article
1.6321158
OPINIE - De auteur Nanko Veenbrink uit Veldhoven is oud-rechercheur.
Opinie - Hoe zit het met advocaat als mens?
OPINIE - De auteur Nanko Veenbrink uit Veldhoven is oud-rechercheur.
http://www.ed.nl/mening/opinie-hoe-zit-het-met-advocaat-als-mens-1.6321158
2016-08-31T08:45:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4316304.1428643152!image/image-4316304.jpg
Veldhoven,Advocaat,Opinieartikel,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Hoe zit het met advocaat als mens?

Opinie - Hoe zit het met advocaat als mens?

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    OPINIE - De auteur Nanko Veenbrink uit Veldhoven is oud-rechercheur.

    Een geweldig artikel over Gerard Spong (ED 27 augustus). Dat Spong een topadvocaat is, is wel duidelijk. Hij is zeven keer uitgeroepen tot beste advocaat van Nederland. De zeven bijbehorende beeldjes staan op zijn enorme eikenhouten bureau. En laten we eerlijk zijn, hij is inderdaad de op één na beste advocaat die Nederland rijk is. De allerbeste is - met een straatlengte voorsprong - Geert Jan Knoops, maar dat terzijde.

    Wat maakt een topadvocaat nu een topadvocaat? In spraakmakende moordzaken waarin door bijna iedereen de verdachte voor 100 procent als dader wordt gezien, een cliënt toch vrij weten te pleiten? Dat is een kunst die niet iedereen verstaat. Je vindt als advocaat een heel klein voorvalletje in het gehele strafproces en gaat daar op hameren. Met andere woorden twijfel zaaien. Spong weet als advocaat en nu ook als nabestaande dat 1 procent twijfel leidt tot vrijspraak. Spong: 'Het geeft een enorme voldoening'. Zuiver vaktechnisch gezien is dat dus een topprestatie.

    Maar hoe zit het nu als mens. In het artikel wordt meteen duidelijk wat voor vlees je in de kuip hebt met mr. Spong. Letterlijk: 'Ik zou Hitler nog verdedigen'. Vaktechnisch snap ik die lugubere uitspraak nog wel, maar er zijn grenzen. Kennelijk niet voor Spong. Wat ligt daaraan ten grondslag? Geld? Roem? Eerzucht? Onmenselijkheid? Verdwazing? Ieder normaal mens zou niet eens zo'n uitspraak durven doen. Maar Spong heeft daar, gezien zijn opvattingen over zijn vak, geen enkele moeite mee. Ik vind dit verachtelijk en zeer kwetsend.

    Veel mensen vragen zich af of de advocaat ook weet dat een moordenaar een moordenaar is. Dus 'dat-ie het heeft gedaan'. Allicht weet een advocaat dat. Hoe zou je anders een hiaat kunnen vinden in het dossier? Hoe zou je goed onderbouwd twijfel kunnen zaaien? En hoe zou je na de vrijspraak zo euforisch kunnen zijn over je 'juweel van een verweer'? Zelfs zo blij dat je daar boeken over schrijft, nu De uitvaartondernemer en daarvoor De Breuk. Bij beide boeken vermeldt Spong veiligheidshalve wel dat het een mengeling is van fictie en non-fictie.

    De Breuk is voor een insider een lachwekkend onzinverhaal. Fictie zou je kunnen vertalen in 'leugens'. In de rechtszaal liegen of het gedrukt staat, een topadvocaat die twijfel zaait en rechters die zich om de tuin laten leiden en zie daar: de vrijheid lacht je (als moordenaar) toe.

    Ooit verweet Spong schrijver dezes geen enkel respect te hebben voor de rechtbank. Als gewoon oud-rechercheurtje heb ik alle respect voor de rechtbank, maar ben ik mij er ook van bewust dat ook rechters enorme fouten kunnen maken. Fouten in het voordeel van de dader en zijn advocaat, maar daar hoor je niemand over. Dat durven aanvechten is voor Spong lastig en vervelend. Schrijver dezes houdt zich nooit bezig met fictie, maar alleen met de waarheid. Ik hoop oprecht dat op korte termijn een achtste beeldje op het bureau van Spong komt te staan al is het alleen maar als bevestiging van relaas.