article
1.6191989
De zon schijnt maar omdat het op Texel zo hard waait is het toch behoorlijk fris. Ik rijd over de betonnen platen richting de zee en op de laatste plaat parkeer ik mijn stoel zo dat ik met mijn neus in de zon zit.
Gastblog Yvette den Brok: Go with the flow en stuur een beetje
De zon schijnt maar omdat het op Texel zo hard waait is het toch behoorlijk fris. Ik rijd over de betonnen platen richting de zee en op de laatste plaat parkeer ik mijn stoel zo dat ik met mijn neus in de zon zit.
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-go-with-the-flow-en-stuur-een-beetje-1.6191989
2016-07-25T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4297174.1396450494!image/image-4297174.jpg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Go with the flow en stuur een beetje

Gastblog Yvette den Brok: Go with the flow en stuur een beetje

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    De zon schijnt maar omdat het op Texel zo hard waait is het toch behoorlijk fris. Ik rijd over de betonnen platen richting de zee en op de laatste plaat parkeer ik mijn stoel zo dat ik met mijn neus in de zon zit.

    Ik hou van de zee, ik hou van mensen, dus ik kijk. Eerst opzij naar de hoge golven die steeds weer aan komen rollen. Dan wordt mijn aandacht getrokken door een ouder echtpaar dat vóór me het strand op loopt. Zij in een knalrode, wijde jurk die om haar lichaam heen waait, hij in een dunne korte broek en een hemdje. Zo’n tien meter verderop spreiden ze twee grote badlakens uit over het zand, trekken ze hun kleren uit, waaronder ze hun badkleding al aan blijken te hebben en ploffen languit neer, alsof het dertig graden en windstil is. Stoer!

    Even later valt mijn blik op een meisje van een jaar of dertien in een spijkerbroek en een slobbertrui. Ze speelt wat met zand. Haar ineengedoken houding en haar lusteloze bewegingen wekken de indruk dat ze ergens vreselijk van baalt of dat ze verdriet heeft. In gedachte aai ik haar over haar bol en druk ik haar even tegen me aan. Geen idee of ze daar op wat voor manier dan ook iets van merkt of iets aan heeft, maar het kan vast geen kwaad.

    Ik krijg het koud en ik rijd richting het strandpaviljoen waar ik een windvrij plekje vind vanwaar ik goed zicht heb op het strand en de zee. Hier ga ik zitten om verder te kijken naar wat er om mij heen gebeurt. Ik zie hoe een meeuw boven mij zich laat meevoeren op de wind en hoe hij, steeds als hij ervoor kiest om een andere kant op te gaan, even z’n energie gebruikt om een move te maken.

    Eigenlijk is dit de manier waarop ik zou willen leven, bedenk ik. Mezelf laten meevoeren met de flow, accepteren wat er gebeurt en er lekker in meegaan. Doen wat me op dat moment serieus goed dunkt of waar ik zin in heb, zonder energie te verspillen aan piekeren over het nut van wat ik doe en over of het allemaal niet wat beter kan. Die energie zou ik moeten bewaren om in actie te komen als de flow in een richting ingaat waar ik echt niet heen wil.

    Hier op het strand en bij de zee lukt het me en het voelt heerlijk. Maar thuis is alles weer anders en ga ik weer op in de orde van de dag en ook daar is niets mis mee.

    Bezoek de website van Yvette den Brok