article
1.6289319
OPINIE - Shan-Hwei Nienhuys-Cheng is auteur van 'China: geschiedenis, cultuur, wetenschap, kunst en politiek'; dr. Nienhuys-Cheng is directeur van de Eindhovense Chinese School.
Opinie - Berichtgeving over arbitrage Zuid-Chinese Zee is eenzijdig
OPINIE - Shan-Hwei Nienhuys-Cheng is auteur van 'China: geschiedenis, cultuur, wetenschap, kunst en politiek'; dr. Nienhuys-Cheng is directeur van de Eindhovense Chinese School.
http://www.ed.nl/mening/opinie-berichtgeving-over-arbitrage-zuid-chinese-zee-is-eenzijdig-1.6289319
2016-08-24T08:06:36+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6289320.1472024918!image/image-6289320.JPG
Eindhoven,Opinieartikel,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Berichtgeving over arbitrage Zuid-Chinese Zee is eenzijdig

Opinie - Berichtgeving over arbitrage Zuid-Chinese Zee is eenzijdig

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Taiwanese vissers vertrekken met veel Taiwanees vlagvertoon naar het eiland Taiping in de omstreden Zuid-Chinese Zee om daar te protesteren voor de territoriale rechten van Taiwan. foto River Wang /EPA
    OPINIE - Shan-Hwei Nienhuys-Cheng is auteur van 'China: geschiedenis, cultuur, wetenschap, kunst en politiek'; dr. Nienhuys-Cheng is directeur van de Eindhovense Chinese School.

    De VS proberen uit alle macht de Chinese invloed in Zuidoost-Azië te beknotten. De arbitrage over de Zuid-Chinese Zee is alweer even geleden. De berichtgeving erover is nogal eenzijdig geweest.

    De berichten stellen vaak dat China zich niet wil houden aan de 'bindende uitspraak' van het arbitragehof, dat overigens helemaal geen VN-activiteit is, in tegenstelling tot het Internationaal Hof van Justitie. We horen bijna nergens dat China al in 2006 schriftelijk in de VN heeft verklaard dat het afziet van verplichte procedures zoals deze arbitrage. Dat is niets uitzonderlijks, want Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk deden dat ook, het zeerechtverdrag (UNCLOS) staat dat ook toe. De VS vinden dat China de uitspraak moet volgen. Dit is opmerkelijk, want de VS lappen alle internationale instanties aan hun laars als het hen zo uitkomt.

    Wat zijn de Chinese aanspraken eigenlijk? In 1946/1947 tekende China een U-vormige streepjeslijn op de kaart om aan te geven dat de vele eilandjes daarbinnen traditioneel Chinees waren. Het zeerechtverdrag is van 1982 en daarvoor stond die U-lijn overal in de atlassen. Voor China gaat het in eerste instantie om de eilanden zelf. Diverse landen hebben al veel eilanden binnen de U geannexeerd en China wil voorkomen dat dit landjepik nog verder gaat. De U-lijn is duidelijk een territoriumkwestie.

    Het zeerechtverdrag gaat wel over zogeheten Exclusieve Economische Zones (EEZ's). De ligging daarvan kun je pas bepalen als je precies weet waar het landgebied van de staten is. Als er geen ander land in de buurt is, strekt de EEZ zich uit tot bijna 400 kilometer uit de kust. Bij overlapping telt welk land het dichtstbij is, alles behoudens de uitkomsten van onderhandelingen. Het zeerechtverdrag gaat uitsluitend over zeewater. Welk grondgebied van wie is, daar gaat het niet over, daar kan en mag arbitrage niets over zeggen.

    De arbiters hebben echter iets raars gezegd over Taiping. Dat is het grootste eiland in de Spratly's. Het is een koraaleiland in handen van Taiwan en zo groot als het Vondelpark. Er wonen tegenwoordig 250 mensen die hun drinkwater uit putten halen met een gezamenlijke capaciteit van meer dan vijftig kubieke meter zoet water per dag. Ze hebben ook moestuinen en kippen. Taiping is een onbewoonbare rots volgens de Filipijnen. Hun enige bewijs daarvoor is een Engelstalig krantenartikeltje dat beweert dat zelfs al het drinkwater op Taiping moet worden aangevoerd.

    Volgens artikel 121 van het zeerechtverdrag tellen al dan niet uitgebouwde onbewoonbare rotsen niet mee bij de bepaling van een EEZ. De arbiters hebben de Filipijnse bewering kritiekloos overgenomen. Zuur voor Taiwan, want nu mogen Taiwanese vissers daar niet meer vissen. De omgeving van die 'rots' is nu immers geen Taiwanese EEZ meer.

    De eilandjes of rotsen met die Chinese landingsbanen, waarover de Filipijnen klaagden, liggen allemaal in de EEZ van het land dat Taiping bezit. Een land mag binnen de eigen EEZ best eilanden vergroten, net zoals Nederland doet met de Maasvlakte. De Filipijnen hebben trouwens al veel langer geleden landingsbanen aangelegd op onbewoonbare rotsen die ze van China hadden afgepakt. En Japan – dat ook vindt dat China de arbitrage moet volgen – heeft zelfs twee minuscule rotsen ter grootte van een slaapkamer in de Stille Oceaan (Okinotorishima) vergroot tot bijna een hectare en meteen maar 430 miljoen hectare zee eromheen geclaimd!

    De bewoonbaarheid van Taiping is van essentieel belang. Als Taiping bewoonbaar is, dan is de volgende vraag aan wie het eiland met de bijbehorende zone toebehoort.

    Dat is lastig, want officieel is er maar één China. Een tribunaal voor het zeerechtverdrag kan zich niet inmengen in meningsverschillen binnen het ene China.

    Niemand in het westen lijkt te willen zien wat het echte probleem is: de VS proberen uit alle macht de Chinese invloed in Zuidoost-Azië te beknotten. Met hun activiteiten – om de haverklap vlootoefeningen – ter plaatse zijn ze ver van huis een spook aan het creëren. Of is dit het oude spook van de Duitse keizer Wilhelm II, het Gele Gevaar?