Laten wij eens naar de situatie in Nederland kijken. In de kabinetsformatie wordt gesproken over ingrepen in de WW, 'versoepeling' van het ontslagrecht, ingrepen in de zorgverzekering, de kinderbijslag en het woud aan toeslagen dat wij kennen. Er wordt gekeken hoe een kleine 20 miljard aan bezuinigingen bij elkaar gescharreld kan worden zonder dat er samenhang is tussen de maatregelen of oog is voor de mogelijke gevolgen. Er is amper aandacht voor een duurzame economische groei en er wordt niet gekeken naar een rechtvaardiger belastingstelsel.
Ondertussen is er amper wat gedaan aan de oorzaken van de crisis. Vuistdikke rapporten zijn verschenen over de financiële wereld, de ene woekerpolisaffaire na de andere komt naar buiten. Bankiers maakten elkaar gek met nieuwe producten die zij zelf niet of nauwelijks begrepen, voortgedreven door winstbejag en een uit de hand gelopen bonuscultuur. Het gevolg was een financiële sector die dreigde om te kieperen en daarmee de hele economie in de afgrond dreigde mee te slepen. Miljarden zijn door ons, de belastingbetaler, gestoken in het overeind houden van de financiële sector. Het gevolg is dat de financiën van de rijksoverheid volledig uit het lood zijn geslagen en er stevig bezuinigd moet worden. Het gaat te ver om het hele begrotingstekort af te schuiven op de financiële sector, maar bij een 'gewone' crisis was het nooit zo uit hand gelopen. Het structureel te bezuinigen bedrag komt aardig in de buurt van het bedrag dat wij in de banken hebben gestoken. Eerst zijn de burgers als klant gepakt. Daarna mogen zij als belastingbetaler opdraaien voor de schade!
De crisis zelf lijkt intussen voorzichtig op zijn eind te lopen. Er zijn economen die waarschuwen voor een dubbele dip. Er zijn er ook die uitgaan van een voorzichtige groei in de komende jaren. Zo langzamerhand zit er weer muziek in bepaalde sectoren van de economie. In de bouw zijn de donkere wolken echter nog niet overgedreven. Wij horen steeds vaker dat bedrijven geen werk meer hebben. Gemeenten staken de ontwikkeling van nieuwe projecten. De provincie Brabant heeft ter bestrijding van de crisis 400 miljoen euro beschikbaar gesteld. Daarvan is zo'n 250 miljoen euro voor de bouw geoormerkt. Uiteindelijk komt er maar 110 miljoen euro daadwerkelijk in de bouw terecht. Alsof de crisis in de bouw al voorbij is.
Betekent dat dan dat er geen vraag naar woningen is? Nee, er is nog steeds vraag naar woningen, maar iedereen staat stil uit angst voor datgene wat mogelijk een nieuw kabinet gaat doen of om te profiteren van nieuw overheidsbeleid.
Wij zijn inmiddels een kleine twee jaar verder, maar er is nog steeds geen structurele aanpak van de crisis, niet nationaal en niet internationaal. Een visie op een andere maatschappij met aandacht voor een rechtvaardige welvaartsverdeling en een duurzame economie, zoals FNV die in zijn meerjarenvisie heeft neergezet, ontbreekt volledig. Deze crisis zou ons het besef bijgebracht moeten hebben dat wij er niet zijn met een aantal ad-hoc maatregelen. Een crisis als deze kan zich, als er structureel niks verandert morgen, overmorgen, volgend jaar of over tien jaar nog een keer voordoen. Dat moeten wij niet willen. Deze crisis kan nog steeds de aanleiding vormen de economie een duurzamer karakter te geven.
Belangrijk is daarbij te kijken naar de samenhang tussen economie, vergrijzing, ontgroening en krimp. Werkgevers en werknemers spelen daar een belangrijke rol in. Bonden staan voor een sociale, menswaardige en duurzame economie en worden daar graag in betrokken. Zij gooien de deur niet dicht, maar zetten hem uitnodigend open. Botweg snijden in overheidsfinanciën getuigt echter niet van visie en maakt meer kapot dan u lief is. De crisis, een gemiste kans?
-
De auteur is regiobestuurder FNV Bouw in de regio zuidoost.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.




Sorteer reacties















