article
1.6367889
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en in de journalistiek.
Beste lezer - Bert
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en in de journalistiek.
http://www.ed.nl/mening/beste-lezer-bert-1.6367889
2016-09-10T06:10:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4519842.1432382049!image/image-4519842.JPG
Eindhoven,Pers,Beste lezer,hermes
Mening
Home / Mening / Beste lezer - Bert

Beste lezer - Bert

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Lucas van Houtert.
      Fotograaf
    BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en in de journalistiek.

    Hij is een cowboy op een paard van staal. Bij nacht en ontij rijdt hij door Zuidoost-Brabant, een immer eenzame rijder op zoek naar het noodlot dat altijd onverwacht toeslaat. Zijn wapen: een camera, zorgvuldig opgeborgen in een van de aluminium boxen die als zadeltassen aan zijn motor hangen. Bert Jansen is de calamiteitenfotograaf van het ED. Is er een beroerdere baan denkbaar?

    Er gaat geen dag, en ook geen nacht, voorbij waarin niet minstens een paar keer zijn politiepieper driftig afgaat. En dan staat meteen alles op losse schroeven. Net aan tafel? In diepe slaap na een dag hard werken? Bijkletsend met vrienden? Binnen een paar seconden glijden zijn ogen langs het kleine display van zijn pieper. Brand? Ongeval? Overval? De korte, feitelijke informatie van de melding wordt gewogen op een schaal van jarenlange ervaring. Gaan? Niet gaan?

    Bert mist nooit. Springt op zijn motor, óók in de gevallen waarin de dienstdoende verslaggever zijn hoofd weer op het kussen legt, zichzelf sussend dat het wel mee zal vallen. De fotograaf rukt liever tien keer te vaak uit dan één keer te weinig.

    Daar rijdt hij dan, door wind en regen, op weg naar een beknelde bestuurder in een dampend autowrak. Of naar de vuurzee die iemands huis en haard in as legt. Of naar de plaats delict waar de net gearriveerde rechercheurs speuren naar kogelhulzen.

    Een heel enkele keer was hij eerder ter plaatse dan de hulpdiensten en liet hij zijn camera voor wat het was omdat hij de eerste en misschien wel de laatste mens was die de zwaargewonde zag.

    Wat brengt de cowboy naar al die plekken van vuur en verwrongen staal, van dood en van bloed? De keer dat ik het hem vroeg, maakte hij er weinig woorden aan vuil. Ergens valt het wel te raden. Het moet de mengeling zijn van avontuur, van vrijheid, van het zijn op de plaatsen waar alles ertoe doet, waar alles op het scherpst van de snede is. De thrill en de adrenaline. En misschien ook van iets dat vanzelf groeit: het gevoel van saamhorigheid dat ontstaat waar mensen en leed samenkomen.

    Bert kent de hulpverleners en de hulpverleners kennen Bert. Jarenlang al zien ze elkaar op de meest onmogelijke momenten, in de meest onmogelijke situaties: brandweerlieden, ambulancebroeders, politiemensen en Bert. Die weet dat zelfs een fotograaf niet altijd vooraan moet willen staan.

    En die weet dat de kunst van het fotograferen er soms uit bestaat dat je dingen juist niét laat zien. Geen bebloede lichamen, geen stoffelijke overschotten: de krant wil informeren en niet shockeren. Waar een autowrak rond een boom is gekruld, maakt Bert het nummerbord onleesbaar. Zeker nu zijn foto's meteen naar de site van het ED gaan. Dat iemands dierbare zojuist is verongelukt, hoeft hij niet via de krant of de site te vernemen.

    Die terughoudendheid wordt niet altijd op waarde geschat, signaleerde de fotograaf zelf onlangs op zijn Facebookpagina. 'Het zal aan het weer liggen, maar de laatste weken komt het steeds vaker voor dat we bij incidenten komen waarbij omstanders denken dat ze zich met ons werk moeten bemoeien', beklaagde hij zich. Want niet elke bewoner kan waarderen dat zijn brandende huis wordt gefotografeerd.

    Door de telefoon heb ik het een boze beller wel eens uitgelegd: dat wij er soms uit eigener beweging voor kiezen terughoudend te zijn, maar dat het wél is toegestaan te fotograferen wat zich in de openbare ruimte afspeelt.

    Die kans om uitleg te geven krijgt de fotograaf in de hitte van het moment niet altijd. Meer dan eens is hij bedreigd. Dat hij de volgende keer zijn eigen autowrak zou staan te fotograferen. Het maakt, schreef hij, het werk er niet leuker op. En toch gaat hij onvermoeibaar door met zijn mooiste hondenbaan. Inmiddels 35 jaar. Ik neem er mijn pet voor af.