Heintje Bondo is al jaren een vertrouwd gezicht in het centrum van Eindhoven. foto Kees Martens
Misschien kent u hem, onze vriend Heintje Bondo. Hij is al een oude man, geraniumleeftijd, maar laat desalniettemin geen zonnige dag onbenut om in het centrum van Eindhoven zijn diverse artistieke kunsten te vertonen. Een fles warme cola aan zijn zijde, een geconcentreerde grimas op zijn gerimpelde gelaat.
Zie ook:
Als u in de buurt van de V&D loopt, is de kans groot dat u hem kunt
horen trommelen. Tenzij hij net even pauze heeft genomen om van zijn kokende
cola te drinken, natuurlijk.
Onze vriend Heintje mag sinds kort
van de politie nog maar twintig minuten op dezelfde plek trommelen, want
anders hebben de winkeliers te veel last van hem. Althans, dat is de
officiële reden. Sommige mensen hebben tenslotte wel meer redenen om iemand
als Heintje kwijt te willen. Xenofobie heeft vele gezichten.
Twintig minuten. Dat vindt hij best vervelend. U moet begrijpen, Heintje is
oud en lang niet meer zo kwiek als vroeger. Iedere twintig minuten zijn
complete materieel in zijn fietsbak laden en naar een stekkie verderop
verplaatsen, valt hem zwaar. Het was een lenteachtige zaterdag niet zo lang
geleden dat wij hem spraken, daar tussen de koortsige shoppers, en hij ons
dwingend vroeg: 'Kende gullie daar nou geen dertig minuten van maken?' Even
een klein maar belangrijk detail tussendoor. Onze vriendschap met Heintje is
als volgt verdeeld: Rechten: Heintje. Plichten: Henk en Theo. Het zij zo.
Een oude man nog proberen te veranderen, is even futiel als het wreed is,
dus rest ons weinig anders dan zijn verzoek in te willigen. Maar hoe?
Welnu, met dit pleidooi in de krant willen wij de voorzet geven voor een
consensusverandering die ertoe moet leiden dat de altijd even charmante
politie Heintje Bondo voortaan die tien minuutjes langer gunt. We geven toe,
een pleidooi is het tot dusver niet, dus daar beginnen we nu meteen mee. No
rest for the weird.
Oké, ten eerste probeert Heintje geen geloof op
te dringen, zoals onze andere paradijsvogel Arnol. Er is geen gevaar dat hij
je scheenbeen breekt met een scootmobiel. Hij zoekt geen oogcontact en hij
roept je niet na. Nee, Heintje wil helemaal niks van je. Ja, je geld. Een
muntje of, als je er toevallig een over hebt, een briefje van vijf. (Tien
mag ook). Hij werkt er hard genoeg voor. Vroeger als levend standbeeld,
tegenwoordig als fervente trommelaar. Toegegeven, erg ritmisch is het niet,
dat klopt. Maar uw eindeloze gekibbel over welke zielloze ketenwinkel als
eerste te bezoeken, is dat ook niet. Wat dat betreft bent u dus geenszins
minder irritant. Daarbij is Heintje ook een stuk origineler in zijn
kledingkeuze. En dat is ook iets waard, toch? Een beetje kleur in de stad?
Als we het van de ontelbare uniforme winkels en de groteske Heuvel Galerie
moeten hebben… We dwalen af.
Meer nog dan om de centen gaat
het Hein om de eer. Hij is een artiest in hart en nieren. L'artiste! zou een
Fransman zeggen, met zijn vuist in de lucht om te benadrukken dat hij het
over een ambacht heeft waar met respect over gesproken dient te worden.
Die Fransman heeft gelijk. Hein neemt zijn vak uitermate serieus.
's
Avonds zet hij alles thuis al klaar voor de volgende dag. Dan belt hij een
van ons om te zeggen dat hij dat gedaan heeft. Dan kijkt hij Knightrider en
A-Team en niet veel later begeeft hij zich al naar zijn bedje om een eenzame
nacht lang te dromen over applaus, gejoel, een regen van twee-euromunten.
Wat we al zeiden: een echte artiest.
Maar voor echte artiesten
gelden echte regels, echte vergunningen en echte belastingafdragingen. Dat
wilde u gaan zeggen, hè? U werkt net zo goed hard voor uw geld. U heeft het
ook zwaar. (Die verrotte crisis!) En wat voor u geldt, geldt ook voor
Heintje. En daar heeft u gelijk in. Een samenleving zonder regels is niets
meer dan een kooi met dronken chimpansees.
Desalniettemin doen wij
een dringend beroep op uw empathie. Het zit namelijk zo. Heintje Bondo heeft
geen werk. Hij heeft geen vrouw, geen kinderen en bar weinig vrienden. Zijn
moeder bracht hem naar een tehuis voor geestelijk gehandicapten toen hij
acht jaar oud was. Daar verbleef hij tot zijn dertigste. Hij is oud en
behoeft thuiszorg. Sommige avonden eet hij alleen aardappelen.
Er
zijn veel meer mensen zoals Heintje, maar die ziet u meestal niet. Die komen
niet buiten, gaan de stad niet in, treden niet op. Ze ontberen Heintjes
drive en sterven stil en anoniem. Dus wij vragen u: moeten we deze man echt
zijn kleine beetje geluk ontnemen? Gelooft u ons als we zeggen dat u het
stukken beter heeft.
En wij, persoonlijk, vinden het juist
prachtig dat die mooie, oude man daar iedere keer weer zit met zijn trommel,
als een onverwacht sprookjesfiguur te midden van al die reglementaire
uniformiteit en ambtelijke structuur. Luister, we willen met z'n allen een
grote stad zijn; een levendige stad met culturele en kosmopolitische allure.
Toch? Goed, dan hebben wij nieuws voor u: mensen als Heintje Bondo zijn
cruciaal om dat doel te bereiken. We hebben het over mensen met kleur;
mensen die ons herinneren aan het feit dat niet alles in vierkante kaders te
drukken is. Dat we soms een volk van excentriekelingen zijn. Dat we tolerant
zijn en, boven alles, dat we om elkaar kunnen lachen. Dat we, net als we
denken niet meer te zullen herstellen van de teleurstelling om dat
uitverkochte maatje 38, op de valreep toch nog kunnen lachen om de
absurditeit, schoonheid en sprankel van het bestaan.
Wij smeken u,
geef deze man zijn dertig minuutjes. Gun hem zijn droom; zijn plaats in onze
stad; in onze wereld. Dertig minuten, daar blijft het bij. Hij gaat ons
vragen om veertig, let maar op. Maar we beloven u dat wij hem dan zullen
zeggen: 'Nee, Heintje, nee.' U heeft ons woord.
Alstublieft, als u
een agent bent en u leest dit, knijp een oogje toe. Als u geen agent bent
maar er wel een kent, vraag hem dan een oogje toe te knijpen. Als u geen
agent bent en er ook geen kent, lees dit artikel dan hardop. Laat de
boodschap ervan opstijgen naar de kosmos, waar zij zich bij een wolk van
karma kan voegen van alle andere ED-lezers die hetzelfde doen. Ook u plukt
daar ooit de vruchten van, want zo gaat dat met karma. Maar onze opzet is
vooral dat Heintje er profijt van heeft. Heintje Bondo. Onze oude, prachtige
vriend.
-
Schrijver Henk van Straten werkt aan een boek
over Heintje Bondo. Theo Maassen is cabaretier.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
Geef ze een podiumpje....voor mijn part van 2x2 meter mét oprit voor Arnol. Vraag me af of dan de horeca gaat klagen...kan ik me eigenlijk niet voorstellen in tegenstelling tot de winkeliers. De terrasjeszitters zijn immers toleranter en hebben het zowiezo te druk met zichzelf.
