De bondspresident van Duitsland heeft in hoofdzaak een ceremoniële functie. De president mag vooral veel niet.
Hij mag geen andere functies uitoefenen, geen handel drijven, hoort boven de partijen te staan en mag niet polariserend optreden. Maar alles wat hij niet mag moet hem juist in staat stellen om zijn representatieve rol in binnen- en buitenland op overtuigende wijze in te vullen. De president is veel meer dan een lintenknipper. Ook al heeft hij formeel geen politieke macht of invloed, hij kan door zijn onafhankelijke positie wel gevoelige thema's aan de orde stellen in het maatschappelijke debat. Een van de meest aansprekende voorbeelden daarvan is de 8 mei-rede van president Richard von Weizsäcker in 1985. Met die toespraak leverde hij een indrukwekkende bijdrage aan de verwerking van het Duitse oorlogsverleden. Johannes Rau sprak als president over onderwerpen als integratie en immigratie, gentechnologie, globalisering en de rol van Duitsland in de wereld.
Om zijn werk met overtuiging te kunnen doen moet een bondspresident van onbesproken gedrag zijn. Christian Wulff heeft zichzelf gediskwalificeerd door zich te laten fêteren door rijke ondernemers. Hij had daaruit veel eerder consequenties moeten trekken. Door met opstappen te wachten tot het openbaar ministerie in actie kwam, heeft hij niet alleen zichzelf maar ook het ambt van bondspresident veel onnodige schade berokkend.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
