Veel pleegkinderen dragen namelijk een verleden met zich mee dat zijn sporen
heeft nagelaten.
Ze werden verwaarloosd, hadden een of twee
verslaafde ouders, zijn van hot naar haar gesleept, gevlucht of wat dan ook.
Dat laten ze niet zomaar achter zich.
Als pleeggezin moet je daar
tegen kunnen en dan is het fantastisch om pleegkinderen een warme en vooral
veilige plek in je huis te kunnen bieden.
Maar dat er alleen wat
extra aardappels gekookt hoeven te worden en je er verder nauwelijks iets
van merkt heb ik nog nooit meegemaakt. Ook niet bij collega-pleegouders. Ik
besef dat de pleegouders uit het interview aan crisisplaatsing (kort
verblijf) doen.
Je zou kunnen zeggen dat de band met een
crisiskind minder diep hoeft te gaan en dat je over zijn of haar
problematiek kunt heenstappen. Het kind is er toch maar kort, hoewel ik ook
crisisplaatsingen ken die twee jaar hebben geduurd. Maar crisis of niet, een
pleegkind in huis nemen moet men niet onderschatten. De inspanningen die
Jeugdzorg en Pleegzorg verrichten om nieuwe pleegouders te werven zijn
geweldig en daar moeten ze vooral mee doorgaan.
Maar niemand is er
bij gebaat als pleegouders later er achter komen dat ze zich hebben verkeken.
- De auteur woont in Eindhoven en is pleegouder.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties















