article
1.6674494
OPINIE - Prof. dr. B. Berden is voorzitter van de raad van bestuur van het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis Tilburg. Prof. dr. C. van Laarhoven is afdelingshoofd Heelkunde van Radboudumc in Nijmegen. Zij vinden dat de medische zorg teveel is gericht op ingrijpen.
Opinie - Beloon een arts ook voor het niet behandelen
OPINIE - Prof. dr. B. Berden is voorzitter van de raad van bestuur van het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis Tilburg. Prof. dr. C. van Laarhoven is afdelingshoofd Heelkunde van Radboudumc in Nijmegen. Zij vinden dat de medische zorg teveel is gericht op ingrijpen.
http://www.ed.nl/mening/opinie-beloon-een-arts-ook-voor-het-niet-behandelen-1.6674494
2016-11-24T08:42:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4310459.1397200887!image/image-4310459.jpg
Eindhoven,Arts,Opinieartikel,Behandeling,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Beloon een arts ook voor het niet behandelen

Opinie - Beloon een arts ook voor het niet behandelen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    OPINIE - Prof. dr. B. Berden is voorzitter van de raad van bestuur van het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis Tilburg. Prof. dr. C. van Laarhoven is afdelingshoofd Heelkunde van Radboudumc in Nijmegen. Zij vinden dat de medische zorg teveel is gericht op ingrijpen.

    Medische zorg is te veel gericht op ingrijpen. In plaats daarvan moet het gesprek worden aangegaan over overwegingen om niet te behandelen en levens-einde-vraagstukken. Onlangs is de campagne 'Betere zorg begint met een goed gesprek' gestart om aandacht te vragen voor een andere benadering van zorg: niet onmiddellijk behandelen, en soms zelfs de keuze voor helemaal niet behandelen. Wij zijn van mening dat deze andere benadering noodzakelijk is, om de kwaliteit van onze zorg te behouden en de kosten beheersbaar te houden.

    Hoe werkt het op dit moment? In de zorg wordt gebruik gemaakt van diagnose-behandel combinaties (DBC's). Daarbij wordt behandeling beloond met betaling. Voor niet behandelen staat geen vergoeding. En daarmee is het risico groot dat wordt voorbijgegaan aan de behoefte van patiënten om niet te worden behandeld. Ook is in dit systeem van beloning veel te weinig aandacht voor preventie.

    Zorgkosten
    De resultaten zijn zichtbaar. In de periode 2006-2012 zijn de zorgkosten met 3 procent per jaar gestegen tot zo'n 100 miljard euro per jaar. Als dat zo doorgaat, stijgen de kosten van 13 procent van het Bruto Nationaal Product (BNP) nu naar zo'n 25 procent in 2035. Deze stijging is een serieuze bedreiging voor onze verzorgingsstaat, want je kunt je geld maar één keer uitgeven. Door de toenemende vergrijzing is het bestrijden van groei van zorg als roeien tegen de stroom in. Daarbij helpt het niet dat we gericht zijn op behandelen, in plaats van het gesprek open aan te gaan over eventuele 'andere behoeften', overwegingen om niet te behandelen en levenseinde-vraagstukken. Zorg kan niet zonder de expliciete dialoog over deze onderwerpen. Terecht dus dat hier in toenemende mate aandacht voor wordt gevraagd.

    Daarnaast moeten we veel meer inzetten op het voorkomen van ziekten, beïnvloeding van levensstijl en promotie van gezondheid. Maar dat wordt op dit moment nog niet betaald. En artsen zijn hiervoor niet opgeleid. En voor de zorgkosten wordt zo'n aanpak pas op de lange termijn rendabel. Daarom komt dit niet van de grond, terwijl het wel nodig is om de toenemende zorgkosten beheersbaar te houden. We moeten anders naar zorg gaan kijken, er anders mee omgaan. Daarbij zien wij drie hoofdlijnen:

    Kwaliteit
    Ontwikkel een systeem waarin óók niet ingrijpen zonder meer wordt beloond: beloon kwaliteit in plaats van volume. Als een patiënt met een ernstige aandoening, na adequaat overleg en begeleiding, niet (meer) behandeld wil worden, moeten arts en ziekenhuis toch voor alle inspanningen betaald worden. Dat kan in de vorm van 'kijk- en luistergeld'.

    Richt de aandacht op verschuiving naar regiehouderschap van de patiënt voor zijn zorg.

    En richt de aandacht op duurzame verbetering van levensstijl, en daarmee op verschuiving van behandeling naar gezondheidspromotie. Dat is lastig, maar er is geen alternatief. Uit initiatieven in Amerika (Dan Buettner en Dean Ornish) blijkt dat patiënten meer verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen om ziekte te voorkomen, en dat ze best bereid zijn om anders met ziekte om te gaan als ze ziek worden.

    Kortom: om onze prima zorg op niveau te houden is omdenken nodig. Dat is niet makkelijk, maar het is wel uitvoerbaar als patiënt, zorgverlener en verzekeraar er samen voor gaan. Alleen deze gecombineerde aanpak leidt op termijn tot een duurzame en daarmee ook betaalbare gezondheidszorg. Een systeem dat op alle fronten bijdraagt aan de vraag naar een langdurig gezond, maar ook eem (waardig) eindig leven.