Die afweging heeft al tot drie prominente afhakers geleid: Agnes Kant (SP),
Camiel Eurlings (CDA) en Wouter Bos (PvdA).
Kant kon als leider van
de SP de druk niet meer aan. Haar opvolger Emile Roemer maakte met zijn
sterke entree een einde aan de vrees dat een wisseling van het leiderschap
drie maanden voor de verkiezingen per definitie desastreuze gevolgen moet
hebben.
Opmerkelijk is dat Eurlings en Bos ervoor kiezen om meer
aandacht te gaan besteden aan hun privéleven. Een begrijpelijk en te
respecteren besluit.
Met Job Cohen als partijleider kiest de PvdA
niet alleen voor zekerheid. Als staatssecretaris en burgemeester van
Amsterdam heeft Cohen ook buiten zijn partij in brede kring respect
afgedwongen. Hij heeft het statuur van een staatsman, een ervaren bestuurder
die zonder zijn politieke afkomst te verloochenen boven de partijen weet uit
te rijzen. Met hem als lijsttrekker doet de PvdA zonder twijfel een gooi
naar het premierschap.
De PvdA heeft met Cohen ook een
zwaargewicht naar voren geschoven in de strijd tegen Geert Wilders en zijn
PVV. In Amsterdam heeft Cohen laten zien dat hij heldere opvattingen heeft
over integratie en dat hij staat voor bindend leiderschap. Qua stijl en
opvattingen is hij in alles het tegenoverstelde van Wilders met zijn harde
lijn en anti-islam politiek.
Het gevecht om de kiezer krijgt een
extra dimensie nu de straatvechter Wilders zich geconfronteerd ziet met een
charismatische en gezaghebbende tegenstander. De Nederlandse kiezer krijgt
in juni nog nadrukkelijker een keuze voorgelegd tussen verharding en
verzoening. Of anders uitgedrukt tussen de straatcoaches die onder Cohen in
Amsterdam zijn ingezet en de stadscommando's die de PVV in Almere wil.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
