article
1.6118645
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en op journalistieke keuzes die de redactie maakt.
Beste lezer - Onbereikbaar
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en op journalistieke keuzes die de redactie maakt.
http://www.ed.nl/mening/beste-lezer-onbereikbaar-1.6118645
2016-06-18T09:02:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.151016.1341434474!image/image-151016.jpg
Beste lezer,Vluchteling,hermes
Mening
Home / Mening / Beste lezer - Onbereikbaar

Beste lezer - Onbereikbaar

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Mario Bouwmans.
    BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED en op journalistieke keuzes die de redactie maakt.
    We zoeken naar het gezonde evenwicht, dat vind ik te prijzen

    Lang geleden, toen de snelweg nog iets onwerkelijks was, laat staan de digitale, zaten mijn grootouders op zomeravonden aan de waterkant. Er lag een grote zwemplas voor de deur van hun schamele huisje. Ze hadden weinig maar hadden ook niet veel nodig. Ze hadden oorlogen doorstaan, dat zei genoeg.

    Na een dag keihard werken vlijden ze zich neer in het gras en genoten met mensen uit de buurt en toevallige passanten van de muziek die opa samen met zijn zonen, onder wie mijn vader, uit hun accordeons toverden. Er werd gedronken, gebuurt en gelachen. Dat moeten magische momenten zijn geweest als ik de verhalen mag geloven van hen die erbij waren. Het voelde als samen.

    De krachtbron van samen kunnen ze dezer dagen goed gebruiken op de zand- en veengronden, waar links en rechts gemeenten hun beloften om vluchtelingen op te nemen beginnen in te lossen. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Het rellerige en vijandige van 'Geldermalsen' blijft achterwege, maar verheffend is het nog allerminst. Wie de debatten op onze site volgt of rondneust op de sociale media moet toegeven dat daar de onderbuik regeert over hoofd en hart. Feiten zijn bijzaak, lontjes kort. Verontwaardiging en discomfort rechtvaardigen het debiteren van de grootst mogelijke anonieme onzin, waar tegenover - en dat is een goede ontwikkeling - steeds meer genuanceerde en weldoordachte betogen worden gesteld. Dat werkt louterend.

    Desondanks blijft het vraagstuk van de asielzoekers moeilijk om mee om te gaan. Wat is wijsheid? De Deurnese politiek sloot vooraf de rijen over de vestiging van een asielzoekerscentrum in het kloostercomplex Willibrordhaeghe en overviel er vervolgens de buurt mee. De besluitvorming was zeker efficiënt en de opzet om relschoppers buiten de deur te houden slaagde, maar voor het draagvlak onder de Deurnenaren en het geloof in de lokale democratie pakt de gekozen tactiek beroerder uit.

    Ik schat in dat het beter werkt wanneer je zoals Eindhoven met zijn randgemeenten én Helmond vroegtijdig openheid geeft over mogelijke opvanglocaties en burgers bij de keuze betrekt en serieus laat meepraten. Onwelgevallige geluiden hoor je daar zeker ook en mensen die niet voor rede vatbaar zijn zullen zich onmogelijk laten overtuigen, maar je sluit er niemand mee uit en je komt uiteindelijk ook ergens, met minder latente onvrede.

    De krant staat midden in dat krachtenveld. We kunnen in de ogen van het voor-kamp niet genoeg over acceptatie en solidariteit schrijven, terwijl we dan nog meer hoon over ons afroepen uit het tegen-kamp. Daar vinden ze de redactie een linkse kliek, die het volk voorliegt en de ogen sluit voor de gevaren van al die 'terroristen' die meekomen. Iedereen heeft recht op een mening, ik koester de scherpte en toewijding waarmee op de redactie over dit belangrijke thema wordt gedacht en gesproken. We zijn ons ten volle bewust van de invloed die wij hebben op de beeldvorming, ons vermogen tot verbinden, daar denken we over na voordat we reacties gaan halen in een buurt waar een azc komt. We zoeken naar het gezonde evenwicht, dat vind ik te prijzen. Met alleen maar stukken over waardedalingen van huizen, onrustgevoelens op straat en islamisering van ons land doen we de massa's Nederlanders te kort die hun handen uitsteken, vreemdelingen hartelijk verwelkomen en hen op weg helpen in hun nieuwe leven. Dat het als samen voelt. Net als toen.

    Ik zou er goud geld voor over hebben als ik één zo'n zwoele zomeravond van weleer had mogen meemaken, om die mensen uit mijn bescheiden historie even terug te zien in het volle leven en simpelweg met hen op te gaan in het kleine geluk. Als je op de vlucht moet voor oorlog en verderf, zo stel ik me voor, draag je eenzelfde soort verlangen naar het onbereikbare ook voor altijd in je mee. Dàt is iets om nooit te vergeten.