foto Frans Nikkels
Brekend ijs. Nee, dit gaat niet over naijlende Elfstedenkoorts maar over handicaps. Het is de titel van een boek van Bart Frenken (1987), een pas afgestudeerde journalist uit het oosten van het land die sinds zijn geboorte slecht ziet.
Deze beperking heeft hem er niet van weerhouden zijn droom om journalist te worden waar te maken. In een zoektocht naar zijn eigen beroepskansen interviewde hij twaalf journalisten met een lichamelijke of zintuiglijke handicap en schreef er op zijn (braille-) laptop een zeer toegankelijk en lezenswaardig boek over, waar incasserings- en doorzettingsvermogen als een rode draad doorheen lopen. (Uitgeverij Boekscout.nl , isbn 978-94-6176-730-1).
Hij sprak ook twee collega's die bij het ED werken. Een van hen, Piet Snijders, heeft weliswaar hoorproblemen maar kan dankzij apparaatjes redelijk normaal functioneren en – kan ik van nabij getuigen – met vakmanschap. De ander, Frank van den Muijsenberg, werkt ondanks een dwarslaesie. Hij gaart nieuws vanuit de rolstoel, zijn teken van kwetsbaarheid maar ook zijn 'voordeel' bij interviews: "Ik denk dat de spanning eerder wegebt waardoor het ijs sneller breekt", zegt Frank.
Van hem en Piet wist ik het al langer, maar van Bart lees ik nu ook hoe relativeren en humor helpen de handicap 'onzichtbaar' te maken. Bij zijn afscheid als stagiaire bij De Gelderlander hoorde hij vaak 'tot ziens' en in winkels overkomt hem dat ook vaak, waarna er meteen een correctie op volgt als mensen zijn taststok de lucht in zien gaan. "Ik kan nog wel wat zien, dus daarom is 'tot ziens' bij mij wel op zijn plaats." Hij zou zo naar De Gelderlander willen terugkeren en iemand met zo'n esprit verdient die kans.
Woorden van gelijke strekking gebruikte ik ook op de vraag die Yvette den Brok mij onlangs stelde over hoe ik aankijk tegen het inzetten van mensen met een handicap. Collega's als Piet en Frank bewijzen dat het kan en dwingen bewondering en respect af voor de wijze waarop ze hetzelfde werk doen als anderen ondanks een constante extra hindernis.
Yvette den Brok, van wie u regelmatig op deze pagina's bijdragen leest over gehandicaptenbeleid, zoekt voor de gemeente Eindhoven uit hoe bedrijven in de stad omgaan met gehandicapten. Nemen ze die aan, kennen ze de subsidieregels? Door Yvettes handicap kan ze zich moeilijk verstaanbaar maken, daarom vergezelt dochter Manoek haar bij de in totaal twintig interviews. Zij ijveren voor een actieplan om in de stad mensen met een handicap gelijke kansen op een baan te geven als mensen zonder. Mijn tipje van de sluier: behandel iemand met een handicap zoals je zelf behandeld zou willen worden als je in een rolstoel zat.
In de rubriek 'Beste lezer' gaan de hoofdredactie en het hoofd opinie in op ontwikkelingen bij het Eindhovens Dagblad en op journalistieke keuzes die de redactie maakt. Vragen en reacties: Postbus 534, 5600 AM Eindhoven of via mail.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
