CDA-leider Maxime Verhagen wordt belaagd door verslaggevers. foto Valerie Kuypers/ANP
Veel 'gewone' CDA-leden, zoals ik, voelden zich de afgelopen maanden als zo'n
arm beest. De temperatuur om ons heen ging heel rustig omhoog: van anti-PVV
retoriek in de verkiezingsstrijd (ijskoud), Verhagens 'principiële punten'
(lauw), het gezamenlijk theedrinken (lauw-warm) tot nu de verregaande
onderhandelingen over een minderheidskabinet (heet). Met als klap op de
vuurpijl de stellingname van PVV'er Brinkman dat de nieuwe regering ook de
PVV-standpunten internationaal dient te propageren (kokend heet!).
Eerlijkheidshalve had ik zelf nooit verwacht dat het zo ver zou komen. Zelfs
een online datingsite had geen slechtere match kunnen vinden: de partij van
het hoopvolle 'Goed Nieuws voor U' met de partij van Huntingtons 'Clash of
Civilisations'. 's Lands oudste volkspartij samen met een dubieuze
eenmansconstructie. De partij van normen en waarden met de man die te pas en
te onpas politieke leiders als 'knettergek' of 'total freak' verklaart.
Hoe leg je dat uit aan je eigen achterban? Niet dus – zoals Abraham Lincoln
zou opmerken: 'Je kunt sommige mensen altijd voor de gek houden en alle
mensen soms, maar je kunt niet alle mensen altijd voor de gek houden.' Of
toch wel? Voorstanders van de samenwerking wijzen continu op het feit dat de
PVV alleen via een gedoogakkoord aan de regering is gebonden. Maar in de
praktijk blijkt dat slechts een formaliteit: de PVV praat mee met alle
onderhandelingen en zal ongetwijfeld bij elk kabinetsoverleg de 'elephant in
the room' blijven. Er is bar weinig wat een uitgesproken politicus als
Wilders rustig zal gedogen.
En zelfs al wordt een modus operandi gevonden, hoe leg je dat 'gedogen' aan
onze internationale partners uit? Dat is net zo lastig als wanneer je aan
een buitenlander het Nederlands softdrugsbeleid wilt verklaren.
Anderen zeggen dat er echt geen andere opties mogelijk zijn. Onzin natuurlijk.
Formeren is geen pokerspel, waarbij je een keer een verkeerde kaart speelt
en je meteen buiten spel staat. Er zijn op papier nog tal van mogelijkheden
die, juist in een ontzettend versplinterd politiek klimaat, uitkomst kunnen
bieden. Als de nood het hoogst is, is de redding het meest nabij.
En dan zijn er degenen die denken dat het CDA, met slechts 21 zetels, zichzelf
in de oppositie niet duidelijk zou kunnen profileren. Dit getuigt van een
sterk gebrek aan zelfvertrouwen. Als het partijen als SP, D66 en GroenLinks
al vele jaren wel lukt, waarom ons dan niet? Oppositie biedt juist
mogelijkheden: tijd voor bezinning, voor vernieuwing van de eigen boodschap,
voor versterking van de band met de achterban.
Juist in zo'n rechtse coalitie zal het lastig blijken om onszelf te
profileren. Strenger immigratiebeleid, hogere celstraffen, keiharde
bezuinigingen – is dat werkelijk een christendemocratisch appèl? Kijk naar
zusterpartijen als de UMP in Frankrijk, de CDU in Duitsland en de
Conservatives in Engeland: die zijn juist de afgelopen jaren bewust
'verlinkst' en dichter naar het politieke midden gestapt.
Tuurlijk, in zo'n minderheidsregering stappen geeft je als kleinste partij wel
onevenredig veel macht. Maar is dat het enige waar het om draait in de
politiek? Ja en amen zeggen, zolang je maar wat ministersposten krijgt?
Laten we hopen van niet en laten we een keer principieel nee durven zeggen.
Arthur Krebbers is voormalig bestuurslid van het CDA en de jongerenorganisatie
CDJA, thans werkzaam aan de universiteit van Strathclyde in Schotland.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
