De les van World Online - commentaar
Zo'n 12.000 bij de Vereniging van Effectenbezitters (VEB) aangesloten beleggers worden schadeloos gesteld voor hun verliezen op aandelen World Online (WOL). Na moeizaam procederen en onderhandelen trof de VEB in 2010 een schikking met de betrokken banken.
Nu pas wordt het geld – inclusief rente 110 miljoen euro – uitgekeerd. Een succes voor de VEB als belangenbehartiger van aandeelhouders, waarbij een kritische kanttekening op zijn plaats is.
De beursgang van WOL draaide in 2000 uit op een fiasco. Het internetbedrijf en de banken – ABN Amro en Goldman Sachs – hadden beleggers een veel te rooskleurig beeld voorgespiegeld. Topvrouw Nina Brink stelde bovendien haar toekomst veilig door voor de beursgang aandelen te verkopen voor een prijs die ver onder de introductiekoers lag. De informatie daarover stond goed verstopt in het prospectus.
De beleggers in WOL zijn voor de gek gehouden. Het is niet meer dan billijk dat zij daarvoor worden gecompenseerd. Maar daarbij moet worden aangetekend dat de kopers van WOL-aandelen zich ook gek hebben láten maken. Zij lieten zich het hoofd op hol brengen door wat later een internetzeepbel bleek en zagen alleen de kans om snel enorme winst te maken. Zij waren doof voor waarschuwingen die wel degelijk werden geuit voorafgaand aan de beursgang. Zo lastig was het niet om te zien dat WOL in feite niet veel meer was dan een lege huls. Maar verblind door hebzucht wilden beleggers niet het risico lopen dat zij met lege handen zouden staan terwijl anderen er met de buit vandoor gingen.
Beleggers waren een gemakkelijke prooi en dat moeten zij zichzelf aanrekenen. Die dure les uit de WOL-affaire wordt door de schadeloosstelling nog verder naar de achtergrond gedrongen. Het is gemakkelijker om te wijzen naar Nina Brink en de banken dan de hand – al is het maar een beetje – in eigen boezem te steken.
De beursgang van WOL draaide in 2000 uit op een fiasco. Het internetbedrijf en de banken – ABN Amro en Goldman Sachs – hadden beleggers een veel te rooskleurig beeld voorgespiegeld. Topvrouw Nina Brink stelde bovendien haar toekomst veilig door voor de beursgang aandelen te verkopen voor een prijs die ver onder de introductiekoers lag. De informatie daarover stond goed verstopt in het prospectus.
De beleggers in WOL zijn voor de gek gehouden. Het is niet meer dan billijk dat zij daarvoor worden gecompenseerd. Maar daarbij moet worden aangetekend dat de kopers van WOL-aandelen zich ook gek hebben láten maken. Zij lieten zich het hoofd op hol brengen door wat later een internetzeepbel bleek en zagen alleen de kans om snel enorme winst te maken. Zij waren doof voor waarschuwingen die wel degelijk werden geuit voorafgaand aan de beursgang. Zo lastig was het niet om te zien dat WOL in feite niet veel meer was dan een lege huls. Maar verblind door hebzucht wilden beleggers niet het risico lopen dat zij met lege handen zouden staan terwijl anderen er met de buit vandoor gingen.
Beleggers waren een gemakkelijke prooi en dat moeten zij zichzelf aanrekenen. Die dure les uit de WOL-affaire wordt door de schadeloosstelling nog verder naar de achtergrond gedrongen. Het is gemakkelijker om te wijzen naar Nina Brink en de banken dan de hand – al is het maar een beetje – in eigen boezem te steken.
