Welk doel dient de publicatie van de lijst met oorlogsslachtoffers en de oproep tot aanvulling en correctie?
Zie ook:
Onder het motto 'Herinner u de namen' is een initiatief van de grond gekomen om de namen van Eindhovense oorlogsslachtoffers in een monument vast te leggen. De ED-bijlage Spectrum van 11 februari besteedt er uitvoerig aandacht aan. Hoewel ik overtuigd ben van de integriteit en de goede bedoelingen van de initiatiefnemers plaats ik een paar kritische kanttekeningen.
Om te beginnen vind ik het publiceren van zo'n namenlijst nogal confronterend. Toen ik de pagina's vóór me had liggen, bekroop mij onwillekeurig de gedachte dat de aanstichters van al dit afschuwelijke onheil ook zo graag en zo ijzingwekkend stipt met lijstjes werkten. Meer dan duizend individuele tragedies teruggebracht tot vier pagina's kille regeltjes in de krant... en dan ook nog aan de lezers vragen of ze de lijst waar nodig willen aanvullen of corrigeren. Daar krijg ik het koud van.
Tot zover de emotie, nu de ratio. Ik vraag mij in alle oprechtheid af welk doel eigenlijk gediend is met deze publicatie en de bijbehorende oproep tot aanvulling en correctie. De nabestaanden van de slachtoffers, hun vrienden, buren, collega's en klasgenoten weten helaas maar al te goed wat met hun dierbaren is gebeurd. Zij slepen het verdriet om hun dood al zeventig jaar met zich mee. Sommigen hebben het na zo'n lange tijd misschien verwerkt of in elk geval een plaats kunnen geven in hun leven. Voor hen moet deze lijst aanvoelen als zout in een nooit helemaal genezen wond.
Voor anderen, ik bedoel degenen die geen naasten hebben verloren, voegt de lijst niets toe aan wat ze al wisten, namelijk dat de oorlog ook in Eindhoven vele honderden slachtoffers heeft geëist. Hoe cru het misschien ook klinkt: voor dat besef hoeven zij niet alle individuele namen en data te weten.
Ik ben zelf van net na de oorlog en ik heb dus niemand van de slachtoffers persoonlijk gekend. Maar de lijst bevat diverse namen van mensen die tot de kringen van mijn ouders behoorden of van wie ik later familieleden heb leren kennen. Van deze nabestaanden weet ik dat zij een monument zouden waarderen, maar dat zij niet onverdeeld gelukkig zijn met de publicatie van de namen van 'hun' slachtoffers.
Dat monument moet er komen, want we mogen nooit vergeten wat er in de jaren veertig met zoveel onschuldige Eindhovense mensen is gebeurd.
Maar zo'n monument kan zijn boodschap ook uitdragen zonder datgene wat we nu juist in de nazi's zo verafschuwden: een akelig precieze dodenlijst.
Frans Dekkers
Eindhoven
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties














