Na ruim 29 jaar dagelijks mijn bijdrage geleverd te hebben aan onze samenleving, met name aan de ordening van het openbaar gebied, ben ik half september 2011 plotseling ontslagen.
Ik ben al die tijd werkzaam geweest in het proces van de werkvoorbereiding in de weg- en waterbouw. Direct na de mededeling dat mijn contract ontbonden werd, ben ik begonnen mijn netwerk in te schakelen, uitzenders en detacheerders 'op de zaak' te zetten, mijn inschrijving bij het UWV te regelen, mijn CV bij te werken, diverse banensites te bezoeken en me daar aan te melden, uitzendbureaus te bezoeken, te solliciteren, op intake-gesprekken te verschijnen en sollicitatiegesprekken te voeren. Tot op heden heeft dat niet geresulteerd in nieuw werk, al ben ik er geregeld erg dicht bij geweest en ben ik ervan overtuigd iets te gaan vinden.
Na drie maanden kan ik concluderen dat het voor mij als 55-jarige werkzoekende, bulkend van de ervaring, niet gemakkelijk is er weer bij te horen. In deze periode is mij de negatieve benadering vanuit Den Haag opgevallen aangaande werklozen. Ik erger mij daar aan. Het is erg algemeen en doet geen recht aan degenen die zich een hoedje geschrokken zijn en heel erg proberen om weer aan de slag te geraken. Inperking maximale WW-looptijd naar één jaar, verhuizen naar een provincie waar werk voor je is (waarschijnlijk zonder tegemoetkoming in kosten) en korting op de uitkering zijn veel gebezigde uitingen. In de WW ben je gekoppeld aan een maximaal vastgesteld dagloon, bouw je geen pensioen op, heb je je – terecht – te houden aan regelgeving en dien je actief te zijn op de banenmarkt.
Het UWV doet zijn best, maar kan bijna niets voor je doen. De moderne tijd volgend is ook daar de baliefunctie verdwenen en gaat alles via de site en je werkmap. Juist iemand in de problemen heeft het, mijn inziens, nodig om een ander tegenover zich te treffen om samen een koers uit te stippelen, een beetje het gevoel te krijgen dat je er niet alleen voor staat. Nou vind ik mijn weg wel, maar ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen gemakkelijk is om via internet te werken aan je toekomst.
Ik kan en wil niets zeggen over mensen die wel profiteren van de WW – die zijn er ongetwijfeld –, maar ik vraag wel om een genuanceerdere berichtgeving omtrent 'de werklozen'. Het is echt geen pretje om bij een potentiële werkgever telkens je complete hebben en houden te moeten blootgeven, indringende vragen te beantwoorden, je sterke en minder sterke eigenschappen te noemen, testen te ondergaan, twijfels weg te nemen bij de ander, kortom de ander te overtuigen dat je in de achterliggende jaren mogelijk iets tot stand hebt gebracht in je vakgebied en dan uiteindelijk toch niet helemaal te passen in het 'plaatje'.
Dit is geen incident. Het herhaalt zich. De oudere werkzoekende moet zich daarna weer opladen, mogelijkheden en kansen zien, proberen er beter uit te komen dan de vaak veel jongere (goedkopere) concurrentie, maar dat doe ik allemaal. Hiermee wil ik slechts mijn ergernis duiden.
Door Marcel Heijnsbroek, woonachtig in Maarheeze.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
