article
1.6317831
Terwijl onze wederhelften bij de luxe snackbar onze bestellingen opgeven, zitten we met ons tweetjes op het terras te kijken naar de mensen die voorbij komen. “Dat moesten ze verbieden,” zegt onze vriend ineens. “Wat?“ vraag ik verbaasd en hij knikt naar een vrouw die een boerka draagt. Ik kijk hem eens goed aan, maar zo te zien meent hij het echt.
Gastblog Yvette den Brok: Contact met een boerkadraagster
Terwijl onze wederhelften bij de luxe snackbar onze bestellingen opgeven, zitten we met ons tweetjes op het terras te kijken naar de mensen die voorbij komen. “Dat moesten ze verbieden,” zegt onze vriend ineens. “Wat?“ vraag ik verbaasd en hij knikt naar een vrouw die een boerka draagt. Ik kijk hem eens goed aan, maar zo te zien meent hij het echt.
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-contact-met-een-boerkadraagster-1.6317831
2016-09-12T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4317046.1397566040!image/image-4317046.jpg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Contact met een boerkadraagster

Gastblog Yvette den Brok: Contact met een boerkadraagster

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    Terwijl onze wederhelften bij de luxe snackbar onze bestellingen opgeven, zitten we met ons tweetjes op het terras te kijken naar de mensen die voorbij komen. “Dat moesten ze verbieden,” zegt onze vriend ineens. “Wat?“ vraag ik verbaasd en hij knikt naar een vrouw die een boerka draagt. Ik kijk hem eens goed aan, maar zo te zien meent hij het echt.

    “Waarom vind je dat vrouwen geen boerka‘s mogen dragen?” wil ik weten. “Dat past toch niet bij hoe wij hier met elkaar omgaan?” stelt hij. “Je ziet niet eens wie er onder zit.” “Ja, dat is zo,” reageer ik. “Maar mensen mogen toch zelf weten hoe ze er bijlopen?” “Nou,” zegt hij bedenkelijk. “Als wij in hun landen komen moeten wij ons ook aan hun normen aanpassen. Waarom passen zij zich dan niet aan ons aan als ze hier zijn.”

    Ach nee toch. Dit druist zo tegen mijn overtuigingen in dat ik er liever niet over zou hoeven te discussiëren met iemand die ik graag mag. Maar ook de beste vrienden mogen er verschillende meningen op nahouden, daarvan ben ik net zo goed overtuigd. “Tja, omdat wij wel in een vrij land wonen en we dat zo moeten houden?” leg ik hem daarom zo rustig mogelijk voor. “Ben eens eerlijk, Yvette. Zou jij gauw een praatje met zo’n vrouw aanknopen?” Daar heeft hij een punt.

    “Nee,” antwoord ik overtuigender dan ik zou willen, want ik wou dat ik kon zeggen dat het mij niets uitmaakt hoe iemand eruit ziet. Maar eerlijk is eerlijk: dat is gewoonweg niet zo. De friet en de uitsmijters komen eraan en al gauw zitten we met ons vieren over gezellige dingen te kletsen.

    Toch blijft de boerkadiscussie in mijn hoofd zitten. Ik zie gelijkenissen met mijn situatie als vrouw in een rolstoel die ‘anders’ praat en ‘anders’ beweegt. Daardoor ervaar ik zelf ook dat mensen mij vaak niet aan durven te spreken. Maak ik me nu tegenover boerkadraagsters schuldig aan iets waar ik zelf ook tegenaan loop en moet ik me daar rot over voelen? vraag ik mezelf eventjes af.

    Nee, beslis ik al snel. Daar heeft niemand iets aan. Het lijkt me beter om het te zien als een wijze les waardoor ik meer begrip leer te hebben voor mensen die er moeite mee hebben om een praatje met mij aan te knopen, omdat ‘anders zijn’ nu eenmaal een barrière opwerpt.

    Gewoon zelf een praatje beginnen is mijn oplossing, want dan is het ijs al gauw gebroken en komt het contact meestal wel vanzelf. Boerkadraagsters zullen ook vaak degenen zijn die het ijs moeten breken. Ik ben benieuwd wie de ijsbreker zal zijn als een boerkadraagster en ik elkaar zullen ontmoeten.

    Bezoek de website van Yvette den Brok