article
1.6265840
“Jippie!” mail ik terug naar de medewerkster van Civas Opleiding in Haarlem, die me net heeft laten weten dat mijn certificaat kindercoaching op de post is gedaan. “Wat een enthousiasme,” mailt ze terug. “Leuk om te lezen!” Ik bén ook enthousiast. Over een paar weken moet ik nog een landelijk eindexamen doen en dan ben ik officieel kindercoach! Een soort oude wens die in vervulling gaat!
Gastblog Yvette den Brok: Perfect zijn maakt echt niet gelukkig
“Jippie!” mail ik terug naar de medewerkster van Civas Opleiding in Haarlem, die me net heeft laten weten dat mijn certificaat kindercoaching op de post is gedaan. “Wat een enthousiasme,” mailt ze terug. “Leuk om te lezen!” Ik bén ook enthousiast. Over een paar weken moet ik nog een landelijk eindexamen doen en dan ben ik officieel kindercoach! Een soort oude wens die in vervulling gaat!
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-perfect-zijn-maakt-echt-niet-gelukkig-1.6265840
2016-08-22T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.5569233.1450864922!image/image-5569233.jpg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Perfect zijn maakt echt niet gelukkig

Gastblog Yvette den Brok: Perfect zijn maakt echt niet gelukkig

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    “Jippie!” mail ik terug naar de medewerkster van Civas Opleiding in Haarlem, die me net heeft laten weten dat mijn certificaat kindercoaching op de post is gedaan. “Wat een enthousiasme,” mailt ze terug. “Leuk om te lezen!” Ik bén ook enthousiast. Over een paar weken moet ik nog een landelijk eindexamen doen en dan ben ik officieel kindercoach! Een soort oude wens die in vervulling gaat!

    “Waarom wil je eigenlijk zo graag kindercoach zijn?” vraagt de vriendin van mijn zoon belangstellend en ik leg haar uit dat ik altijd zo graag onderwijzeres heb willen worden maar dat ik met mijn handicap moeilijk een klas vol kinderen kan bieden wat ze nodig hebben. “Maar toen ik hoorde van het beroep kindercoach zag ik mijn kans schoon,” leg ik uit. “Als kindercoach werk je met één kind dat eventjes wat ondersteuning nodig heeft omdat het niet zo lekker in zijn vel zit en meestal is er nog een ouder bij ook. Dat moet me lukken.” Ze knikt instemmend.

    Terwijl ik druk ben met alle administratieve en praktische rompslomp die nodig is om mijn kindercoachingspraktijk “Buiten de lijntjes” straks goed van start te laten gaan, besef ik dat er veel meer is waarom ik dit zo graag wil. Als kindercoach kan ik kinderen die dat nodig hebben laten zien dat ze niet perfect zijn en dat dat ook niet hoeft omdat niemand perfect is, ook al zijn er veel mensen die geloven dat perfect zijn dé voorwaarde is om gelukkig te zijn. Als kindercoach kan ik kinderen helpen om zich bewust te worden van het feit dat ze goed zijn zoals ze zijn, al maken ze fouten, al is er van alles waar ze niet goed in zijn, al zien ze er anders uit dan wat de modetrends voorschrijven en al gedragen ze zich niet exact zoals de massa van hen verwacht. Dat wil zeggen: zolang ze maar goed zijn voor zichzelf en voor anderen.

    En dan hoop ik dat ouders gaan inzien dat ze hun kinderen niet moeten stimuleren om de beste van de besten te worden en dat zijzelf ook niet perfect hoeven te zijn. Dat ze fouten mogen maken en dat ze de boel zelfs even flink in de soep mogen laten lopen, om het vervolgens allemaal weer kalmpjes aan op de rails te zetten. Dat zal ouders veel stress en kopzorgen schelen en kinderen hebben veel meer aan relaxte ouders die niet bang zijn voor wat tegenvallers dan aan ouders die hun benen onder hun kont uit rennen om alles vlekkeloos te laten lopen.

    Van perfectionisme wordt niemand gelukkig, daarvan ben ik overtuigd. Als ik er als kindercoach aan kan bijdragen dat meer mensen dat in de gaten krijgen, heb ik straks het mooiste beroep dat er bestaat!

    Bezoek de website van Yvette den Brok