Klaus Schwab, oprichter en voorzitter van het World Economic Forum (links) tijdens een van de plenaire bijeenkomsten. foto Jean-Christophe Bott/ANP
Wie het voorrecht heeft gehad om op het World Economic Forum Davos tussen de groten der aarde te verkeren, moet toegeven dat de deelnemers er niet veel wijzer van worden.
Onze premier Mark Rutte bracht 38 uur door bij het World Economic Forum Davos om deel te nemen aan talloze bijeenkomsten. 26 stuks meldde hij. Als ik er zes uur slaap van aftrek is hij in staat geweest telkens iets meer dan een uur aan zo'n ontmoeting te besteden. In die tijd kun je heel wat afpraten en opzuigen, als het erom gaat je geest zoveel mogelijk te verruimen met nieuwe ervaringen en indrukken.
Ik ga er volgend jaar weer heen als mijn agenda het toelaat, zei Rutte. Ik heb het voorrecht genoten namens Philips zes keer deel te mogen nemen aan het Davos-symposium, zoals dat vroeger heette. Van 1982 tot en met 1987. Dat is meer dan twintig jaar geleden. Toen ging het om 1.200 deelnemers uit 93 landen Die aantallen zijn inmiddels vrijwel verdubbeld. Ik lees 2.500 deelnemers in 2012 uit meer dan 140 landen. Een heel karwei om dat alles te verhapstukken qua organisatie.
Hoe gaat alles in zijn werk? De bijeenkomst duurt vijf dagen en is opgedeeld in een aantal plenaire sessies en talloze zeer gevarieerde kleinere bijeenkomsten. Als deelnemer loop je van hot naar her om mee te pikken wat er mee te pikken valt. De dagen zijn gevuld met luisteren, mee-discussiëren, lunch-bijeenkomsten, dineren op uitnodiging van andere gasten. Een knalfeest op zaterdag en een culturele happening op zondag. Niet te vergeten ervaringen.
Bij mijn laatste deelname waren er 1.200 gasten. Die betaalden toen 14.000 gulden. Nu is dat 14.000 euro. Plus dure verblijfskosten. Het gezelschap wisselt dagelijks. Komende en gaande mannen (weinig vrouwen). Enorme transportproblemen van en naar het vliegveld. Davos ligt op 1.600 meter hoogte en is alleen met auto of busje te bereiken.
Het beeld is elk jaar hetzelfde. Veel vaste deelnemers maar wel telkens een ander thema. Je ontmoet daar staatshoofden, ministers (in 1987 Smit-Kroes, Ruding), bankdirecteuren (Wijffels, Klinkenbergh, Korteweg, Van Ommeren), presidenten van grote ondernemingen (Van der Klugt, Kraaijeveld-Van Hemert, Crijns, Herkströter, Van der Padt).
Om een indruk te geven. Aan tafel zat ik naast Edward Heath (oud- premier van Groot-Brittannië), Henry Kissinger (oud-minister van Buitenlandse Zaken van de VS), management-goeroe Edward de Bono en Daniel Cohn Bendit (oud-studentenleider, publicist en politicus). Waarom? Ik vertegenwoordigde Philips als directeur externe betrekkingen.
Het was fantastisch om mee te maken. Kernvraag: Werd ik veel wijzer het behandelde thema in aanmerking genomen? Weinig. Je komt terug en kunt nauwelijks verslag doen van wat je ervaren hebt. Voor wie eigenlijk? Zouden die andere deelnemers zich mij herinneren wat ik gemeend heb te moeten zeggen? Ik betwijfel het. Maar als bankier, ondernemer, politicus, vakbondsbestuurder of verkoper van een filosofie of product moet je er geweest zijn. Om thuis te bladeren in het deelnemersboekje met alle namen, foto's, functies. Ik heb er zes liggen en had dat alles niet willen missen. Maar wie verkeerde in mijn toevallige positie?
Een anekdote tot slot: Cor van der Klugt, toen president van Philips, besteedde één dag aan Davos in zijn overdrukke agenda. Hij nam deel aan een 'discussie'-bijeenkomst van topmanagers in de elektronische industrie. Zo'n vijftien managers spraken met en door elkaar. Van der Klugt zat verveeld te kijken. Na afloop zei hij tegen mij: "Leo ik ga terug naar Eindhoven. Ik word hier niks wijzer van. Ik wil dat er de komende jaren niemand van Philips meer naar Davos gaat." En daarmee had hij het wel gezegd. Het was ook mijn laatste keer. Bevoorrecht. Zinvol? Het thema dit jaar was 'Kapitalisme'. Denkt men nu werkelijk iets te gaan of te kunnen veranderen aan dit vermaledijde systeem? Kom nou.
Leo Groosman is lange tijd bij Philips werkzaam geweest, onder meer als directeur externe betrekkingen.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
