article
1.6734657
Dat bij PSV tal van spelerssalarissen op straat liggen, moet voor de club buitengewoon vervelend voelen. In de voetballerij lekt vrijwel alles uit, maar toch kan het niet anders dan dat het voor de directie van een club een vreemde gewaarwording is als dit soort financiële details tot op de komma uitlekt. De waarde van de documenten die NRC dinsdag via Football Leaks publiceert? Het maakt in ieder geval duidelijk dat makelaars met een goede transactie nog altijd enorm binnen kunnen lopen bij PSV. Niet dat dat groot nieuws is, maar toch zou de gemiddelde fan steil achterover moeten slaan bij de vergoedingen die belangenbehartigers voor topspelers opstrijken. Hoofd jeugdopleidingen Art Langeler van PSV verwoordde dat in zijn column bij PSV in juli al treffend. Deze mensen nemen een enorme financiële hap uit de voetballerij, waarbij de tegenprestatie voor die voetbalbranche amper meerwaarde heeft. Dat begint al bij spelers van 15, 16 jaar die hun eerste contractje tekenen en de financiële onschuld daarna snel kunnen verliezen. Voetbal-intermediair Peter Gerards krijgt de komende jaren in termijnen 2 miljoen euro voor de deal van PSV met Gastón Pereiro. Dat bedrag zal hij ongetwijfeld moeten delen met mensen in Uruguay, die hielpen om Pereiro naar PSV te krijgen. Daarbij zat ook een machtige media-baas: Paco Casal. Mino Raiola streek 1,4 miljoen euro op door de komst van Héctor Moreno naar PSV. Snel verdiend, hoewel hij de speler wel jaren begeleidt en op alle fronten bijstaat. Het zijn voor een leek krankzinnige sommen geld, maar in de voetballerij van nu is het niet uitzonderlijk. Hoe idioot ook, het gebeurt al jarenlang en wordt erger en erger. Clubs in het buitenland bulken soms van het (tv-)geld en betalen maar raak. In de jacht op de beste spelers en onder druk van de buitenwacht lopen types als Raiola, die voor een gewone sterveling als ik de telefoon nog net opneemt en waarbij je het geluk moet hebben dat hij niet chagrijnig is, daardoor binnen. Daarmee doet Raiola juridisch gezien niets verkeerd, maar hij profiteert van de mores in het topsegment in het voetbal. PSV is daarin geen aanjager, maar zal soms ook moeten volgen om topspelers binnen te halen. En mores? In het bedrijfsleven is het echt niet anders. De topsalarissen bij veel beursgenoteerde ondernemingen zijn op een bizarre manier gestegen. Sinds het midden van de jaren negentig zijn ook daar, net zoals in het voetbal na het Bosman-arrest, de salarissen verveelvoudigd. Soms nauwelijks te doorgronden optie- en aandelenconstructies en tal van bonussen maken het leven voor de eindverantwoordelijken van grote ondernemingen vaak een stuk makkelijker. Soms steken ze absurde bedragen in de zak en met die wetenschap is de gang van zaken in het voetbal slechts een afspiegeling van de maatschappelijke ontwikkelingen. De praktijk is dat de politiek er amper grip op krijgt, vakbonden zich af en toe opwinden en een deel van het publiek ervan walgt om later toch maar weer de schouders op te halen. Het lukt eigenlijk niet om er echt iets tegen te doen, al zijn er wel fiscale maatregelen. Vanuit bedrijven volgt bij topsalarissen vaak de reflex dat 'het bij de samenstelling van alle emolumenten om hele gebruikelijke methodes gaat'. Topclubs, waaronder ook PSV, liepen afgelopen jaar te hoop tegen fiscale maatregelen die topsalarissen deels kunnen indammen. Dat tekengelden en bonussen niets ongewoons zijn in het voetbal, zal ook PSV ongetwijfeld betogen op het moment dat de salarissen van een aantal topspelers (die fors meer dan een miljoen euro per jaar toucheren) ter sprake komt. Een publiek geheim is dat laatste. In 2011 is bij de redding van de club met de gemeente Eindhoven beloofd dat spelers van PSV niet meer dan een salaris van 1 miljoen euro bruto per jaar konden verdienen. Alleen in exceptionele gevallen (bijvoorbeeld bij een type als Andrés Guardado) zou daarvan afgeweken kunnen worden, al is nergens beschreven wat dan een exceptioneel geval is. De gemeente vindt dat die afspraken zijn nagekomen, terwijl daar best over te discussiëren valt. Waar voor de meeste mensen die werken het basissalaris verreweg de belangrijkste inkomstencomponent is en er vakantiegeld (8%) en nog wat toeters en bellen bij kunnen komen, is het basissalaris van voetballers soms een kleiner onderdeel van de totale verdiensten. Tekengelden, bonussen en meedeelpercentages bij een transfer kunnen zorgen voor fors hogere inkomsten. De gemene deler bij die 'incentives' is wel dat een speler moet presteren. Lukt dat, dan is het eerste miljoen bij PSV al snel overschreden door de vedetten uit het eerste elftal. Veel fans halen daarover de schouders op en sommigen zien in de publicatie van NRC Handelsblad zelfs een complot om de rust voor Ajax-PSV in Eindhoven te verstoren. Dat is ook de wereld van nu. Dat er kritisch wordt gekeken en discussie ontstaat over een vermeende afspraak rondom publiek geld in 2011 is niet zo gek en hoort bij een normaal debat. Bij de gemeente Eindhoven maakt evenwel niemand zich kennelijk grote zorgen. De gang van zaken zoals die door NRC Handelsblad wordt geschetst, is ook daar al jaren bekend.
Salarissen PSV lekken uit, mores in topvoetbal niet anders dan in top bedrijfsleven
Dat bij PSV tal van spelerssalarissen op straat liggen, moet voor de club buitengewoon vervelend voelen. In de voetballerij lekt vrijwel alles uit, maar toch kan het niet anders dan dat het voor de directie van een club een vreemde gewaarwording is als dit soort financiële details tot op de komma uitlekt. De waarde van de documenten die NRC dinsdag via Football Leaks publiceert? Het maakt in ieder geval duidelijk dat makelaars met een goede transactie nog altijd enorm binnen kunnen lopen bij PSV. Niet dat dat groot nieuws is, maar toch zou de gemiddelde fan steil achterover moeten slaan bij de vergoedingen die belangenbehartigers voor topspelers opstrijken. Hoofd jeugdopleidingen Art Langeler van PSV verwoordde dat in zijn column bij PSV in juli al treffend. Deze mensen nemen een enorme financiële hap uit de voetballerij, waarbij de tegenprestatie voor die voetbalbranche amper meerwaarde heeft. Dat begint al bij spelers van 15, 16 jaar die hun eerste contractje tekenen en de financiële onschuld daarna snel kunnen verliezen. Voetbal-intermediair Peter Gerards krijgt de komende jaren in termijnen 2 miljoen euro voor de deal van PSV met Gastón Pereiro. Dat bedrag zal hij ongetwijfeld moeten delen met mensen in Uruguay, die hielpen om Pereiro naar PSV te krijgen. Daarbij zat ook een machtige media-baas: Paco Casal. Mino Raiola streek 1,4 miljoen euro op door de komst van Héctor Moreno naar PSV. Snel verdiend, hoewel hij de speler wel jaren begeleidt en op alle fronten bijstaat. Het zijn voor een leek krankzinnige sommen geld, maar in de voetballerij van nu is het niet uitzonderlijk. Hoe idioot ook, het gebeurt al jarenlang en wordt erger en erger. Clubs in het buitenland bulken soms van het (tv-)geld en betalen maar raak. In de jacht op de beste spelers en onder druk van de buitenwacht lopen types als Raiola, die voor een gewone sterveling als ik de telefoon nog net opneemt en waarbij je het geluk moet hebben dat hij niet chagrijnig is, daardoor binnen. Daarmee doet Raiola juridisch gezien niets verkeerd, maar hij profiteert van de mores in het topsegment in het voetbal. PSV is daarin geen aanjager, maar zal soms ook moeten volgen om topspelers binnen te halen. En mores? In het bedrijfsleven is het echt niet anders. De topsalarissen bij veel beursgenoteerde ondernemingen zijn op een bizarre manier gestegen. Sinds het midden van de jaren negentig zijn ook daar, net zoals in het voetbal na het Bosman-arrest, de salarissen verveelvoudigd. Soms nauwelijks te doorgronden optie- en aandelenconstructies en tal van bonussen maken het leven voor de eindverantwoordelijken van grote ondernemingen vaak een stuk makkelijker. Soms steken ze absurde bedragen in de zak en met die wetenschap is de gang van zaken in het voetbal slechts een afspiegeling van de maatschappelijke ontwikkelingen. De praktijk is dat de politiek er amper grip op krijgt, vakbonden zich af en toe opwinden en een deel van het publiek ervan walgt om later toch maar weer de schouders op te halen. Het lukt eigenlijk niet om er echt iets tegen te doen, al zijn er wel fiscale maatregelen. Vanuit bedrijven volgt bij topsalarissen vaak de reflex dat 'het bij de samenstelling van alle emolumenten om hele gebruikelijke methodes gaat'. Topclubs, waaronder ook PSV, liepen afgelopen jaar te hoop tegen fiscale maatregelen die topsalarissen deels kunnen indammen. Dat tekengelden en bonussen niets ongewoons zijn in het voetbal, zal ook PSV ongetwijfeld betogen op het moment dat de salarissen van een aantal topspelers (die fors meer dan een miljoen euro per jaar toucheren) ter sprake komt. Een publiek geheim is dat laatste. In 2011 is bij de redding van de club met de gemeente Eindhoven beloofd dat spelers van PSV niet meer dan een salaris van 1 miljoen euro bruto per jaar konden verdienen. Alleen in exceptionele gevallen (bijvoorbeeld bij een type als Andrés Guardado) zou daarvan afgeweken kunnen worden, al is nergens beschreven wat dan een exceptioneel geval is. De gemeente vindt dat die afspraken zijn nagekomen, terwijl daar best over te discussiëren valt. Waar voor de meeste mensen die werken het basissalaris verreweg de belangrijkste inkomstencomponent is en er vakantiegeld (8%) en nog wat toeters en bellen bij kunnen komen, is het basissalaris van voetballers soms een kleiner onderdeel van de totale verdiensten. Tekengelden, bonussen en meedeelpercentages bij een transfer kunnen zorgen voor fors hogere inkomsten. De gemene deler bij die 'incentives' is wel dat een speler moet presteren. Lukt dat, dan is het eerste miljoen bij PSV al snel overschreden door de vedetten uit het eerste elftal. Veel fans halen daarover de schouders op en sommigen zien in de publicatie van NRC Handelsblad zelfs een complot om de rust voor Ajax-PSV in Eindhoven te verstoren. Dat is ook de wereld van nu. Dat er kritisch wordt gekeken en discussie ontstaat over een vermeende afspraak rondom publiek geld in 2011 is niet zo gek en hoort bij een normaal debat. Bij de gemeente Eindhoven maakt evenwel niemand zich kennelijk grote zorgen. De gang van zaken zoals die door NRC Handelsblad wordt geschetst, is ook daar al jaren bekend.
http://www.ed.nl/mening/blogs/blog-psv-van-de-herdgang/salarissen-psv-lekken-uit-mores-in-topvoetbal-niet-anders-dan-in-top-bedrijfsleven-1.6734657
2016-12-13T07:14:56+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6704107.1480770279!image/image-6704107.jpg
Eindhoven,Voetbal-betaald,PSV
Blog PSV: Van de Herdgang
Home / Mening / Blogs / Blog PSV: Van de Herdgang / Salarissen PSV lekken uit, mores in topvoetbal niet anders dan in top bedrijfsleven

Salarissen PSV lekken uit, mores in topvoetbal niet anders dan in top bedrijfsleven

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      PSV boekte vorige seizoen een gemakkelijke 0-3 zege
      Fotograaf

    Dat bij PSV tal van spelerssalarissen op straat liggen, moet voor de club buitengewoon vervelend voelen. In de voetballerij lekt vrijwel alles uit, maar toch kan het niet anders dan dat het voor de directie van een club een vreemde gewaarwording is als dit soort financiële details tot op de komma uitlekt. De waarde van de documenten die NRC dinsdag via Football Leaks publiceert? Het maakt in ieder geval duidelijk dat makelaars met een goede transactie nog altijd enorm binnen kunnen lopen bij PSV. Niet dat dat groot nieuws is, maar toch zou de gemiddelde fan steil achterover moeten slaan bij de vergoedingen die belangenbehartigers voor topspelers opstrijken. Hoofd jeugdopleidingen Art Langeler van PSV verwoordde dat in zijn column bij PSV in juli al treffend. Deze mensen nemen een enorme financiële hap uit de voetballerij, waarbij de tegenprestatie voor die voetbalbranche amper meerwaarde heeft. Dat begint al bij spelers van 15, 16 jaar die hun eerste contractje tekenen en de financiële onschuld daarna snel kunnen verliezen. Voetbal-intermediair Peter Gerards krijgt de komende jaren in termijnen 2 miljoen euro voor de deal van PSV met Gastón Pereiro. Dat bedrag zal hij ongetwijfeld moeten delen met mensen in Uruguay, die hielpen om Pereiro naar PSV te krijgen. Daarbij zat ook een machtige media-baas: Paco Casal. Mino Raiola streek 1,4 miljoen euro op door de komst van Héctor Moreno naar PSV. Snel verdiend, hoewel hij de speler wel jaren begeleidt en op alle fronten bijstaat. 

    Het zijn voor een leek krankzinnige sommen geld, maar in de voetballerij van nu is het niet uitzonderlijk. Hoe idioot ook, het gebeurt al jarenlang en wordt erger en erger. Clubs in het buitenland bulken soms van het (tv-)geld en betalen maar raak. In de jacht op de beste spelers en onder druk van de buitenwacht lopen types als Raiola, die voor een gewone sterveling als ik de telefoon nog net opneemt en waarbij je het geluk moet hebben dat hij niet chagrijnig is, daardoor binnen. Daarmee doet Raiola juridisch gezien niets verkeerd, maar hij profiteert van de mores in het topsegment in het voetbal. PSV is daarin geen aanjager, maar zal soms ook moeten volgen om topspelers binnen te halen. En mores? In het bedrijfsleven is het echt niet anders. De topsalarissen bij veel beursgenoteerde ondernemingen zijn op een bizarre manier gestegen. Sinds het midden van de jaren negentig zijn ook daar, net zoals in het voetbal na het Bosman-arrest, de salarissen verveelvoudigd. Soms nauwelijks te doorgronden optie- en aandelenconstructies en tal van bonussen maken het leven voor de eindverantwoordelijken van grote ondernemingen vaak een stuk makkelijker. Soms steken ze absurde bedragen in de zak en met die wetenschap is de gang van zaken in het voetbal slechts een afspiegeling van de maatschappelijke ontwikkelingen. De praktijk is dat de politiek er amper grip op krijgt, vakbonden zich af en toe opwinden en een deel van het publiek ervan walgt om later toch maar weer de schouders op te halen. Het lukt eigenlijk niet om er echt iets tegen te doen, al zijn er wel fiscale maatregelen. Vanuit bedrijven volgt bij topsalarissen vaak de reflex dat 'het bij de samenstelling van alle emolumenten om hele gebruikelijke methodes gaat'. Topclubs, waaronder ook PSV, liepen afgelopen jaar te hoop tegen fiscale maatregelen die topsalarissen deels kunnen indammen. 

    Dat tekengelden en bonussen niets ongewoons zijn in het voetbal, zal ook PSV ongetwijfeld betogen op het moment dat de salarissen van een aantal topspelers (die fors meer dan een miljoen euro per jaar toucheren) ter sprake komt. Een publiek geheim is dat laatste. In 2011 is bij de redding van de club met de gemeente Eindhoven beloofd dat spelers van PSV niet meer dan een salaris van 1 miljoen euro bruto per jaar konden verdienen. Alleen in exceptionele gevallen (bijvoorbeeld bij een type als Andrés Guardado) zou daarvan afgeweken kunnen worden, al is nergens beschreven wat dan een exceptioneel geval is. De gemeente vindt dat die afspraken zijn nagekomen, terwijl daar best over te discussiëren valt.  

    Waar voor de meeste mensen die werken het basissalaris verreweg de belangrijkste inkomstencomponent is en er vakantiegeld (8%) en nog wat toeters en bellen bij kunnen komen, is het basissalaris van voetballers soms een kleiner onderdeel van de totale verdiensten. Tekengelden, bonussen en meedeelpercentages bij een transfer kunnen zorgen voor fors hogere inkomsten. De gemene deler bij die 'incentives' is wel dat een speler moet presteren. Lukt dat, dan is het eerste miljoen bij PSV al snel overschreden door de vedetten uit het eerste elftal. 

    Veel fans halen daarover de schouders op en sommigen zien in de publicatie van NRC Handelsblad zelfs een complot om de rust voor Ajax-PSV in Eindhoven te verstoren. Dat is ook de wereld van nu. Dat er kritisch wordt gekeken en discussie ontstaat over een vermeende afspraak rondom publiek geld in 2011 is niet zo gek en hoort bij een normaal debat. Bij de gemeente Eindhoven maakt evenwel niemand zich kennelijk grote zorgen. De gang van zaken zoals die door NRC Handelsblad wordt geschetst, is ook daar al jaren bekend.