article
1.6417201
Het is een mooie zondagmiddag en ik zit aan de waterkant te mijmeren. Tenminste, dat was mijn bedoeling maar er komen steeds aardige mensen voorbij die me goede dag zeggen en natuurlijk groet ik vriendelijk terug. Die mensen kunnen immers niet weten dat ik hier zit omdat dit de plek was waar mijn drie jaar geleden, veel te jong en helemaal onverwacht, overleden broer graag zat als hij behoefte had om even na te denken en tot rust te komen.
Gastblog Yvette den Brok: Tot er alleen de herinnering is
Het is een mooie zondagmiddag en ik zit aan de waterkant te mijmeren. Tenminste, dat was mijn bedoeling maar er komen steeds aardige mensen voorbij die me goede dag zeggen en natuurlijk groet ik vriendelijk terug. Die mensen kunnen immers niet weten dat ik hier zit omdat dit de plek was waar mijn drie jaar geleden, veel te jong en helemaal onverwacht, overleden broer graag zat als hij behoefte had om even na te denken en tot rust te komen.
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-tot-er-alleen-de-herinnering-is-1.6417201
2016-10-03T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4267026.1477330774!image/image-4267026.jpg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Tot er alleen de herinnering is

Gastblog Yvette den Brok: Tot er alleen de herinnering is

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    Het is een mooie zondagmiddag en ik zit aan de waterkant te mijmeren. Tenminste, dat was mijn bedoeling maar er komen steeds aardige mensen voorbij die me goede dag zeggen en natuurlijk groet ik vriendelijk terug. Die mensen kunnen immers niet weten dat ik hier zit omdat dit de plek was waar mijn drie jaar geleden, veel te jong en helemaal onverwacht, overleden broer graag zat als hij behoefte had om even na te denken en tot rust te komen.

    De plek waar we om die reden vorig jaar zijn as hebben uitgestrooid en waar ik nu pas voor het eerst weer terug ben omdat ik er zo tegenop zag en geen idee had wat het met me zou doen, dat ik er eerder niet de moed voor bijeen kon rapen. Nu ik hier eenmaal zit valt het me reuze mee.

    Als je hier kwam om rust te vinden kwam je hier vast niet op zondagmiddag, denk ik. In gedachte zie ik mijn broer instemmend glimlachen en dat voelt prettig. Er is geen verdriet meer al zou ik graag willen dat alles meer dan een kwade droom was.

    Ik besef dat het feit dat de urn met zijn as een jaar bij mij thuis heeft mogen staan, me goed heeft gedaan. De eerst twee, drie maanden ging ik er elke dag een paar keer bij zitten. Soms praatte ik tegen hem of vroeg ik hem iets dat meestal te maken had met hoe en waarom hij overleden is en of hij het daar waar hij nu is fijn heeft, in de hoop dat ik antwoord zou krijgen. Vaak kreeg ik dat ook. Dan zag ik hem, net als zojuist, instemmend glimlachen of juist ‘nee’ schudden met dat sarcastische lachje van hem dat hij toen hij nog leefde vaak had als ik iets zei wat volgens hem nergens op sloeg.

    Na verloop van tijd ging ik minder bij de urn zitten, maar ik vond het nog steeds een fijne, geruststellende gedachte dat er nog iets van mijn broer vlak bij me was. Ook dat gevoel ging over en tegen de tijd dat we er allemaal klaar voor waren had ik er vrede mee dat het laatste tastbare beetje wat van hem over was, bij mij weg ging. Sindsdien zijn er de herinneringen aan onze kindertijd, onze jeugd en alles wat we samen hebben meegemaakt.

    Maar tot vandaag zat daartussen nog de angst dat ik, als ik naar deze plek toe zou gaan, weer iets zou voelen van die vreselijke pijn die er drie jaar geleden was. Nu weet ik dat ik daar niet bang voor hoef te zijn en dat ik blijkbaar heel de weg ben gegaan die nodig is om zover te komen dat er alleen nog herinnering is.

    Bezoek de website van Yvette den Brok