article
1.6600642
OPINIE - De auteur Ronald de Haan uit Asten is fysiotherapeut.
Opinie - Een echt goede zorgverlener is doorgaans geen goede manager
OPINIE - De auteur Ronald de Haan uit Asten is fysiotherapeut.
http://www.ed.nl/mening/opinie-een-echt-goede-zorgverlener-is-doorgaans-geen-goede-manager-1.6600642
2016-11-02T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6569030.1477323572!image/image-6569030.jpg
Asten,Zorg,Opinieartikel,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Een echt goede zorgverlener is doorgaans geen goede manager

Opinie - Een echt goede zorgverlener is doorgaans geen goede manager

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    OPINIE - De auteur Ronald de Haan uit Asten is fysiotherapeut.

    De tien punten uit het manifest 'Scherp op ouderenzorg' van Hugo Borst en Carin Gaemers zijn een geweldige stap in de richting van goede ouderenzorg.De door hen geschetste en massaal erkende problematiek is echter niet uniek voor de zorg voor ouderen. Ze is aanwezig in vrijwel elke tak van gezondheidszorg.

    Ik ben bijna dertig jaar werkzaam als fysiotherapeut en heb me in die periode regelmatig verbaasd over de wijze waarop het er in de gezondheidszorg aan toe gaat. Volgens mij is de problematiek evenals de oplossing ervan helaas nog complexer dan door Borst en Gaemers beschreven.

    Of je een oprecht goede hulpverlener bent, hangt grotendeels af van je karakter. Of je een goede manager c.q. beleidsmaker bent eveneens. Dit lijken open deuren. Deze twee karaktertypes zijn mijns inziens vrijwel onverenigbaar in één persoon.

    Daarnaast kost goede zorg geld. Alweer een open deur. De zorg wordt grotendeels bekostigd vanuit een zorgverzekering. De zorgverzekeraars willen terecht alleen betalen voor aantoonbaar goede zorg. Zorgverleners moeten dus, terecht, kunnen aantonen dat ze kwalitatief goede zorg leveren. Dit vereist registratie van gegevens. In het verleden is door het ontbreken van goede kwaliteitsregels op grote schaal misbruik gemaakt van het vergoedingensysteem, waardoor schandalig veel geld is verdiend aan slechte zorg.

    In de huidige situatie ontstaat een spanningsveld. Want met het opstellen van registratieregels door overheid, zorgverzekeraars, vakorganisaties en patiëntenverenigingen, en al helemaal met het proberen te voldoen aan die regels, wordt een groot beroep gedaan op de managementkwaliteiten van zorgmedewerkers. Zoals gezegd ontbreekt het echt goede hulpverleners vrijwel altijd aan deze kwaliteiten. Hierdoor zie je bijvoorbeeld in ons beroep, dat van fysiotherapeut, maar ook in andere geledingen van de gezondheidszorg, dat de manager-hulpverleners de goede banen en bloeiende praktijken krijgen. Zij voldoen moeiteloos aan alle regels en verplichtingen en leveren op papier erg goede zorg. De patiënten merken in de praktijk helaas meestal het tegenovergestelde.

    De aangeboren goede hulpverleners, die vanuit een intrinsieke motivatie automatisch een hoge zorgkwaliteit kunnen leveren, zie je daarentegen afhaken vanwege onvoldoende bevrediging in hun alledaagse werk of zie je burn out raken omdat ze de werkdruk niet aan kunnen, vooral door alle randzaken waarmee ze te maken krijgen. Dit geeft dus verarming van zorgkwaliteit.

    Zie hier in een notendop het lastige dilemma in de gezondheidszorg, waar kwaliteitsbewaking en dus registratie noodzakelijk zijn om tot een goed en rechtvaardig beloningssysteem te komen, maar dit snel dreigt door te slaan naar de verkeerde kant, waardoor juist kwaliteitsafname plaatsvindt.