Volledig scherm
© Thinkstock

Opinie - De nieuwe buurtbus

OPINIE - De auteur Frans Heesakkers komt uit Maarheeze.

De nieuwe buurtbus. Meteen al bij de eerste rit met een van onze nieuwe buurtbussen gebeurde wat ik gevreesd had: er stond een rolstoeler bij een van de haltes!

Gelukkig was het geleerde uit de praktijkles over het omgaan met de nieuwe bussen nog vers en daarom stopte ik zo'n veertig centimeter naast de halte, opende de dubbele deur, pakte de speciale haak en liet de laad- en losklep voorzichtig neer. Omdat er bij de oefenles ook een heel plastische uitleg werd gegeven over ontvelde schenen door het vallen van de klep hield ik daarbij voldoende afstand; van vroegere voetbalervaringen wist ik nog wel hoe pijnlijk dat kon zijn.

Richel
Daarna kon ik de man in de stoel wat beter opnemen. Hij was dik ingepakt - geen overbodige luxe bij het wachten in de vrieskou van die dag - en droeg een dikke Kozakkenbontmuts. Om het ijs een beetje te breken tijdens de vele handelingen die ik nog moest verrichten, vroeg ik hem: "Kunnen we Nederlands praten of spreekt u liever Russisch?" Er klonk iets wat leek op Nyet en ik duwde de stoel-met-inhoud maar in de bus. Met wat manoeuvreren lukte het me om dit gevaarte boven de richels te rollen waarin ik het, zittend op mijn knieën, met vier riemen moest vastzetten. Toen dat gepiept was, ontviel me een: "Zo, nu ben je tuig van de richel!" Maar gelukkig begon hij terug te praten en herkende ik de stem van 'Zeg nou zelf' in de goede raad: "Ik vind het wel mooi dat jij zo makkelijk voor me op de knieën gaat, maar voortaan kun je misschien beter een bouwvakkersbroek aandoen met kniekussentjes?"

Gips
Zijn beide benen zaten deels in het gips en op mijn vraag: 'Wat heb je gedaan, ben je over een zat hondje gestruikeld?', antwoordde hij: "Nee, veel erger, ik wilde mijn vrouw laten schrikken, pakte haar van achteren beet en kreeg een elleboog waardoor ik uit mijn slof schoot, uitgleed over het kamerzeil en mijn ene been brak en van het andere de enkel brak."

Als zijn ogen dicht hadden gezeten van de elleboog was dat nu over, want bij het instappen van de volgende passagier puilden ze bijna uit. Zij, een jonge zelfverzekerde meid met een aantrekkelijk gezicht en een lachje als van Mona Lisa, stapte in vlakbij het huis met de rode lampjes aan de rand van S. Met wat gehakkel in mijn Engels en Duits begreep ik dat ze een dagretour wilde.

Wennen
Ik moest nog wennen aan het laag-bij-de-grondse van de nieuwe bus op de verkeersdrempels, de lengte, de ruimere draaicirkel en de grotere afstand tot de passagiers, maar in de binnenspiegel zag ik dat 'Zeg nou zelf' zijn buurvrouw van top tot teen bestudeerde en pas weer bij zinnen kwam toen ik hem uitgeladen had.

Hij had kennelijk ook gezien dat de chauffeursstoel heel hoog en prettig veert en met een "Jij zat wel op een wipstoel!" en "Ik had jou nog iets willen vertellen, maar doe dat volgende keer wel!" nam hij afscheid. De verleidelijke dame stapte wat verder uit.