article
1.6629855
Deze week is de week tegen kindermishandeling. Al een paar weken lees ik over het onderwerp, meng me op de social media in interessante discussies, denk ik erover na en ik merk hoe het me aan het hart gaat. Ik lees ook dat kinderen die ooit mishandeld werden, vaak één persoon kunnen aanwijzen die ervoor zorgde dat het ophield. Dat is mooi, maar hoe doe je dat?
Gastblog Yvette den Brok: Laten we kindermishandeling samen oplossen
Deze week is de week tegen kindermishandeling. Al een paar weken lees ik over het onderwerp, meng me op de social media in interessante discussies, denk ik erover na en ik merk hoe het me aan het hart gaat. Ik lees ook dat kinderen die ooit mishandeld werden, vaak één persoon kunnen aanwijzen die ervoor zorgde dat het ophield. Dat is mooi, maar hoe doe je dat?
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-laten-we-kindermishandeling-samen-oplossen-1.6629855
2016-11-14T10:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4268133.1422637404!image/image-4268133.jpg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Laten we kindermishandeling samen oplossen

Gastblog Yvette den Brok: Laten we kindermishandeling samen oplossen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    Deze week is de week tegen kindermishandeling. Al een paar weken lees ik over het onderwerp, meng me op de social media in interessante discussies, denk ik erover na en ik merk hoe het me aan het hart gaat. Ik lees ook dat kinderen die ooit mishandeld werden, vaak één persoon kunnen aanwijzen die ervoor zorgde dat het ophield. Dat is mooi, maar hoe doe je dat?

    In een TV programma hoor ik twee jonge ouders vertellen dat hun zoontje toen hij drie maanden was in het ziekenhuis belandde met iets wat met kindermishandeling te maken zou kunnen hebben en dus waren de artsen verplicht om er een melding van te doen. Het jongetje komt nu, na een halfjaar, weer thuis: het is geen mishandeling geweest, heeft men geconcludeerd. Ik huiver.

    In een tijdschrift lees ik over een jongen van ’n jaar of tien die niet meer thuis kan wonen. Hij vindt het zo erg dat hij nooit meer geknuffeld wordt. De leiding heeft hem uitgelegd dat zij hem niet mogen knuffelen en dat begrijpt hij best. Maar toch ...

    Ik pieker me suf. Het is logisch dat een ziekenhuis, en eigenlijk iedereen, een vermoeden van misbruik melding moet doen. Ik begrijp ook waarom professionals geen kinderen mogen knuffelen, ook al zijn ze in feite vervangende ouders. Daar is al teveel narigheid van gekomen door leid(st)ers die hun grenzen niet kenden. Maar de gevolgen liegen er niet om en juist dat maakt dat ik mezelf wel drie keer zal bedenken voor ik het Meldpunt Kindermishandeling bel.

    “Moeten we mishandeling niet zien te voorkomen in plaats van te letten op signalen van dat het al zover is?” opper ik in een discussie. “Is het niet teveel een taboe geworden om gewoon te praten over hoe zwaar het is om kinderen groot te brengen en daar nog tig taken naast te hebben, terwijl elke ouder dat probleem kent? Zal het hen niet zó opluchten als ze dat kunnen delen, nog voordat de vlam in de pan slaat en de eerste tikken worden uitgedeeld?” “Helemaal mee eens,” reageert iemand. “Ieder ouder wil zijn kind het beste bieden, is mijn ervaring.”

    Al gauw zijn we er met een paar mensen uit: melding en uithuisplaatsing zijn echt uiterste redmiddelen waar we het pas over moeten hebben als ouders het echt niet aankunnen. Zorgen dat het thuis fijn blijft of (weer) fijn wordt; daar moet de prioriteit liggen en daar kunnen we allemaal onze steen aan bijdragen.

    Hoe? Door eerst eens op te houden om ouders die over de schreef gaan te veroordelen en door te erkennen dat het ons allemaal wel eens teveel werd en we onszelf hebben moeten beheersen om ons niet af te reageren op wie ons het dierbaarst zijn.

    Bezoek de website van Yvette den Brok