article
1.6468892
OPINIE - Auteur Sander van Lankveld woont in Waalre en werkt in Eindhoven.
Opinie - Laat bomen lekker langzaam groeien
OPINIE - Auteur Sander van Lankveld woont in Waalre en werkt in Eindhoven.
http://www.ed.nl/mening/opinie-laat-bomen-lekker-langzaam-groeien-1.6468892
2016-09-30T08:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6468893.1475219925!image/image-6468893.JPG
Eindhoven,Waalre,Opinieartikel,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Laat bomen lekker langzaam groeien

Opinie - Laat bomen lekker langzaam groeien

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Bomen wijken voor de aanleg van een fietspad in Waalre. FOTO Irene Wouters/fotomeulenhof
    OPINIE - Auteur Sander van Lankveld woont in Waalre en werkt in Eindhoven. 

    In Waalre en Eindhoven bij de gemeente zouden ze de bestseller 'Het verborgen leven van bomen' van boswachter Peter Wohlleben moeten lezen om tot het besef te komen dat bomen niet meegaan in ons jachtige bestaan. Nu de herfst is begonnen, kleuren de bomen weer rood en bruin. Het groen verdwijnt. In de bossen van Waalre, maar ook in de binnenstad van Eindhoven pakt dat de laatste tijd helaas drastischer uit. Niet alleen het groen van de bladeren verdwijnt, ook de bomen zelf.

    Bos verdwenen
    Op verschillende plekken zijn in de zomervakantie in de bossen van Waalre halve voetbalvelden bos verdwenen. Gewoon midden in de bossen. Grote, lelijk vierkante, kale velden. De gemeente legt uit dat het hier om uitdunnen gaat. Is dit uitdunnen?

    Hebben de boswachters van de gemeente het boek Het verborgen leven van bomen niet gelezen, dat afgelopen jaar verscheen? Hierin vertelt boswachter Peter Wohlleben dat bomen niet meegaan in ons jachtige, hectische leven van vandaag de dag. Wij willen de bomen in no-time groot zien. Maar die aanpak is niet goed voor bomen. Langzaam groeien maakt ze resistent tegen stormen. En wat doen wij? Wij kappen bomen. Omdat ze anders door stormen huizen en auto's kunnen beschadigen, en omdat ze te zwak zouden zijn. O, ironie. Lekker langzaam heet dat hoofdstuk.

    Bomen en hun gedrag
    In zijn boek vertelt Wohlleben over bomen en hun gedrag. Over hun onderlinge communicatie, en hun taal. Nee, de schrijver is allesbehalve het zweverig type bomenknuffelaar. Alles wordt gestaafd door wetenschappelijk onderzoek. Wohlleben is al dertig jaar bosbeheerder en deed er twintig jaar over om bijvoorbeeld te concluderen dat bomen sociale wezens zijn. Ze kunnen tellen, leren, elkaar helpen en waarschuwen. Ze hebben familierelaties, voeden hun kinderen op en kunnen onderling communiceren.

    'Lees het en je zult nooit meer hetzelfde naar een boom kijken', aldus Rinske Koelewijn in NRC Handelsblad. Het boek was in Duitsland het best verkochte non-fictieboek van 2015. Het werd in vele talen vertaald. Nu dus ook in het Nederlands.

    Groepsknuffels
    Terug naar Waalre. Volgens de gemeente moeten bomen niet te dicht op elkaar staan en moet zonlicht de bodem kunnen bereiken. Maar een van de bevindingen van Wohlleben is dat sommige bomen helemaal niet te dicht op elkaar kúnnen staan.

    'Ze vinden groepsknuffels prima. Maar hoe zit het dan met het zonlicht? Een boom heeft licht nodig om via fotosynthese voedsel aan te maken. In een natuurlijk bos geven soortgenoten elkaar de ruimte. Hun kronen groeien beleefd van elkaar af. Moederbomen houden hun nakomelingen in hun schaduw, voor hun eigen bestwil. Als kleine boompjes groot én sterk willen worden, moeten ze heel langzaam groeien. Centimeters en geen meters per jaar. Is het bladerdak van de ouders verdwenen, dan groeien jonge boompje als gekken, ze verbruiken al hun energie en sterven tussen hun zeventigste en honderdste. Voor een boom is dat nauwelijks kleuterleeftijd.'

    Dat is precies wat je ziet in stadsbossen en parken. Uitgeputte, ongezonde hardgroeiers die krampachtig proberen te overleven. Gespleten stammen, dikke bierbuiken en in het wilde weg vertakkingen. Ik ben benieuwd of iemand bij de gemeente het boek gelezen heeft.

    Bomen verruild voor busbanen
    Niet alleen Waalre kan er wat van. In Eindhoven worden bij TU/e en Fontys brede lanen met prachtige bomen verruild voor busbanen. Mooi op zich. Maar wederom moeten vele grote bomen rücksichtslos wijken. Meer steen, minder groen, minder sfeer. Wanneer leren gemeenten eens dat groen meerwaarde heeft? Dat mensen zich er veiliger, prettiger voelen, dat groen bijdraagt aan ons welbevinden, ja, zelfs aan onze gelukbeleving. Genoeg onderzoeken die dit uitwijzen.

    Een paar maanden geleden stond in deze krant een ingezonden brief van een lezer die enthousiast vertelde over de vele klaprozen die, inderdaad, prachtig en enthousiast stonden te bloeien. Het ironische ontging de schrijver. Duizenden (nee, niet minder) bomen moesten letterlijk het veld ruimen voor die klaprozen. En voor het kaarsrechte fietspad van zes meter breed, waarvan later bleek, zoals milieuorganisaties al voorspelden, dat de gemeente zich hierbij niet aan de afspraken hield. 'Waalre schendt afspraken' luidde de kop van een artikel hierover. Ondanks het protest van een aantal naïef hoopvolle inwoners.

    De meeste inwoners van Waalre zijn trots op hun groen, op hun bossen. Dat maakt Waalre tot een gewilde en geweldige gemeente. Koester dat eens, gemeente, en stop de roofbouw.