article
1.6138778
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en in de journalistiek. Vragen of opmerkingen kunnen gemaild worden.
Beste Lezer - Gevreesd
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en in de journalistiek. Vragen of opmerkingen kunnen gemaild worden.
http://www.ed.nl/mening/beste-lezer-gevreesd-1.6138778
2016-06-25T08:02:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.151014.1341434367!image/image-151014.jpg
Eindhoven,Beste lezer,hermes
Mening
Home / Mening / Beste Lezer - Gevreesd

Beste Lezer - Gevreesd

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Chris Paulussen.

    BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en in de journalistiek. Vragen of opmerkingen kunnen gemaild worden.

     

    Meer dan ooit geldt het credo dat iedereen journalist kan zijn. Sociale media als Facebook, WhatsApp, YouTube en Twitter zijn voor steeds meer mensen een belangrijke nieuwsbron.

    Vaak vindt het nieuws in de sociale media zijn oorsprong in de traditionele media, krant, radio en televisie. Andersom zijn sociale media steeds vaker een bron van nieuws voor professionele journalisten van diezelfde traditionele media.

    Je zou kunnen zeggen dat de wijze waarop het nieuws wordt verspreid en becommentarieerd aan het democratiseren is. Dat heeft niet alleen maar voordelen. Nieuws verspreid via de sociale media is lang niet altijd betrouwbaar en bij de opinievorming regeert nogal eens de onderbuik. Dat kan wel eens lastig zijn en het publieke debat vervuilen, maar dat moet dan maar voor lief worden genomen. Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid zijn een te groot goed om daar selectief mee om te springen.

    'Echte', zeg maar professionele en onafhankelijke, journalisten moeten zich onderscheiden door de inhoud van hun werk en de kracht van het medium waar ze voor werken. Met die kwaliteiten moeten zij een baken zijn voor de nieuwsconsument die zich een weg baant door de uitdijende informatiestroom.

    Denk

    Bovenstaande is een wat lange aanloop naar de nieuwe politieke beweging Denk, die de laatste tijd hard aan de weg timmert.

    De voormannen van Denk wisten als geen ander de weg naar de media te vinden om hun partij te promoten. Maar toen er onthullingen op handen waren over bedenkelijke zakelijke transacties van Tweede Kamerlid en Denk-voorzitter Selçuk Öztürk en zijn integriteit in het geding kwam, sloeg de stemming om. Nog voordat de verhalen verschenen koos Denk de aanval – nog altijd de beste verdediging – door in een YouTube-filmpje te waarschuwen voor de media, die mensen niet alleen onterecht zouden

    beschuldigen maar tegelijk ook zouden veroordelen.

    Daar bleef het niet bij. Deze week pleitte de politiek leider van Denk, het Tweede Kamerlid Tunahan Kuzu, voor een eedaflegging door journalisten.

    Vertrouwen

    Denk is tot de conclusie gekomen dat het schort aan vertrouwen in de media. Door een eed af te leggen zouden journalisten moeten beloven hun beroep te goeder trouw uit te oefenen. Zo'n eed zou volgens Kuzu 'kunnen helpen om de schijn van wantrouwen, die blijkens onderzoek bij een hoop mensen leeft te voorkomen'. En dat is volgens hem uitermate belangrijk voor onze parlementaire democratie.

    Kuzu trekt een vergelijking met accountants, bankiers, rechters,

    advocaten, bestuurders, militairen, artsen en Kamerleden. Zij hebben ook een 'grote maatschappelijke verantwoordelijkheid en daarom leggen ze al dan niet wettelijk verplicht een eed af'.

    Denk had het moment voor een pleidooi voor een eedaflegging door journalisten niet slechter kunnen kiezen. Nog geen week

    nadat kritische verhalen waren verschenen over de zakelijke handel en wandel van haar voorzitter, trekt de politieke beweging de

    betrouwbaarheid van de journalistiek in twijfel en komt met een idee dat gezien kan worden als het begin van aantasting van de persvrijheid.

    Respecteren

    Een journalistieke eed staat haaks op het uitgangspunt dat iedereen journalist moet kunnen zijn. Wie bepaalt wie in aanmerking komt voor het afleggen van die eed en wie ziet toe op de naleving van de belofte die wordt afgelegd? De overheid die – de deze week overleden journalist van de eeuw Henk Hofland indachtig – journalisten als zoekers naar de waarheid niet alleen moet respecteren maar ook moet vrezen?

    Met de vrees zit het wel goed bij Denk, het respect moet nog komen.