreigd is hij eerder ook al. "Ze zouden me een lesje willen leren."

Bekenden van de politie
Een deel van de Haaglaan is in de greep van een groep rondhangende twintigers en dertigers, veelal van allochtone afkomst en in wisselende samenstelling. Het gaat verder dan de categorie onruststokers, dit zijn bekenden van de politie. Hun vaste stek zijn de parkeerplaatsen en de stoep voor een speeltuintje aan de rand van Helmond-West, de volkswijk die beter bekendstaat als 't Haagje. Vanaf daar worden bewoners uitgescholden, geïntimideerd en bedreigd.

Afgelopen week escaleerde de boel toen een buurtbewoner verhaal kwam halen nadat zijn zoontje was geslagen. Maar de problemen sluimeren al zeker anderhalf jaar. De oorsprong ligt waarschijnlijk in het verdwijnen van twee hangplekken: een kruispunt verderop in de straat dat werd gerenoveerd en een illegale kroeg in de wijk die door de politie werd opgerold. Het vermoeden is dat de twee groepen vervolgens zijn samengesmolten op een nieuwe plek voor een speeltuintje aan de Haaglaan. Elke dag staat er volgens omwonenden wel een mannetje of vijftien, van ’s middags tot ’s nachts een uur of twee. 

Dealen
Ze schreeuwen, ze lachen en ze dealen. Dat laatste is althans een vermoeden. Bewoners beschrijven hoe geregeld de ene auto precies naast een geparkeerde auto wordt gemanoeuvreerd. Daarna gaan beide raampjes open. Geld gaat de ene kant op, in ruil komt er iets anders terug. Daarna rijdt de auto weer verder. Overlast is er ook van het blokkeren van de straat door dubbel geparkeerde voertuigen. En dan is er nog de troep die elke nacht wordt achtergelaten: lege blikjes, pizzadozen, kapot gegooide flesjes.

Bewoners durven stuk voor stuk niet met naam in de krant, uit angst dat ook bij hen een steen door het raam gaat. Maar ze geven toe dat ze de overlast herkennen. De een haalt daarover zijn schouders op ("Ik hoor ze hierbinnen kwèèken, verder niks"), de ander voelt zich ook minder veilig ("Ik loop niet in mijn eentje langs die groep af"). Het gaat daarbij vaak om mensen die wat verderop wonen.

Takkewijf
De bewoners die wel dichtbij wonen, een handvol, zijn de wanhoop nabij. Vooral sinds er ongeveer een jaar geleden in de straat werd ingebroken. Harde bewijzen zijn er niet, maar op basis van camerabeelden is er wel het gevoel dat de huizen in de straat voortdurend in de gaten worden gehouden. "Dan wil je dus niet dat die gasten zien wanneer je thuis weggaat en weer terugkomt", vertelt een omwonende. Verder worden met name vrouwen geregeld uitgescholden: 'tyfushoer, takkewijf, kutwijf, kankerhoer.'

Een stel vertelt hoe er vanwege de situatie een streep door de vakantie ging. "Mijn vrouw is uiteindelijk alleen gegaan. Ik durfde mijn huis geen hele week alleen te laten”, vertelt hij. Zijn vrouw vult aan: "Als wij naar een feestje gaan, zouden we normaal gesproken laat thuiskomen. Nu zorgen we dat we rond tien uur ’s avonds terug zijn." Ze laat haar telefoon zien waarop ze de beelden van vier camera’s kan bekijken. "Dat zit ik op zo’n feestje dus ook de hele tijd te doen."

Opgejaagd
Veilig voelt het paar zich al lang niet meer. Ze hebben het idee dat ze in de gaten worden gehouden. "Als ik naar de supermarkt ga, staan ze er. Als ik terugkom, staan ze er. Als ik bij vrienden op bezoek ga, staan ze er. Als ik ga slapen, dan staan ze er. Altijd, elke dag", vertelt de vrouw. "Je voelt je opgejaagd, bent bang. Geen moment heb je rust."

Een oudere dame in de straat durft in haar eentje haar huis niet meer uit. Ook bij een andere vrouw zit de angst er goed in. Boodschappen doet ze voortaan altijd voor het middaguur, als de groep er nog niet staat. Voordat ze het huis verlaat, kijkt ze altijd even op de camerabeelden of de kust veilig is. "Want anders heb ik het gevoel dat dertig man mij aanstaren terwijl ik naar de auto loop. Dan schelden ze me uit of dan gaan ze voor je staan en blokkeren de doorgang. Ik ben zo vaak bang, heel bang. Zelfs als ik gewoon in mijn eigen huis ben."