article
1.6417173
“Hebt u ook zo gelachen?” vraagt een vrouw die tegelijk met mij de filmzaal verlaat. “Ik vond het een prachtige film,” antwoord ik een beetje ontwijkend, want hoewel ik me werkelijk slap gelachen heb, heb ik niet het idee dat we naar een lachfilm hebben zitten kijken en aan haar vrolijke, nog nalachende gezicht meen ik te zien dat zij het wel zo ervaren heeft.
Gastblog Yvette den Brok: Wat voor moois absurde liefde kan brengen
“Hebt u ook zo gelachen?” vraagt een vrouw die tegelijk met mij de filmzaal verlaat. “Ik vond het een prachtige film,” antwoord ik een beetje ontwijkend, want hoewel ik me werkelijk slap gelachen heb, heb ik niet het idee dat we naar een lachfilm hebben zitten kijken en aan haar vrolijke, nog nalachende gezicht meen ik te zien dat zij het wel zo ervaren heeft.
http://www.ed.nl/mening/blogs/gastblog-vrij/gastblog-yvette-den-brok-wat-voor-moois-absurde-liefde-kan-brengen-1.6417173
2016-09-26T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6186549.1468323090!image/image-6186549.jpeg
Eindhoven,Vrij
Gastblog: Vrij!
Home / Mening / Blogs / Gastblog: Vrij! / Gastblog Yvette den Brok: Wat voor moois absurde liefde kan brengen

Gastblog Yvette den Brok: Wat voor moois absurde liefde kan brengen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    “Hebt u ook zo gelachen?” vraagt een vrouw die tegelijk met mij de filmzaal verlaat. “Ik vond het een prachtige film,” antwoord ik een beetje ontwijkend, want hoewel ik me werkelijk slap gelachen heb, heb ik niet het idee dat we naar een lachfilm hebben zitten kijken en aan haar vrolijke, nog nalachende gezicht meen ik te zien dat zij het wel zo ervaren heeft.

    Zelf ben ik eerder melancholisch geworden van zoveel onvoorwaardelijke, absurde liefde en zoveel onrealistisch zelfvertrouwen en ongelooflijke passie die er van het witte doek op mij is afgespat.

    We hebben gekeken naar een verfilming van het waargebeurde verhaal over Florence Foster Jenkins, gespeeld door Meryl Streep en haar tweede, liefhebbende man St. Clair Bayfield, op het doek vertolkt door Hugh Grant, dat zich heeft afgespeeld in Amerika in het begin van de vorige eeuw. Florence is een rijke vrouw die er helemaal zeker van is dat ze goed kan zingen, terwijl dat absoluut niet zo is. St. Clair laat haar in die waan en steunt haar in haar illusie. Hij huurt één van de beste zangdocenten voor haar in die, omwille van het geld dat hij ervoor krijgt, het spelletje meespeelt en haar helpt om haar zogenaamde zangkunsten bij te schaven. Vervolgens contracteert hij een pianist om Florence te begeleiden, die hij bovendien zover krijgt dat hij hem gaat helpen om haar tegen de buitenwereld en de waarheid te beschermen.

    Dit leidt zeker tot lachwekkende scenes waarbij je als kijker haast van je stoel rolt. Tegelijkertijd zit je je lange tijd af te vragen waarom die man zijn vrouw zo behandelt en haar zelfs voor schut laat staan als hij ook nog ingaat op haar wens om voor publiek op te treden, wat uiteindelijk leidt tot een optreden in één van de grootste concertzalen van New York.

    Het muntje valt als duidelijk wordt dat zij, door het alsmaar vreemdgaan van haar eerste man, syfilis heeft opgelopen. Een ziekte die in die tijd nog niet te genezen was en waar Florence binnen afzienbare tijd aan zou overlijden. Een ziekte die bovendien tot verlies van realiteitszin leidt.

    Dan weet je hoe het komt dat Florence dacht dat ze goed kon zingen en dan snap je waarom St. Claire er alles aan wilde doen om te zorgen dat zij in die waan bleef en haar laatste jaren als een gelukkig zangeres door het leven zou gaan. Hoe mooi is dat? 

    Maar natuurlijk komt de waarheid uit en als Florence op haar sterfbed zegt: “Ze kunnen zeggen dat ik niet kan zingen, maar ze kunnen niet zeggen dat ik niet heb gezongen”, besef je pas echt tot wat voor moois absurde liefde kan leiden.

    Bezoek de website van Yvette den Brok