De zaal van 't Speelhuis in volle glorie. Archieffoto Ton van de Meulenhof
Het had een blijspel moeten zijn. Door mijn jeugdige onbeholpenheid werd het een drama. 'De Twee Egyptische Dieven' heette het stuk van Herodotus, dat leerlingen van het Deurnese St. Willibrord Gymnasium ergens rond 1980 op de bühne van 't nog jonge Speelhuis mochten vertolken.
Bij de try-out voor Helmondse senioren ging het al mis. Ik zat in mijn rol als toneelknecht alledrie de bedrijven vooraan op het podium en kreeg daar onbedoeld oogcontact met enkele krasse knarretjes op de eerste rij. Die dames lieten niet meer los en schoten om de een of andere reden constant in een lachstuip, ook bij acties die ik moest uitvoeren waarbij volgens het script helemaal niet in hilarische lachsalvo's voorzien was. Hulde van de dames en hoon van de regisseur vielen mij ten deel.
Het kon nog erger. Bij de première verstoorde ik met mijn opkomst al direct alle goede bedoelingen omdat het vak met uitgelaten klasgenoten mij dacht joelend te moeten aanmoedigen, alsof ik bij Helmond Sport debuteerde. Tot overmaat van ramp liet ik een toneelscherm uit mijn handen donderen en dreigde ik ook languit op mijn snufferd te gaan. Die schande bleef me bespaard. In zijn recensie in het lokale weekblad vond een van de docent-paters het niettemin nodig mijn prille toneelcarrière in de knop te breken omdat 'Mario Bouwmans met de nodige nonchalance de figuur speelde, die hij moest voorstellen'.
Het grote publiek moet mij daarom missen, maar 't Speelhuis bleef ik van binnen zien, als toeschouwer. Ik genoot volop, al hielp ik er ook hoogstpersoonlijk met een vriend door een aanval van slappe lach de voorstelling van cabaretier Robert Paul naar de filistijnen, maar dat terzijde. Ik genoot van de wonderlijke omgeving, van die in tentdoek geschilderde uitnodiging tot zalig wegdromen.
Woensdag keek ik vanaf de bibliotheek neer op de restanten van die droom, samen met Bert Kuijpers, de eminente Helmondse cultuuricoon, die in dat hart wél successen vierde. We deelden samen een gemengd gevoel van afgrijzen over het verlies van het eigenzinnige theater én opwinding over het In Memoriam-boekje van de krant dat het ontstaan, de hoogtepunten en de ondergang van 't Speelhuis belicht.
In amper een week tijd hebben we dat uit de grond gestampt, met groot vakmanschap geschreven en vormgegeven, razendsnel gedrukt en verspreid. Ik mocht dit journalistieke eerbetoon symbolisch ter plekke uitreiken aan de man die het toekwam, want Bert Kuijpers bezorgde er zoveel Helmonders plezier.
Blijspel of drama? Ze liggen ook na dertig jaar nog dicht bijeen.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
