article
1.6209448
OPINIE - Dr. Natasha Zwartkruis-Sharomet woont in Geldrop. Ze is in Moskou geboren en studeerde daar aan de Lomonossov Universiteit. Ze woont sinds 1993 in Nederland. Zwartkruis werkte in het verleden als wiskundedocent. Tegenwoordig begeleidt ze middelbare scholieren met een achterstand in exacte vakken. Ze betoogt dat het eindeloos proces van projecteren en afreageren de oorlogen juist in stand houdt en dat zo de geschiedenis zich keer op keer herhaalt. Volgens haar moeten we de vicieuze cirkel doorbreken en kiezen voor vrede en samenwerking.
Opinie - Angst en vrees over Rusland
OPINIE - Dr. Natasha Zwartkruis-Sharomet woont in Geldrop. Ze is in Moskou geboren en studeerde daar aan de Lomonossov Universiteit. Ze woont sinds 1993 in Nederland. Zwartkruis werkte in het verleden als wiskundedocent. Tegenwoordig begeleidt ze middelbare scholieren met een achterstand in exacte vakken. Ze betoogt dat het eindeloos proces van projecteren en afreageren de oorlogen juist in stand houdt en dat zo de geschiedenis zich keer op keer herhaalt. Volgens haar moeten we de vicieuze cirkel doorbreken en kiezen voor vrede en samenwerking.
http://www.ed.nl/mening/opinie-angst-en-vrees-over-rusland-1.6209448
2016-07-21T08:15:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4271608.1395125567!image/image-4271608.jpg
Geldrop,Oorlog-Conflict,Opinieartikel,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Angst en vrees over Rusland

Opinie - Angst en vrees over Rusland

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    OPINIE - Dr. Natasha Zwartkruis-Sharomet woont in Geldrop. Ze is in Moskou geboren en studeerde daar aan de Lomonossov Universiteit. Ze woont sinds 1993 in Nederland. Zwartkruis werkte in het verleden als wiskundedocent. Tegenwoordig begeleidt ze middelbare scholieren met een achterstand in exacte vakken. Ze betoogt dat het eindeloos proces van projecteren en afreageren de oorlogen juist in stand houdt en dat zo de geschiedenis zich keer op keer herhaalt. Volgens haar moeten we de vicieuze cirkel doorbreken en kiezen voor vrede en samenwerking.

    In het artikel 'Een Russische bezetting kan zo opnieuw gebeuren' (ED, 9 juli) worden verschillende meningen geuit over de Russische dreiging. We horen telkens, dat de bevolking in de Baltische Staten bang is weer door Rusland te worden bezet. Maar hoe realistisch is de dreiging?

    Niet-aanvalsverdrag
    In 1939, aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, zijn de Baltische Staten onderdeel geworden van de Sovjet Unie door het Molotov-Ribbentrop Pact, een niet-aanvalsverdrag tussen Duitsland en de USSR. Rusland sloot dit verdrag na mislukte samenwerkingspogingen met Frankrijk en Groot-Brittannië tegen de Duitse oorlogsdreiging.

    Vele Russen veroordeelden echter het verdrag. De landen, die in de Russische invloedssfeer zijn gekomen, hebben veel geleden door de repressies van Stalin. Maar ook miljoenen Russen werden daar het slachtoffer van in de periode 1930-1954. Er is bijna geen gezin in Rusland, dat niet een familielid had dat is getroffen door Stalins repressies. Familie van de auteur inbegrepen.

    Nu is er echter geen aanleiding voor Rusland om de Baltische Staten te bezetten. Maar mensen zouden nog steeds bang zijn.

    Enorme offers
    De Sovjet Unie heeft enorme offers gebracht in de Tweede Wereldoorlog met circa twintig miljoen doden. Mensen willen echt geen oorlog meer! In moeilijke tijden zegt een Rus: 'Als er maar geen oorlog uitbreekt! De rest kunnen we overleven!'

    Onze voorouders hebben geleden, hun lijden en angsten zitten ook in onze genen. Maar moeten we ons daardoor laten leiden en bang zijn of elkaar haten?

    Moeten we ons steeds meer bewapenen of kunnen we beter een hand naar elkaar uitsteken en samenwerken?

    In de Baltische Staten wonen ook veel Russen, die daar in de Sovjet-periode zijn komen werken of studeren. Net als mensen in de EU-landen in andere lidstaten werken of studeren.

    Bijvoorbeeld in Letland vormen etnische Russen pakweg 35 procent van de bevolking. Ze hebben hard meegewerkt om het land na de oorlog op te bouwen. Ook hebben velen in 1991 voor de onafhankelijkheid van de Sovjet Unie gestemd. Maar nu krijgen ze geen Letse nationaliteit, hebben ze geen stemrecht, de Russische taal mag niet in het openbaar gesproken worden (boete tweehonderd euro) en worden ze als tweederangsburgers behandeld.

    Wellicht projecteren de etnische Letten hun woede over de repressies van Stalin en communistisch verleden op hun Russisch sprekende landgenoten. Maar de huidige Russische bevolking van Letland is daar niet verantwoordelijk voor.

    Vrede en samenwerking
    Dit eindeloos proces van projecteren en afreageren houdt de oorlogen juist in stand en zo herhaalt de geschiedenis zich keer op keer. Wij moeten de vicieuze cirkel doorbreken en kiezen voor vrede en samenwerking.

    Herman Hesse schreef nog in 1915 in zijn Kleine literatuurgeschiedenis: 'Als we Rusland en het Russische wezen in ons toekomstprogramma uitsluiten van datgene wat we Europees noemen, dan snijden we ons van een diepe en machtige bron af.'