article
1.6763736
Terwijl ik als klein meisje plannen had om later non te worden heb ik er een lange periode van mijn leven niet voor uit durven komen dat God een grote rol in mijn leven speelt. Dat was 'not done' en ik ging daarin mee zonder te beseffen dat ik daarmee een stuk van mezelf verloochende. Die tijd is gelukkig allang voorbij. Ik heb zelfs een jaar of tien meegedaan met een vrouwen-en-geloven-groep en daar deed ik nooit geheimzinnig over. Toch merk ik dat ik het geloof nog steeds een moeilijk gespreksonderwerp vind.
Gastblog Yvette den Brok: Als jij gaat, gaat Hij met je mee
Terwijl ik als klein meisje plannen had om later non te worden heb ik er een lange periode van mijn leven niet voor uit durven komen dat God een grote rol in mijn leven speelt. Dat was 'not done' en ik ging daarin mee zonder te beseffen dat ik daarmee een stuk van mezelf verloochende. Die tijd is gelukkig allang voorbij. Ik heb zelfs een jaar of tien meegedaan met een vrouwen-en-geloven-groep en daar deed ik nooit geheimzinnig over. Toch merk ik dat ik het geloof nog steeds een moeilijk gespreksonderwerp vind.
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-als-jij-gaat-gaat-hij-met-je-mee-1.6763736
2016-12-26T10:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4284394.1463477298!image/image-4284394.jpg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Als jij gaat, gaat Hij met je mee

Gastblog Yvette den Brok: Als jij gaat, gaat Hij met je mee

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    Terwijl ik als klein meisje plannen had om later non te worden heb ik er een lange periode van mijn leven niet voor uit durven komen dat God een grote rol in mijn leven speelt. Dat was 'not done' en ik ging daarin mee zonder te beseffen dat ik daarmee een stuk van mezelf verloochende. Die tijd is gelukkig allang voorbij. Ik heb zelfs een jaar of tien meegedaan met een vrouwen-en-geloven-groep en daar deed ik nooit geheimzinnig over. Toch merk ik dat ik het geloof nog steeds een moeilijk gespreksonderwerp vind.

    Toen een kennis laatst zei dat de kerk en God haar niets zeiden en aan mij vroeg of ik daar dan wel iets mee heb, voelde het erg goed dat ik heel rustig een eerlijk antwoord kon geven. Ik vertelde haar dat het instituut ‘kerk’ inderdaad niet zo bij mij past, maar dat God een groot houvast voor mij is en dat ik elk dag wel een paar keer bid. Ook toen ik aan haar reactie merkte dat ze dat niet had verwacht, kon ik daar rustig bij blijven. Ik was zelfs een beetje trots op mezelf.

    Eigenlijk is dat gek. Eigenlijk zou het niet bijzonder moeten voelen als ik zonder stress voor mijn geloof uit kan komen. Ik zou er al helemaal niet trots op hoeven te zijn. Maar zo is het dus wel. Ik weet dat ik niet de enige ben die het lastig vind om open te zijn over zijn geloof in God. Zo zag ik eens bij mensen een kerkboekje op tafel liggen, maar toen ik belangstellend vroeg of zij naar de kerk gingen moest er ineens nog een pot koffie worden gezet en werd er niet meer op terug gekomen.

    Iets vergelijkbaars gebeurde toen ik door een jongerenorganisatie was ingehuurd om een deel van hun jaarlijkse weekend te begeleiden. De leider van die organisatie was een goedhartige, ietwat strenge, maar rechtvaardige, wat oudere man en een overduidelijk atheïst. Ik hoorde jongeren tegen elkaar zeggen dat ze eigenlijk wilden bidden voor het eten, maar dat ze daar geen stilte voor durfden te vragen. Ik heb dat niet laten weten aan de leider en daar heb ik nog steeds spijt van. Want wat is er mis met mensen die steun hebben aan God en waarom zou je een sfeer creëren waarin dat ongepast lijkt?

    In de vrouwen-en-geloven-groep had iemand als lijfspreuk: “Als jij gaat, gaat Hij met je mee.” Daar heb ik vaak steun aan. Het idee dat God met mij mee gaat als ik iets ga doen wat ik een beetje eng vind, maakt dat ik meer kan en durf dan ik denk. Misschien kan deze spreuk ook een steun zijn voor gelovige mensen die dat niet langer willen verbergen.

    Bezoek de website van Yvette den Brok