article
1.6697225
OPINIE - Babelle van 't Hullenaar uit Waalre is kinder- jeugdpsycholoog, GZ-psycholoog en cognitief en gedragstherapeut. Ze geeft haar mening over de kwaliteit van de jeugdzorg.
Opinie: Kwaliteit van jeugdzorg is in het geding
OPINIE - Babelle van 't Hullenaar uit Waalre is kinder- jeugdpsycholoog, GZ-psycholoog en cognitief en gedragstherapeut. Ze geeft haar mening over de kwaliteit van de jeugdzorg.
http://www.ed.nl/mening/opinie-kwaliteit-van-jeugdzorg-is-in-het-geding-1.6697225
2016-12-01T08:42:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6697226.1480581989!image/image-6697226.JPG
Eindhoven,Opinieartikel,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie: Kwaliteit van jeugdzorg is in het geding

Opinie: Kwaliteit van jeugdzorg is in het geding

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Een jeugdhulpverlener helpt een jongen met zijn dagschema. foto ROOS KOOLE/anp
    OPINIE - Babelle van 't Hullenaar uit Waalre is kinder- jeugdpsycholoog, GZ-psycholoog en cognitief en gedragstherapeut. Ze geeft haar mening over de kwaliteit van de jeugdzorg. 

    Specialistische opleidingen en registraties zijn niet meer belangrijk sinds de gemeenten verantwoordelijk zijn voor de jeugdzorg. Met veel plezier ben ik al ruim veertig jaar werkzaam als kinder- en jeugdpsycholoog.

    Moeilijke momenten
    Sinds 1996 ben ik zelfstandig gevestigd te Waalre, maar ik werk voor kinderen en jongeren uit de hele regio. Ik heb vele vormen van bekostiging van de hulpverlening meegemaakt: volledig vergoed voor iedereen, deels vergoed afhankelijk van inkomen, tot geheel niet vergoed. In mijn drukke praktijk heb ik veel kinderen kunnen helpen op een moment dat hun ontwikkeling vast dreigde te lopen.

    De voortdurende toeloop van cliënten is voor mij het bewijs dat ik heel vaak naar volle tevredenheid heb gewerkt. Het is ontzettend leuk om na jaren cliënten tegen te komen die mij staande houden om te vertellen dat het goed met ze gaat en dat zij goede herinneringen hebben aan mijn inbreng op een moeilijk moment in hun leven.

    Kosten terug dringen
    Dat ik verantwoord kwalitatief goed werk kon doen, had onder andere te maken met het beleid, dat jaren is gevoerd om de kwaliteit van hulpverleners te waarborgen door verplichte voortgezette opleidingen en registraties, die vervolgens periodiek onderhouden moesten worden. Volkomen terecht natuurlijk. Ik heb veel tijd, energie en geld (als zelfstandige zonder subsidie) gestoken in opleiding en het behalen van registraties. Samenwerking met collega's in intervisieverband hoort daar ook bij. Altijd heb ik met volle overtuiging in mijn praktijk geïnvesteerd.

    En toen kwam 1 januari 2015: de jeugdzorg kwam in handen van de gemeenten. Deels om betere coördinatie en samenwerking op het gebied van de jeugdzorg te bewerkstelligen, daar was ik het mee eens. Maar ook (vooral?) als middel om te bezuinigen. En daar was ik beducht voor. En terecht naar nu duidelijk wordt. Natuurlijk moet gepoogd worden de kosten van de zorg terug te dringen daar waar mogelijk. Wie is daar op tegen? Mijn bezwaren richten zich tegen de manier waarop.

    Gemeenten
    Want wat blijkt nu: al mijn inzet om een goede kinder- en jeugdpsycholoog te zijn, lijkt onder druk van de bezuinigingen niet meer nodig te zijn. Het had, achteraf gezien, allemaal zo moeilijk niet hoeven te zijn. Ineens heerst de opvatting, althans volgens het nieuwe beleid van de gemeenten, dat zonder specialistische opleiding en registraties het heel goed mogelijk is om inzicht te hebben in de psychosociale/psychiatrische problematiek van kinderen en jongeren.

    Onvoldoende of niet adequaat opgeleide hulpverleners in wijkteams, POH's etc. kunnen dat ineens aan de hand van zogenoemde keukentafelgesprekken even goed. Het is de betreffende hulpverleners in de wijkteams en POH's niet te verwijten, zij doen wat zij kunnen met veel inzet. Maar zij hebben andere deskundigheden dan specialistische, daarvoor opgeleide hulpverleners, zoals GZ-psychologen en psychiaters. Onvoldoende inzicht maakt dat er te vaak maar eerst geprobeerd wordt de problematiek te verhelpen met kortdurende trajecten, zoals korte vaardigheidsgerichte trainingen. Als dat niet helpt, kan altijd nog verwezen worden naar de specialist.

    Natuurlijk zijn de kortdurende hulptrajecten soms de meest aangewezen manier om kinderen en jongeren verder te helpen. Maar te vaak is het te vergelijken met de slager die gevraagd wordt of hij een blinde darm kan opereren, als dat mislukt kan de patiënt nog altijd naar een ervaren chirurg.

    Onnodige hulp
    Mijn grootste bezwaar is dat ouders van het kastje naar de muur worden gestuurd en hulp krijgen aangeboden die – met alle respect – niet helpt. Kinderen, jongeren en ouders verliezen daardoor de moed én het vertrouwen in de hulpverlening en de motivatie voor verdere hulp. Wanneer dergelijke gevallen uiteindelijk naar mij worden verwezen, moet ik eerst veel tijd besteden aan het winnen van vertrouwen en weer motiveren van de kinderen en jongeren – bij pubers is dat vaak toch al een karwei.

    Ik pleit met klem voor een deskundige triage door goed opgeleide professionals, met adequate psychologische en psychiatrische kennis, die goed kunnen inschatten wat de ernst van de problematiek is en zeer gericht en doelmatig doorverwijzen naar de juiste hulpverleners en aanpak; zodat minder onnodige hulp wordt verleend en beter gebruik wordt gemaakt van aanwezige deskundigheden. Op deze manier wordt bezuinigd én de cliëntenzorg verbeterd. Die triage kan plaats vinden onder verantwoordelijkheid van de gemeenten die zo een betere rol kunnen vervullen dan nu het geval is.

    In een artikel in het ED van 19 november over het financieringsprobleem van de gemeente Waalre wordt melding gemaakt van het betrekken van de huisartsen bij het nadenken over de mogelijkheden hoe dit probleem op te lossen. Om daar ook kinder- en jeugdpsychologen bij te betrekken lijkt mij niet meer dan logisch. Door dat niet te doen geeft men wederom blijk van beperkt inzicht in de materie en van een onterechte devaluatie van de geboden hulp.

    Vorige artikel: Afbeelding Opinie - Minima worden onnodig gepakt
    Volgende artikel: Afbeelding Opinie: 'Kunstgras: welk risico nemen we'