article
1.6712041
Ik parkeer mijn elektrische rolstoel aan de rand van het brede fietspad en ga rustig zitten wachten op mijn vriendin met wie ik op deze plek heb afgesproken. Een jonge knul komt op me af gelopen, haalt zijn oordopjes uit zijn oren en vraagt me of hij me kan helpen.
Gastblog Yvette den Brok: Denk aan onze (klein)kinderen: stop met doemdenken
Ik parkeer mijn elektrische rolstoel aan de rand van het brede fietspad en ga rustig zitten wachten op mijn vriendin met wie ik op deze plek heb afgesproken. Een jonge knul komt op me af gelopen, haalt zijn oordopjes uit zijn oren en vraagt me of hij me kan helpen.
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-denk-aan-onze-klein-kinderen-stop-met-doemdenken-1.6712041
2016-12-12T10:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6711942.1481015989!image/image-6711942.JPG
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Denk aan onze (klein)kinderen: stop met doemdenken

Gastblog Yvette den Brok: Denk aan onze (klein)kinderen: stop met doemdenken

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Jan Terlouw.
      Fotograaf
    Ik parkeer mijn elektrische rolstoel aan de rand van het brede fietspad en ga rustig zitten wachten op mijn vriendin met wie ik op deze plek heb afgesproken. Een jonge knul komt op me af gelopen, haalt zijn oordopjes uit zijn oren en vraagt me of hij me kan helpen.

    “Nee hoor,” stel ik hem gerust. “Ik wacht op iemand.” “O,” glimlacht hij. “Ik dacht dat de batterijen leeg waren.” “Nee, hoor. Er is niets aan de hand. Aardig dat je het vraagt.” “Nog een fijne dag mevrouw!” De oordopjes gaan weer in zijn oren en hij loopt verder. De lieverd.

    Even later vraagt een ober niet aan mijn vriendin maar aan mijzelf wat ik wil bestellen. Hoe gewoon dit ook lijkt: het maakt me blij. Een lange tijd van mijn leven was dit namelijk niet gewoon. Het is maar al te vaak gebeurd dat mensen met een boog om me heen liepen zodra ze in de gaten kregen dat ik hen om hulp wilde vragen of dat obers aan degene die bij me was vroegen wat ik zou willen drinken. De laatste jaren gebeurt dat nog maar heel zelden en het valt me over het algemeen op dat vooral jongeren behulpzaam en sociaal zijn. Hoera! joel ik als ik weer naar huis rijd. Die sociale, behulpzame jeugd heeft de toekomst. Een fijn vooruitzicht voor het leven van mijn kleinkinderen.

    Plotseling moet ik denken aan het programma van Hanneke Groenteman waarin ze laat zien hoe bang ze is voor een groeiend antisemitisme en aan de ‘Jan-talk’ waarin Jan Terlouw zich zorgen maakt over een groter wordend wantrouwen in de samenleving, dat zich onder meer uit in het feit dat mensen niet meer zoals vroeger zomaar bij elkaar naar binnen kunnen lopen. Ze hebben allebei een punt waar we onze ogen niet voor mogen sluiten. Heb ik dan te vroeg gejuicht? vraag ik mezelf af. Nee, concludeer ik na wat denkwerk. Per se niet!

    De antisemitische jongeren uit Groenteman’s programma zitten zelf in een benarde situatie en reageren dat af door afschuwelijke uitspraken over Joden te doen. Zij zijn echt géén afspiegeling van de jongeren in ons land. En dat er geen touwtjes meer uit de brievenbussen hangen komt doordat vrouwen niet meer fulltime thuis zijn. Dat maakt mensen heus niet ongastvrij of wantrouwend.

    Jongeren verdienen het niet dat er door ouderen een doemscenario wordt geschetst van de tijd waarin zij aan het roer komen te staan en kinderen hebben het recht om op te groeien met het idee dat ze alle kansen krijgen op een mooi leven. Laat ons daarom – in het belang van onze (klein)kinderen - spaarzaam zijn met negatieve kritiek op de huidige samenleving en ophouden met publiekelijk doemdenken over de toekomst.

    Bezoek de website van Yvette den Brok