article
1.3571297
OPINIE - Een verhaal van een bezorgde dertiger ging vergezeld van de oproep om mee te discussiëren over de solidariteit tussen generaties. Lezers gaven daar enthousiast gehoor aan. Een poging van een optimistische vijftiger om de balans op te maken.
Opinie - Dankzij ouderen kunnen jongeren de toekomst aan
OPINIE - Een verhaal van een bezorgde dertiger ging vergezeld van de oproep om mee te discussiëren over de solidariteit tussen generaties. Lezers gaven daar enthousiast gehoor aan. Een poging van een optimistische vijftiger om de balans op te maken.
http://www.ed.nl/mening/opinie-dankzij-ouderen-kunnen-jongeren-de-toekomst-aan-1.3571297
2012-12-20T05:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.3571298.1355937200!image/image-3571298.JPG
Eindhoven,Opinieartikel,Crisis
Mening
Home / Mening / Opinie - Dankzij ouderen kunnen jongeren de toekomst aan

Opinie - Dankzij ouderen kunnen jongeren de toekomst aan

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Een actie van CNV Jongeren voor meer solidariteit omtrent de pensioenen, vorig jaar bij de 50PlusBeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. archieffoto Michael Kooren/ANP
      Titel
      Een actie van CNV Jongeren voor meer solidariteit omtrent de pensioenen, vorig jaar bij de 50PlusBeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. archieffoto Michael Kooren/ANP
    OPINIE - Een verhaal van een bezorgde dertiger ging vergezeld van de oproep om mee te discussiëren over de solidariteit tussen generaties. Lezers gaven daar enthousiast gehoor aan. Een poging van een optimistische vijftiger om de balans op te maken.

    Dertiger Miel Timmers spaarde zichzelf en zijn leeftijdgenoten niet in zijn betoog dat juist zijn generatie het slachtoffer is van de economische crisis. De dertigers, aldus ED-redacteur Timmers, zijn verwend, kunnen niet met tegenslag omgaan en hebben het te druk of zijn vergeten om zich te organiseren. Zij hebben in tegenstelling tot ouderen geen lobby of politieke partij die voor hun belangen opkomt. Intussen worden ze geconfronteerd met hoge hypotheken, dure kinderopvang, onzekerheid over werk en inkomen, versobering van sociale vangnetten en de vrees dat de pensioenpotten voortijdig leeg raken.

    Geen klaagzang maar een uiting van oprechte bezorgdheid van een dertiger met daarbij de oproep om te reageren. Timmers wordt niet tegengesproken. Maar jongeren moeten niet zeuren. Ze zijn inderdaad verwend. De schuld daarvan wordt gelegd bij hun ouders - de 50-plussers - die het hun kinderen te gemakkelijk hebben gemaakt. Als vijftiger accepteer ik dat verwijt. Maar ook wij zijn kinderen van onze tijd, van de flower power in de jaren zeventig. Toen heerste, zoals Jan Verduijn uit Best schrijft, een mentaliteit van 'alles moet kunnen' en 'alles is bespreekbaar'.

    Ik herinner mij een uitspraak van een oudere in die tijd, dat het 'voor de jongelui eigenlijk goed zou zijn als er weer een oorlog kwam'. Natuurlijk meende hij dat niet letterlijk, het ging om de boodschap: ook wij – de huidige vijftigers en zestigers – hadden geen moeilijke tijden gekend en daardoor niet geleerd om gedisciplineerd te leven en strijd te leveren voor ons bestaan.

    De correctie bleef niet uit. Niet in de vorm van een oorlog, maar – net als nu – door een economische crisis. Begin jaren tachtig steeg de werkloosheid tot boven de 10 procent. Deskundigen waren ervan overtuigd dat het nooit meer goed zou komen met de werkgelegenheid. Zij wezen op de concurrentie uit lagelonenlanden en de toenemende automatisering. De jeugdwerkloosheid was zo hoog dat gesproken werd van een verloren generatie. De woningmarkt stortte in. Van de veel te ver doorgeschoten huizenprijzen ging in enkele jaren zo'n 40 procent af. Veel huizen stonden – net zoals nu – 'onder water', de schuld was hoger dan de verkoopwaarde.

    En de solidariteit tussen generaties? Ouderen werden vervroegd met pensioen gestuurd om plaats te maken voor jongeren. Die noodzaak werd een onbetaalbare luxe toen de werkgelegenheid al lang weer was aangetrokken. Als vijftiger heb ik gedurende mijn hele loopbaan vut-premie betaald, maar heb ik ook moeten accepteren dat de eindstreep voor mij steeds verder is opgeschoven. Maar dat terzijde. De ervaring van de jaren zeventig/tachtig leert dat het weer goed kan komen, ook met verwende generaties.

    Natuurlijk is intussen de wereld veranderd. Onder invloed van de mondialisering maakt het Rijnlandse (polder)model steeds meer plaats voor het Angelsaksische model. De overheid laat steeds meer over aan de markt. Het gaat minder om het collectief en meer om het individu. Minder om solidariteit en meer om eigen verantwoordelijkheid.

    Jongeren zijn daardoor meer op zichzelf aangewezen. 'Geen baan te vinden die aansluit bij je studie? Pak een meer kansrijke studie op. Doe je werk net iets beter dan collega's en je oogst succes. De wereld is groter dan Nederland, dus zoek ook kansen in het buitenland', schrijft L. de Pee uit Son.

    'Oud' mag daarbij best een beetje solidair zijn met 'jong', vindt Harry de Bot uit Veldhoven. Daar hoort volgens hem ook een wat hogere AOW-leeftijd bij.

    Solidariteit tussen generaties houdt volgens Leo Haarhuis uit Eindhoven vooral in dat ouderen hun kinderen zodanig opvoeden dat ze verstandige besluiten nemen. Met discipline kan de huidige generatie dertigers ook bereiken wat vorige generaties gepresteerd hebben, aldus Haarhuis.

    Of zoals de bijna tachtigjarige Ans Tréhoor-Homan uit Mierlo van thuis mee kreeg en aan haar dochter doorgaf: een goede opleiding, meteen aan je pensioen denken als je gaat werken en geen geld over de balk gooien.

    Op een 30Plus-partij in navolging van 50Plus zit niemand echt te wachten. Politieke partijen moeten niet opkomen voor één leeftijdsgroep. Ook Timmers ziet meer in nieuwe, duurzame instituties. Dertiger Michiel Elands uit Eindhoven sluit daarop aan met zijn idee voor een Hoe-kan-het-andersbeweging, die erop is gericht om anders om te gaan met kinderen, milieu, werk en geld. Hij wijst op 'groene' dertigers die gezonde streekproducten kopen, andermans kinderen mee opvangen, niet vliegen maar dicht bij huis op vakantie gaan, hun huis isoleren en sparen. Het lijkt eigenlijk heel veel op de manier waarop hun ouders en grootouders dat hebben gedaan.

    Weinig nieuws onder de zon, zou je volgens Elands kunnen zeggen. Behalve dan dat de wereld voortdurend verandert en dat elke generatie voor nieuwe uitdagingen komt te staan (L. de Pee). En om optimistisch te eindigen: jongeren hebben steeds aangetoond dat zij die uitdagingen aan kunnen. Beter dan ouderen, maar wel mede dankzij alles wat zij van hun ouders hebben meegekregen.

     

    Chris Paulussen is hoofd opinie van het ED.