article
1.6438014
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek. Vragen of opmerkingen: c.paulussen@ed.nl.
Beste Lezer - Journalistiek is geen statistiek en het maken van een krant is geen exacte wetenschap
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek. Vragen of opmerkingen: c.paulussen@ed.nl.
http://www.ed.nl/mening/beste-lezer-journalistiek-is-geen-statistiek-en-het-maken-van-een-krant-is-geen-exacte-wetenschap-1.6438014
2016-09-24T13:37:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.151014.1341434367!image/image-151014.jpg
Eindhoven,Binnenlandse politiek,Beste lezer,hermes
Mening
Home / Mening / Beste Lezer - Journalistiek is geen statistiek en het maken van een krant is geen exacte wetenschap

Beste Lezer - Journalistiek is geen statistiek en het maken van een krant is geen exacte wetenschap

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Chris Paulussen.
    BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek. Vragen of opmerkingen: c.paulussen@ed.nl. 

    Een kritische brief van een lezer uit Veldhoven: 'Wat zal ik blij zijn als de verkiezingen volgend jaar maart voorbij zijn, want dan wordt het partijblad voor de linkse partijen (vooral PvdA) hopelijk weer het redelijk neutrale ED, dat voor een ieder weer te lezen is, zodat niet de gedachte opkomt: zal ik nog langer zoveel contributie betalen voor dit partijblad?' Dat liegt er niet om. Het ED wil een onafhankelijke krant zijn en dan word je niet graag vergeleken met een partijblad, of het nu van de PvdA, het CDA, de VVD of GroenLinks is. Anderzijds zijn dergelijke aantijgingen niet nieuw.

    In het verleden werd het ED ook wel eens de Philips Koerier – voor de jongeren: het personeelsblad van Philips – of het clubblad van PSV genoemd. Alsof veel aandacht voor een onderwerp iets zegt over de onafhankelijkheid van de verslaggeving.

    Ik antwoordde de Veldhovense lezer: 'Mag ik weten op basis waarvan u ons de kwalificatie partijblad van de PvdA toedicht? Wij krijgen dat verwijt wel vaker, we hebben er zelfs ooit onderzoek naar laten doen door een hoogleraar, maar die er kon er geen bevestiging van vinden.'

    De reactie liet niet lang op zich wachten: 'Heel eenvoudig, vaak positieve stukken over linkse partijen, als er al eens iets over de andere partijen (noem ze maar rechts) in staat, is de toon voor mijn gevoel minder positief. Voor dit gevoel heb ik geen onderzoek van een hoogleraar nodig.'

    Daarmee eindigde de correspondentie – met vriendelijke groeten over en weer – nogal onbevredigend. Ik had gehoopt dat het om wat meer dan een gevoel zou gaan en dat de lezer met harde gegevens zou komen.

    Nog een brief van een lezer, dit keer uit Helmond, die zich zorgen maakt over de objectiviteit van de krant: 'Ik neem aan dat het ED heel nauwkeurig bijhoudt hoeveel ruimte het landelijke en lokale politieke partijen ter beschikking stelt om partijstandpunten duidelijk te maken, naamsbekendheid te verbeteren, te scoren met al dan niet onderbouwde meningen etc. Zo'n statistiek lijkt onmisbaar bij het voorkomen van het verwijt een linkse danwel rechtse hobby te zijn.'

    Aanleiding was dat 'voor de zoveelste keer dezelfde partij gratis voor zichzelf reclame' had mogen maken. De lezer ontvangt graag een 'longitudinaal overzicht'. Ik heb het even opgezocht: 'longitudinaal' onderzoek is onderzoek waarbij op steeds dezelfde manier op verschillende tijdstippen, herhaaldelijk metingen plaatsvinden. Ik moet de lezer teleurstellen: een krant maak je niet aan de hand van statistiek.

    Hoe zou zo'n statistiek er moeten uitzien? Wat zouden we moeten meten? Het aantal verhalen over de verschillende partijen? Daarmee zouden we er niet zijn. Om het goed te doen, zouden we ook het aantal woorden moeten tellen, de zwaarte van de kop moeten wegen en een waarde moeten toekennen aan foto's. Daarnaast maakt het nogal een verschil of een verhaal op de voorpagina staat of verderop in de krant. En zelfs als je dat allemaal in een statistiek zou kunnen vangen, ben je er nog niet. Want het ene verhaal zal positiever zijn dan het andere… En dat zou dan ook nog allemaal in evenwicht moeten worden gebracht?

    Dat is geen journalistiek. Partijen komen in het nieuws als er iets te melden is over plannen, over standpunten, over een strijd om het lijsttrekkerschap, over kandidaten die in opspraak raken... Dat is geen exacte wetenschap, maar eerder nog een kwestie van gevoel, het gevoel dat professionele journalisten ontwikkelen voor nieuws en voor het maken van een evenwichtige krant. De onvermijdelijke consequentie is dat dat gevoel niet door elke lezer in dezelfde mate wordt gedeeld.