De bevindingen van Wim Deetman en zijn commissie zijn vooral een bevestiging van wat al bekend was over het seksueel misbruik van minderjarigen in katholieke instellingen.
Zie ook:
Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn tussen de 10.000 en 20.000 minderjarigen slachtoffer geworden van het misbruik. De commissie heeft 800 daders weten te traceren. Rooms-katholieke ordes, congregaties en bisdommen wisten van het misbruik. Hun aandacht voor de slachtoffers was volstrekt ontoereikend. De daders werd de hand boven het hoofd gehouden. Aangifte bij het openbaar ministerie werd niet gedaan. Belangrijker dan het lot van de slachtoffers was het naar buiten toe ophouden van de schijn van onberispelijkheid.
De combinatie van de omvang van het misbruik en de langdurige ontkenning ervan blijft verbijsteren. Niet omdat seksueel misbruik van minderjarigen elders niet voorkwam, maar wel omdat de katholieke kerk ervan vergeven was. Uitgerekend de kerk die gelovigen voorhield hoe ze moesten leven.
De onderzochte zaken zijn verjaard en de meeste daders zijn overleden. Dat ontslaat de katholieke kerk niet van de plicht om nu eindelijk al het mogelijke te doen om de slachtoffers tegemoet te komen.
Naast schuld bekennen, excuses maken en financiële compensatie kan ook het ontslag van kerkbestuurders, die de andere kant hebben opgekeken, een vorm van genoegdoening zijn en bijdragen aan herstel van vertrouwen.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
