article
1.6505562
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek. Vragen of opmerkingen: stuur een e-mail.
Beste lezer - Pensioen
BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek. Vragen of opmerkingen: stuur een e-mail.
http://www.ed.nl/mening/beste-lezer-pensioen-1.6505562
2016-10-08T08:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.151016.1341434474!image/image-151016.jpg
Eindhoven,Beste lezer,hermes
Mening
Home / Mening / Beste lezer - Pensioen

Beste lezer - Pensioen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Mario Bouwmans.
    BESTE LEZER - In de rubriek 'Beste lezer' gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek. Vragen of opmerkingen: stuur een e-mail.

    Geen foto is het waard om voor te sterven. Fotojournalist Jeroen Oerlemans zei dat in een interview in het journalistenvakblad Villamedia kort nadat hij een ontvoering in Syrië had overleefd, vier jaar geleden. Afgelopen zondag stopte in Libië een sluipschutterskogel het hart van de Vughtenaar; zijn vrouw en drie jonge kindjes moeten verder zonder hem. Is het dat waard? Het lijkt een ongepaste vraag. Jeroen Oerlemans sluit aan in de lange rij reporters die hun leven gaven voor de hoogste vorm van journalistiek. Oorlogsverslaggeving maakt het eigen heil ondergeschikt aan de belangen van het vrije woord en de vrijheid van al de onderdrukten in de wereld.

    'Als journalist wil je getuige zijn van grote ontwikkelingen in de geschiedenis', verwoordde de ervaren Oerlemans het in 2012. Joanie de Rijke, de oorlogsverslaggeefster die tegelijk met Oerlemans in Sirte was, schreef gisteren in deze krant dat hij 'een zeer ervaren fotograaf was die geen onnodige risico's nam, maar hij wilde wel altijd op de eerste rij staan'.

    Wie het geluk heeft niet neergeknald te worden of als gijzelaar en levend drukmiddel te dienen, verzamelt mettertijd aan de lopende band trauma's. Een journalist in oorlogsgebied weet zich permanent in gevaar. Ook op momenten van schijnbare ontspanning knaagt dat onderhuids. Dat moet wel. Sommigen houden het desondanks lang vol, langer dan gezond voor hen is.

    Zij blijven de wereld onafhankelijke beelden tonen van wat we misschien liever niet willen zien: de brandhaarden, het uitmoorden, de totale ontreddering. Zij blijven gaan voor het verhaal dat blootlegt hoe verrot de menselijke geest kan werken, hoe duister de machten zijn die hunkeren naar onschuldig bloed, hoe diep het onrecht mensen treft die daar niet om gevraagd hebben.

    Eigenlijk weten we dat wel als we al die mensen op de vlucht zien, maar zonder herbevestiging zijn we in staat veel te verdringen.

    Op momenten dat in vrijheid het cynisme de kop opsteekt en mensen verzuchten 'dat het nu wel genoeg is', zie ik collega's voor me die nietsontziend de loop van het geweer trotseren. Alles voor de waarheid.

    Zelf heb ik ooit de training doorlopen om in oorlogsgebieden te werken, maar ik waagde de stap niet. Het boezemt nog meer ontzag in voor vakgenoten die dat punt van loslaten wat ze lief is wel passeerden.

    Zestig mannen en vrouwen hebben tot dusver dit jaar volgens de internationale journalistenfederatie hun leven moeten loslaten voor hun passie en overtuiging. Vorig jaar liep het cijfer op tot 112 slachtoffers. Sinds 1990 zijn we het duizelingwekkende aantal van drieduizend gedode journalisten al gepasseerd, de meeste van hen in Irak, dat de morbide top vijf deelt met de Filipijnen, Mexico, Pakistan en Rusland. In die volgorde.

    Behalve oorlogsgeweld en gewapende conflicten zaaien vooral georganiseerde misdaad en corruptie dood en verderf onder het journaille. De meeste incidenten blijven schrijnend genoeg ook nog eens onopgelost.

    Het tragische lot van Jeroen Oerlemans, 46 jaren jong, opende maandag de krant die onder het kopje Familieberichten de naam van een dierbare collega bevatte, de tweede oud-ED'er die we in een week tijd hadden zien wegvallen. Beiden stierven ze niet in het harnas aan de frontlinie, maar in de vrijheid van Zuidoost-Brabant. Ze hadden van het leven moeten kunnen genieten, maar ze halen hun pensioen niet eens. Zij sluiten aan in dat andere, groeiende rijtje vakbroeders aan wie ik de voorbije dagen veel heb moeten denken. Goeie journalisten, met hart voor de zaak, maar veel te jong uit de kolommen verdwenen.