Dance in Eindhoven.foto Jurriaan Balke
Eindhoven heeft het in zich om een culturele broedplaats zijn. Ongebruikte, leegstaande locaties in de stad moeten laagdrempelig ingezet worden, zodat men met culturele uitingen bezig kan zijn. De sluitingstijden van de horeca moeten vrijgegeven worden. De gemeente moet in gesprek gaan met jongeren.
Zelf hangen wij voornamelijk rond binnen de Eindhovense dance scene. Deze
scene bestaat uit uitingen van onder andere muziek, media en kunst. Wat wij
zien is dat jongeren in Eindhoven zeer veel moeite moeten doen om een
locatie te vinden, een plek waar ze zich kunnen uiten. Enerzijds, omdat er
weinig locaties zijn waar dit vrijelijk mogelijk is, anderzijds vanwege
bureaucratische problemen. Wat wij heel veel horen is: "Ik mis locaties
waar ik gewoon mezelf kan zijn, bij wijze van spreken in mijn pyjama naar
binnen kan lopen en waar niemand mij raar aankijkt als ik mijn ding wil doen.
"
Na de val van de muur confronteerden jongeren in Berlijn
elkaar met diverse creatieve ideeën, die zij tot dat moment niet hadden
kunnen uiten. Een van deze uitingen was techno, oftewel dance. Binnen enkele
jaren waren honderden verlaten plekken in het oostelijk deel van de stad –
kelders, gebouwen, noem maar op – in gebruik genomen door deze jongeren. De
overheid liet deze opkomende cultuur ongemoeid haar gang gaan. De plekken
stonden open voor iedereen, waar je ook vandaan kwam en wie je ook was. Nu,
twintig jaar en vele ontwikkelingen later, staat Berlijn wereldwijd bekend
als broeinest voor elektronische muziek. Honderdduizenden toeristen reizen
naar Berlijn om kennis te maken met dit stukje zelf ontwikkelde cultuur. Er
is sprake van een interessant fenomeen. De bestuurders zetten in samenspraak
de lijnen uit, de creatievelingen kunnen binnen dat kader de inhoud
vrijelijk bepalen.
In Eindhoven is dat niet zo. Je zou kunnen
zeggen dat de muur hier nog overeind staat. Jongeren moeten vechten om zich
laagdrempelig cultureel te kunnen uiten. Daardoor ontstaan locaties als het
HCZ. Een gebouw dat was gekraakt voor brede culturele doeleinden en ten
onder ging door repressie en misstanden. Er ontstond een beeld dat de mensen
die daar zaten maatschappij-schuwe personen waren. Terwijl veel van die
mensen óók overdag studeerden en een baan hadden. Zij wilden gewoon in hun
vrije tijd laagdrempelig, vrijelijk cultureel bezig zijn. De rechter verbood
HCZ, burgemeester van Gijzel gooide er een noodverordening tegenaan.
De HCZ-cultuur is verloren gegaan. Jongeren krijgen het idee dat gemeente,
onze burgemeester, de overheid hen niet moet.
Overigens was HCZ
niet per definitie een dance-pand, maar het is wel een voorbeeld van hoe het
vrijzinnige culturele uitingen in Eindhoven vergaat. De stad belemmert de
ontwikkeling van mensen die hun carrière in dance willen maken. Door de
vroege sluitingstijden heeft het nachtleven een handicap vergeleken met
andere steden. Onze stad wordt er niet populairder door, wat als gevolg
heeft dat belangrijke mensen in de dance-wereld Eindhoven en zijn muzikanten
over het hoofd zien. Er wordt vanuit gegaan dat Eindhoven niet interessant
genoeg is. Dat er niets gebeurt.
De gemeente moet in gesprek met
goedwillende jongeren. Zodat van beide kanten duidelijk wordt wat men graag
wil en wat niet. Zij zou een actieve rol op zich moeten nemen in het
aanwijzen van locaties. En vervolgens de jongeren in alle vrijheid binnen
dat domein moeten laten opereren. De gemeente doet dat niet, waardoor
initiatieven in de illegaliteit belanden en overlast veroorzaken.
Als wij bijvoorbeeld kijken naar de gebeurtenissen rond Koninginnedag en het
HCZ, vragen wij ons af of de gemeente eigenlijk wel weet wat er speelt in
Eindhoven? Wij hebben heel even getwijfeld of wij als dance-jongeren onze
stem nog wel zouden laten horen. Wij zijn op 23 februari bij de
raadsvergadering geweest en hoorden wethouder Marriët Mittendorff zeggen:
'We willen bepaalde evenementen op een stevige manier regisseren'... 'Wat
wil je in de stad'... 'We willen een goed feest'... 'Voorzitter. Dit is de
lijn. Ik kan er nog van alles aan toevoegen, maar dit is de lijn'.
Toen dachten wij even, is culturele vrijheid en samenspraak wel mogelijk in
Eindhoven? Al gauw besloten wij, wat ons betreft wel!
'Berlin in
Eindhoven?' Wij streven niet naar een kopie van de Berlijnse cultuur, maar
wel naar de omstandigheden waarin jongeren zich daar kunnen uiten. Zodat
zich ook in Eindhoven zo'n unieke (jongeren)cultuur kan ontwikkelen.
-
De auteurs zijn muzikanten en organisatoren van kleinschalige
feesten in Eindhoven.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
